Emin Devrim Fidan

Arkadaşlık üzerine...

2012-02-03T18:19:00.000+01:00

Kötü karakterli bir genç varmış. Bir gün babası ona çivilerle dolu bir torba vermiş. "Arkadaşların ile tartışıp kavga ettiğin zaman her sefer bu tahta perdeye bir çivi çak" demiş.Genç, birinci (ilk) günde tahta perdeye 37 çivi çakmış. Sonraki haftalarda kendi kendine kontrol etmeye çalışmış ve geçen her günde daha az çivi çakmış. Nihayet bir gün gelmiş ki hiç çivi çakmamış. Babası onu yeniden tahta perdenin önüne götürmüş. Gence:"Bugünden başlayarak tartışmayıp kavga etmediğin her gün için tahta perdelerden bir çivi çıkart" demiş.Günler geçmiş. Bir gün gelmiş ki her çivi çıkarılmış. Babası ona "Aferin iyi davrandın ama bu tahta perdeye dikkatli bak. Artık çok delik var. Artık geçmişteki gibi güzel olmayacak" demiş.Arkadaşlarla tartışıp kavga edildiği zaman kötü kelimeler söylenilir. Her kötüu kelime bir yara (delik) bırakır. Arkadaşına bin defa kendisini affettiğini söyleyebilirsin ama bu delik aynen kalacak (kapanmayacak). Bir arkadaş ender bir mücevher gibidir.Seni güldürür yüreklendirir sen ihtiyaç duyduğunda yardımcı olur seni dinler sana yüreğini açar" demiş.

Yeni okuma listem

2012-02-01T11:00:00.000+01:00

Öncelikli olarak okumayı düşündüklerim

1 Şubat! Diyorum ki kendime artık daha çok okumaya vakit ayıracağım. Kendime bir okuma listesi hazırladım. Şuan da okuduğum kitap "Irak'ın Sonu" Savaşlar ile geçen Irak yakın tarihini Amerikalı eski bir diplomatın bakış açısıyla okuyoruz.

Öncelikle Freud ile başlıyorum.
1 - Uygarlığın Huzursuzluğu
2 - Haz İlkesinin Ötesinde - Ben ve İd
3 - Sineklerin Tanrısı (Bu kitabı Freud'u okurken okuyacağım. Kardeşim Uğur bu kitabın Uygarlığın Huzursuzluğu'nu te mel aldığını söyledi. Nobel ödüllü bir kitap.)

4 - Dinle Küçük Adam (Freud'un yardımcısı Wilhem Reich tarafından kaleme alınış)
5 - Toza Sor (Joe Fante - Bukowski'nin ilham aldığı bir kitap)
6 - Run with the Hunted (Bukowski derlemesi)
8 - Büyük Yazarların Gizli Hayatları
9 - Orhan Veli - Bütün Şiirleri
10 - Slovaj Zizek'ten İdeolojinin Yüce Nesnesi
11 - İçimizdeki Balık
12 - Orwell - Raymond Williams'ın Orwell'i anlatan kitabı
13 - İstanbul Erzahlt ( Almanca - Türkçe bir kitap)
14 - Güçlü Hafıza - Sanırım buna ihtiyacım var :)
15 - Hayata Hazır Gençler Yetiştirmek
16 - Seviyordum Sizi - Puşkin'den seçme şiirler
17 - Öğretmenim Mori ile Salı Buluşmaları
18 - Okyanuslar Ötesine Yolculuk
19 - Mahalle Kahvesi - Sait Faik Abasıyanık'tan
20 - Biz - Yevgeni Zamyatin
21 - Yusuf Atılgan - Bütün Öyküleri
22 - Sevme Sanatı - Erich Fromm
23 - Pal Sokağı Sakinleri
24 - Tutkular ve Çıkarlar
25 - Hayvansal güdüler (Nobel Ödüllü iktisatçıların ekonomiye bakışını anlatan bir kitap)
26 - Sokaktaki Adam
27 - Yüzbaşının Kızı
28 - Yeraltından notlar
29 - Ve o hiçbirşey demedi
30 - Pratik Usun Eleştirisi
31 - Karamazov Kardeşler - Dostoyevski'nin bu kitabını okumayı bir tülü başaramadım. Umarım bu sefer olur...
32 - Kapitalizm ve Özgürlük - Milton Friedman
33 - Başka Bir dünya mümkün, eğer...
34 - Mutluluk yolu - Bernrant Russel
35 - 12 Eylül kültürü - Emre Kongar
36 - Hapishane Defterleri ( Gramsci'nin Eseri)
37 - Asya Yolları, Himalayalar ve Ötesi (Nasuh Mahruki'nin kitabı)

Geçip giden zaman...

2012-01-31T21:21:00.000+01:00

Evde oturmuş zamanın geçmesini bekliyorum. Aslında böyle oturup zamanın geçmesini beklemek yerine çalışmalıyım ama nedense içimden çalışmak gelmiyor. Bu çalışmak istememe psikolojisi nereden geliyor bilmiyorum... Ayrıca dolapta yiyecek hiç bir şey yok. Tipik bir öğrenci evi durumu yaşıyorum yani sizin anlayacağınız. Tek fark öğrenciler ders çalışmak istemezken ben ise iş yapmak istemiyorum. Bütün umudum piyango biletine amorti bile vurmadı her zaman ki gibi. Zaten bir gün amorti vursun o zaman umudum artacak. Şimdiye kadar hiç olmadı bu ne yazık ki....

Eğitim programlarından döneli bir kaç gün oldu. Eğitimler ile ilgili bir blog yazım daha olacak ama şimdiye dair bir şeyler yazmak geldi içimden. Karnım acıktığı için ve evde hiç bir şey olmamasından mütevellit yandaki 52 Ciğerci'ye gidip kendimi motive etmek üzere adam akıllı bir karnımı doyurayım dedim. Hemen bizim yan bina olduğu için üstümde pijamalarla gitmek kolay geldi. Ne yani zaten 15 dakika da yemek yerim sonra da eve geri döner çayımı içerim o yüzden niye üstümü değiştirme zahmetine katlanayım ki... (tembellik diz boyu...) İşte bu düşüncelerle evden çıkıp Ciğerciye geldim ve siparişimi verdim. İştahla beklerken farkettim ki ön masada iki adam oturuyor ve kendi aralarında Fransızca konuşuyorlar, yan masada ise yaşlı bir adam ile genç bir kadın hararetli bir konuşma içerisindeler. La dedim kendime (Ankaralı gibi) ne oluyor burada böyle? Nereye geldim ben ? Sonra birden aklımdan filmler geçti. Woody Allen'ın 'Paris'te Bir Gece' filminde olduğu gibi kapıdan içeri girdiğimde bambaşka bir aleme mi geçmiştim yoksa?

Zihnim bazen oyun oynar bana ama genelde mutlu olmak içindir bu oyunlar. Şimdi ise pesimist bir haldeyim. Etrafıma bakıp biraz düşündüm. Acaba mutlu olmak benim için ne demek? Varlıklı olup sonra da elde etmeyi arzuladığım şeylere ulaşmak mı yoksa bunun için sarf ettiğim çaba mı? Çiğdem bana bir kitap hediye etti dün. Yazarların hayatlarındaki ilginçlikleri anlatıyor. Ayrıca da Belkız'a zorla bir kitap hediye ettirdim kendime :) o da Slovaj Zizek'in bir kitabı... Hayatımda bir farklılık yapmak istediğimden midir bilmem ama Askere gitme kararı aldım. Mutluluk arayışının sonucu değil elbette bu ama arayışı kafamda sürekli engellere takılma korkusu olmadan yaşamak için olsa gerek...

Aklımda düşüncelerle etrafa bakınırken sonunda ciğerlerim geldi. Karnım acıkmış gerçekten hemen yumuldum ve hızla yemeye başladım. yarısına gelmişken birden durup etrafıma baktım. İnsanların acelesi yok yavaş yavaş yemeklerini afiyetle yiyor ve sohbet ediyorlar. Ben ise masada tek başıma üstümde pijamalarlayım. Kafamda bu fotoğrafı canlandırdım ve garip geldi.Ardından 'In Time' filmini hatırladım. Justin Timberlake zamanlar arası geçiş yapıp yaşamak için sınırlı zamanı olanların yanından yaşamak için daha çok zamanı olan insanların arasına geçiyordu. Restoranda yemek siparişi geldiğinde hızlıca yemek yerken etrafına bakıp ben ne yapıyorum diye düşünme anı işte benim durumum gibi geldi bana... Sonra Ramiz Dayı'nın bir sözü geldi aklıma, 'yapacak bir şey kalmayınca, hiç bir şey yapmamak en doğrusu...' Yemeğimi bitirip eve geri döndüm. Aklımda ise hala, yaşam, mutluluk, varklı olmak, zaman ve mekan düşünceleri... Üstümden kalkmayan sıkkınlık...

Çalışacak mıyım peki bugün? Evet, gece yarısını geçtikten sonra kahvemi yapıp çalışacağım. en azından kendime verebildiğim söz bu...

Sefa

2012-01-11T01:57:00.000+01:00

Arkadaşlık üzerine Camus'un bir sözü var. Der ki "Önümden gitme seni izleyemeyebilirim. Arkamdan da gelme yol gösteremeyebilirim. Yanımda yürü ve yalnızca dostum kal."
Özlü sözler modunda değilim gerçi ama sadece geçmişten fotolara bakarken kadim dostumun bu fotoğrafını buldum. Yürüyüş sonrasında şehre dönüyorduk ve ben rastgele fotoğraf çekiyordum işte. Ahanda bu enstantane ortaya çıktı.(Arzuhalci Sefa - Sefa) Sanırım bu yürüyüşten sonra bir daha beraber yürüyüşe gitme imkanımız olmadı. İş hayatına atılma süreci ve değişen ikametler... Hayat ne çabuk geçiyor biz onu yaşamaya çalışırken...

Yeni yılın ilk yazısı

2012-01-02T05:08:00.001+01:00

Hayat devam ediyor
Her ne kadar şansımıza bı bok çıkmasa da piyangodan,
Her ne kadar yalnız da olsak,
Her ne kadar umudumuzu yitirdiğimizi düşünmeye de başlasak,
Hayatımız yollarda yine ve yeni bir yıla girdik böylece...

Hayat... Ben

2011-11-29T00:05:00.001+01:00

Hala masumum hayat, ama herkes kadar günahkarım...
Bu sözleri duyunca aradan geçen sürede yaşadıklarımı düşündüm bir an.Zaman hızla akıp geçerken bizler hayatımızda o kadar çok şeye tanık oluyoruz ki.Pek azı belki bizim isteğimiz dışında gerçekleşiyor üstelik. bazıları ise tesadüfen oluveriyor... Ben yazdan beri hala sonlandırmakla uğraştığım tezim olduğunu söyleyip durdum ama hala tek sayfa yazmışlığım yok...

Kütahya, Kütahya...

Bu şehire alıştım mı alışamadım mı bilemiyorum. Kelimenin tam anlamıyla bu dönemde beni anlatan bir film çıktı karşıma... Kütahya'ya yurt dışından dönen bir adamın "gitmek ve kalmak arasında ki" dramatik hayatını konu alan bu filmin adı "Misafir"... Kütahya kalesinin surlarına gidip, ulan şehir ömrümü aldın benden ama ne diyebilirim ki sana şeklinde iç geçirip kadehi doldurmaya devam eden ben bir anlamda kendimi izledim bu filmde...

"Ayşe, belki de ilk kez mutlu olabilme fırsatıyla, hayat diye bildiği her şey arasında bir tercih yapmak zorunda kalır. Ayşe’nin kararı, hiçbir yerde evinde hissedemeyen Oktay’ın, kendi hayatındaki “misafir”liğinin sona erip ermeyeceğini de belirleyecektir."

Film hakkında yorumları okuduğumda, filmin sıkıcı, zaman kaybı vs olduğunu yazan insanlara bir cevabım olacak: Bu hisleri paylaşan birisi olarak ne içinde yaşadığınız şehrin soluğunu ne de "gitmek ve kalmak" arasında gidip gelen "misafir" olma durumunu anlayabildiğinizi düşünmüyorum. Sadece oturduğu yerden Hollywood yapımı izleyip vakit geçiren asalaklarsınız siz çünkü...(ağır mı oldu?)

İşte böyle düşüncelerle misafirliğime devam ediyorum bu şehirde...

Hafta boyu Voodoo Bar'ın müdavimi olarak sayısız enstantenelere tanık olurken ruhunu kaybetmeden yaşamaya çalışan insanların arasında kendimi avutuyorum... Belki de yalnızlar korosu kuracağım yakında... yine de umudunu yitirmeden yaşayan insanlar var.

Yazıyı bitirmedim henüz ama yine de yayınladım, tekrar güncelleyeceğim...

Bayram öncesi...

2011-08-29T13:26:00.001+02:00

Dördüncü gün... Telefonsuz dördüncü gün... İdare ediyorum böyle de yahu. Yani öyle çok ihtiyacım olan birşey değilmiş onu anladım şimdi. Belki kaçırdığım fırsatlar var bana ulaşamadıkları için ama bilmediğim için üzülmüyorum buna. Bu felsefe her zaman işe yaramaz ama onu da söylemek gerek! Gençlik çalışmalarına ilk dahil olduğum zaman bir eğitim kursuna başvurmuştum. Sonuçlar hemen belli olmadığı için ve şimdiki gibi hemen nete koymadıkları için önce telefonla arayıp haber veriyorlardı haliyle... Ben de o vakit Murat Dağı kampına gitmişim. Beni aramışlar bir hafta boyunca ulaşamamışlar ve yerime yedek olarak belirledikleri kişiyi göndermişler. Kamp dönüşü arayıp sorduğumda nedir durum diye öğrendim bunu. Üzülmüştüm o zaman epey ama motivasyonumu arttırdı bu ve şimdi hala gençlik çalışmaları içerisindeyim.

Katılımcılar Kapadokya gezisinde... Ben çay içmekte...

İstanbul'a gelmeden önce bir hafta boyunca Kayseri'de "Gençlik Çalışmalarında Yeni Medya" eğitiminde çalıştım. 7 ülkeden toplam 20 kişinin katıldığı bu eğitim sene boyunca yürüttüğüm "Gençlik Çalışmalarında Yeni Medya ve Halkla İlişkiler" (eski gönderiler bknz. Erfurt - yeni-medya-konferans-erfurt, Eskişehir - yeni-medya-yine-medya , Bonn -gencler-icin-sosyal-medya ) eğitiminin bir çıktısı olarak gerçekleşti. Gençlik Hizmetleri Dairesi Başkanlığı kepenk indirmeden önce orada yaptığım son iş bu oldu. Gerçi bu eğitimin bir kitapçığını hazırlayacağım o ayrı mesele... Hazırladım diyebilirim aslında ama bayram boyunca biraz daha çalışıp rapordan rehber kitapçığa dönüştürceğim biraz onu...

İnternet sitelerime bir çeki düzen vereceğim yakında. Kardeşim ile bilgisayarları değişiyoruz. Bu netbook ile çalışmak pek kolay olmuyor. Laptopa geçip wamp kuracağım. Onda biraz Phpmyadmin, MySQL ve JQuery üzerine çalışmayı düşünüyorum. Ne yapacağım şimdilik bende kalsın. Sadece kendimi bunlarda biraz geliştirmek istiyorum diyebilirim.

Yeni Medya Konferansı - Erfurt

2011-08-06T14:14:00.028+02:00

Foto: IJAB / Hupfeld, CC-Lisans: BY-NC-ND

06-10 Haziran 2011 Erfurt/Almanya
Daha önce paylaşımlarımda Hem Eskişehir'de hem de Bonn'da gerçekleştirdiğimiz eğitimlerden bahsetmiştim. Şimdi bu eğitimlerin sonucunu paylaşmak üzere katılımcılarımızdan Belkız ve Aykut, konuşmacılarımızdan ise STGM'den Özgür Mehmet Kütküt, TİB'den Ömer Boz, Turkcell - Sosyal Oyunlar'dan Sertaç Pıçakçı, GSM'den Mehmet Arslan. Tabi konferans dışında bir de Karma Uzmanlar Komisyonu toplantısı yürüyordu eşzamanlı olarak. Bu nedenle TOG'dan Özlem Ezgin ve yeni komisyon üyeleri olarak ta SHÇEK'ten Hurican Çufadar, Gençlik Araştırmacıları Ağı'ndan Özgehan Şenyuva, Genç Gelişim Derneği'ni temsilen naçizane ben (Emin Devrim Fidan) ve tabi ki GSG/GHDB'den Mustafa Cenk bey ile Vildan Hanım hazır ve nazır bulunduk.

Yeni Medya Konferansı için Finlandiya ve Estonya'dan da konuşmacılar gelmiş, hoş gelmişler. Konferans süresince pek çok farklı oturum yaptık.Yeni medyanın gençler kullanımı ile ilgili verilere değindik. Açıkçası konular her ne kadar ilginç olsa da bir senedir "Gençlik Çalışmalarında Yeni Medya ve Halkla İlişkiler" eğitimini koordine ettiğim için bana sürekli aynı şeyleri tekrar ediyormuşuz gibi geldi. Oturumlarda paylaştığımız şeyler, evet yeni medya gerçekten etkili bir araç ve gençler arasında inanılmaz seviyede kullanılıyor ama diğer taraftan online sosyallik gençleri farklı bir şekilde gerçek hayattan alıkoyup bedenen anti sosyal hale dönüştürüyor. Bugünün gençleri, bambaşka bir nesil olarak karşımızda artık...

Dilek Atalay / ClickSafe Projesi Hakkinda Bilgi veriyor. Foto: IJAB / Hupfeld, CC-Lisans: BY-NC-ND

Avrupa Birliği tarafından yürütülen Klick Safe projesinde çalışan Dilek Atalay çok başarılı bir sunum gerçekleştirdi. Belki böyle söylememin sebebi bir önceki akşam bütün grup olarak hep birlikte eğlenip beraber sohbet etme imkanı bulmamız olabilir. :) Kafa insan yani... Mutlu oldum tanıdığıma...

KlickSafe tarafından hazırlanmış tanıtım filmlerinden bir tanesini burada paylaşıyorum. Bence gerçekten başarılı! Daha fazlasını izlemek için Klicksafe Youtube Sayfasına bakabilirsiniz. Proje hakkında bilgi için ise web sitesine göz atmanızı öneririm.

Diğer bir önemli oturum! Cenk bey Yeni medya konusunda bir saatlik bir oturumda konuşmacı oldu. Tabi fotoda görüldüğü gibi Özlem aldı mikrofunu eline oh, ne güzel döktürdü öyle... Fotoğraftan okunan; Cenk Bey - Yahu benim ne işim var burada der gibi bir halde... :)

Konferans Hatirasi :)

dipnot: Fotograflar: IJAB / Hupfeld, CC-Lisans: BY-NC-ND

U-CAN, Amerika Çalışma Ziyareti Notları...

2011-05-28T00:49:00.009+02:00

29 Nisan - 16 Mayıs tarihleri arasında Amerika'da başkent Washington D.C. ve North Carolina eyaletlerinde gerçekleştirilen ve Genç Gelişim Derneği adına katıldığım U-CAN programı ile ilgili paylaşımda bulunmak istedim.

Türkiye, Ermenistan ve Amerika'dan 18'er kişinin katılıyla gerçekleşen programda Türkiye'den 18 kişinin içerisnde zaataliniz ben de vardım. Zaten ekibin çoğu birbirini tanıyordu. Türkiye'de Sivil toplum sektöründe çalışan herkes birbiriye akraba oldu neredeyse bu kadar beraber çalışmadan sonra... Neyse, Ankara'dan başlayan yolculuğum (kimilerinin ki daha da içlerden başlamıştı) yaklaşık olarak 24 saat sürdü otele yerleşene kadar. Yolculuğumuzun daha başında ekşın vardı. Katılımcılarımızdan Sami (Toplum Gönüllüleri Vakfı'nı temsilen geliyor) DS formunu unutunca uçağa binemedi. Ertesi güne kendi cebinden başka bir bilet alıp gelmek zorunda kaldı... 550 euro masraf oldu ona... Okyanus üzeri uçarken maalesef orta koltuklardaydım o nedenle cam kenarından dışarısını seyredeyim durumları olmadığı için uyumayı tercih ettim. Zaten yorgunluktan kendimden geçmişim... Uzun bir yolculuğun ardından yerleştiğimiz Virginia Suites te Yener ile birlikte yaşam alanımızı keşfettik biraz. Kendi mutfağımızın olması alışveriş yapmamız gerek düşncesi oluşturdu bizde, İzmir köfteler, fırında tavuklar pişecek mutfağımız için biraz alışveriş yaptık önce... Marketten çıkarken 100 doların üstünde masrafla çıkmış olsakta değdi buna...

Biraz programa odaklanmak gerek!

Şehri tanıma babında Washington D.C. de bir o yana bir bu yana dolaşıp neyin nerede olduğunu öğrendik. Güzel tarafı Şehirdeki tüm müzelere giriş ücretsiz. Ayrıca her birinin ayrı bir şaheser olduğunu söyleyebilirim.

(metni tekrar güncelleyeceğim, yüksek lisans için biraz çalışmam gerek şimdi...)

Yeni Medya, yine medya...

2011-04-14T23:33:00.002+02:00

Albüm: Eskişehir - Yeni Medya ve Halkla İlişkiler Eğitimi

Son yazım Bonn'da gerçekleştirdiğimiz "Gençlik Çalışmalarında Yeni Medya ve Halkla İlişkiler Semineri" olmuştu. Bunun üzerinden epey zaman geçti. Şubat ayında Eskişehir'de seminerin ikinci aşamasını gerçekleştirdik hatta yakında üçüncü aşamasını da Erfurt'ta yapacağız. Gelgelelim bu arada ben hiç birşey yazamadım bloga... Sebep olarak bloggerın engellenmesini göstermeyeceğim, ip değiştirerek girip ekleyebilirdim ama açıkçası bu engellemeler bunaltıyor insanı...

Eskişehir'de konuklarımızdan bazıları da bu engelleme işlemini yapan kurum olan TİB idi. bu konuda bir değerlendirme yazmayı düşünüyorum...

Gençler için Sosyal Medya...

2010-10-24T14:42:00.010+02:00

İçimiz dışımız facebook oldu. Bir tişört var, üzerinde Face verdik Book'unu çıkardın yazıyor. Aynen o durumdayız. Teknoloji gelişiyor biz de onun nimetlerinden olabildiğince faydalanmaya çalışıyoruz. Fakatbu durum nereye kadar böyle devam edecek bilmiyorum. Gençlik çalışmalarında sosyal medya araçları da artık önemli bir araç gençlere ulaşmak için. Düşünsenize Türkiye'de 12 milyon Facebook kullanıcısı var ve bunların büyük çoğunluğunu 18-24 yaş grubundaki insanlar oluşturuyor. O yüzden gözden kaçırılmaması gereken bu araçlar için Almanya ve Türkiye'de gerçekleştirilmek üzere iki seminer planladık. İlkini 02- 08 Ekim 2010 tarihleri arasında Almanya ve Türkiye'den 8'er kişinin katılımı ile gerçekleştirdik. Biraz bu seminerden ve aklımda kalanlardan bahsetmek istiyorum.

Seminer öncesi epey bir düşündük hangi konular, kimler ve hangi araçları kullanacağız diye... Almanya'da Christiane ve Jörg, burada ise Vildan Hanım ve Ben. Sosyal medya zaten yabancısı olduğum bir kavram değil ama gençlik çalışmasıtemelinde sosyal medyayı araç olarak kullanmanın yollarını düşünüp ona bir anlam vermeye çalışmak... düşündürücü... Neyse, sonuç olarak elimizde bir program oluştu. Katılımcılarımızı belirledik... Başvuru listesini gözden geçirmekte biraz işkence oldu benim için zaten... Tüm başvuruları excele geçirip düzenli bir hal vermek istediğimden oldu tüm bunlar...

Christiane ve Jörg

Christiane ve Jörg ile birlikte hazırladığımız program da facebook, twitter ve online oyunlar üzerine yoğunlaştık. Eğitim boyunca bir twitter duvarı güncellemesi yaptık. Tüm katılımcılar #gertur10 hashtag ini kullanarak twitterda gönderimde bulundular. Ayrıca bir de Facebook grubu oluşturup eğitim dışından insanların yorumlarını alabileceğimiz tartışma duvarı oluşturduk. Takip edebileceğiniz bir de @GerTur10 twitter hesabımız var. Bütün bunlar yapıldı ama etkisi ne ölçüde onu tartışmak gerek...
Eğitim biraz sosyal çalışma üzerine ağırlıklı gitse de ikinci aşamada biraz daha pratik uygulamalar üzerine yoğunlaşmayı düşünüyoruz. Mesela webrazzi'den Arda Kutsal, gro.ps'tan Emre Sokullu gibi isimlerin olduğu bir eğitim mükemmel olurdu...

Artık medeniyet üzerine yazmayı bir kenara bıraktım. Ama katılımcılarımızdan Aykut güzel bir makale kaleme almış. Aynı fikirleri paylaşıyorum, okumak isteyenler için: http://bit.ly/b4LFJF

Nerede Kalmıştık?

2010-10-21T15:14:00.001+02:00

Epey oldu be yazmayalı... İnsan bir süre sonra yazmaya dönünce ne yazacağını şaşırıyor. Yazacak o kadar çok şey birikiyor ki nereden başlayacağını bilemiyorsun... Sondan başlayayım sonra sırayla devam ederim... Bu sene doğum günüm özel bir güne denk geldi. 10.10.10 :) Dairede süpriz bir doğum günü düzenlemişler

İstanbul eğitiminden sonra bir ay boyunca Kıbrıs’ta Ufuk ile birlikte çalıştık. Uzun ve yorucu bir çalışma oldu :) PS 2, Wİİ gibi teknolojik aletlerin olduğu bir çalışma ortamında, Ufuk gibi iyi bir açşının da yemekleriyle gayet güzel bir çalışma ortamı oluştu. Hatta Mad Man tüm sezonlar, Life 2 sezon, Dexter 2 sezon ve Spartacus İlk sezon komple izleme başarısını da gösterdim... Arada Türk dizileri de izlerdim ama o kısımlarda internet kullanma sırası bana geçtiği için genelde çalışarak geçirdim.

Ankara’ya döndükten sonra biraz heyecanlıydım. Elbette tekrardan üniversiteye dönüş ve derslerin başlaması bu heyecanımın sebebi. Gel gelelim hiç te beklediğim gibi olmadı. Nitekim sınıfım geçen dönem ki gibi kalabalık ve canlı bir sınıf değil. Biraz hayal kırıklığına uğradım bu konuda ama belki de zaman içinde görüşlerim değişir...

Yeni Evs gönüllülerimiz geldi. Steffi ben gelmeden önce Almanya’ya dönmüştü ama Maxi’yi uğurlayabildim. Zaten şerefsiz ben Kıbrıs’tayken Kıbrıs’a hatta Gazi Magusa’ya da gelmiş ama haber vermemiş... Şimdi Bir Alman bir de İsveçli iki gönüllümüz var. Okullarda atölye çalışmaları devam ediyor. Onlara veritabanına nasıl veri girileceğini öğrettim. Ofiste iki yeni çalışanımız da var hatta. Musa askere gideceği için ofisten ayrıldı. Onun yerine Gökçe geçti. Gökçe’den kalan yere de Anıl ve Oğuz part-time olarak bakıyor şimdi. Her ikisine de veritabanı çalışma sistemini anlatmam gerek. Önümüzdeki hafta epey bir çalışma yapmam gerekiyor. Hem de epeeeeeyy... Oysa ders çalışmam da gerekiyor ya hadi bakalım bir çözüm bulacağız artık.

Ha bu arada sanki çok zamanım varmış gibi bir de Rusça kursuna yazıldım. MCD gençlik kulübü’nün düzenlediği yabancı dil kursu. Bir tane de sanat kursuna yazılma hakkım var. Eğer saatleri tutturabilirsem bir sanat kursu seçeceim. Yarın dersim var gidince karar vereceğim artık.

Daha sosyal medya eğitimi var yazacak ama onu aayrıca ele alacağım. Bazı fikirlerim var payalaşacak o konuda...

İstanbul sonrası hayat devam ediyor...

2010-08-14T16:38:00.017+02:00

Cumalıkızık Köyü'nde yürüyüş

Bir aydır İstanbul'daydım. Gençlik Hizmetleri ile Avrupa Konseyi tarafından ortaklaşa düzenlenen "Gençlik Çalışmasında Kültürlerarası Öğrenme" kursunun koordinatörü olarak çalıştım. Eğitimin olduğu otel Beylikdüzü'nde olduğu için İstanbul'un epey dışında idik. Gerçi düzenlediğimiz gezi programları yeterince şehirde vakit geçirmemize imkan sağladı sanırım. öyleki ilk haftadan itibaren gezilere başladık. İlk önce Samatya'ya gittik. Şener Şen ile Türkan Şoray'ın dizi çekimi yaptığı yerin yanında akşam yemeğimizi Haliç'i izleyerek yedik. Sonra Kumkapı'da akşam yemeği bambaşka bir zevkti... Hele ikinci hafta Bursa gezimiz, Cumalıkızık köyü ziyareti, Yunus Emre Gençlik Merkezi ziyareti...

3 hafta süren bu eğitim, benim için büyük bir tecrübe oldu. 14 yabancı 15 Türk'ün katıldığı sabahları dil eğitiminin olduğu ve öğleden sonraları da yaygın eğitim metodları kullanılarak gerçekleştirilen bu kursun 3.sü gerçeleştiriliyor.

Kültürlerarası diyalog teması çerçevesinde gerçekleştirilen eğitimler ile birlikte ülkemizde ki farklı sivil toplum örgütlerine de ziyaretler gerçekleştirip yerinde kuruluşlardan çalışmaları hakkında bilgi aldık. Bununla birlikte kilise, sinagog ve cami ziyaretlerinde de bulunduk.

İlk gün Avrupa Konseyi'nden Weingartner ile Gençlik Hizmetleri'nden Adnan Bey'in açılış konuşmalarını yapıp daha sonra bizlerle hatıra fotoğrafı çektirdikten sonra aramızdan ayrıldılar.

Bizim dernekten, Kütahya Gençlik Derneği, Fatih okulun kulübünden (Dpudak) ise Gülistan katılımcı olarak geldiler eğitime... Önümüzdeki sene tekrar koordinatör olarak çalışırsam eğer hazırlık ve uygulama konularında bu sene tecrübe ettiklerimi daha iyi uygulayacağım. Uzun süreli bir uluslararası eğitimin vermiş olduğu epey bir tecrübe var. Hepsini kendim için not tuttum.

Aklımda kalan şeylerden biri de, Orhun'un Bachata dansı... Orhun'da ne cevherler varmışta benim haberim yokmuş...

Son olarak, eğitim boyunca Güllü ile birlikte sohbet ettik, Amerika vize başvurusunu yaptı ve sonra da kabul aldı... Gidiyor Güllü... Yolun açık olsun, ardından ben de geliyorum inşallah...

Güllü'nün kolunu amma da sıkmışım öyle, hıncımı alır gibi...

Eğitim bitti, kulağımda bir ritim kaldı... Onu da en iyi bu parça ifade ediyor...

Hüsnü Şenlendirici ve Trio Chios - Gel Gel Kayıkçı

Bir ihtimal daha var mı dersin?

2010-06-26T21:29:00.008+02:00

Safiye Ayla'dan dinliyorum... 'Bir ihtimal daha var o da ölmek me dersin'... sonunda da şöyle bitiyor 'sen bir ömre bedelsin' İşte böyle, pek fazla bir şey yaptığım yok bu aralar. Film izle, sitelerle uğraş, müzikleri düzenle...

Günler günleri kovalıyor, aylar ayları... Danimarka'dan geleli dört ay oldu. İş başvuruları yaptığım yerler askerlik yapsan iyi olur dediler. Askere gitsem mi gitmesem mi diye düşünürken terör olayları yine patlak verdi. Üniversitede yüksek lisans devam ediyorum bir yandan... Onu da adam gibi devam ettirmek istiyorum ama en azından kendimi idare edecek kadar gelir elde edebileceğim bir iş bulmam gerekiyor artık. Memleketin gençleri işsizlikten ne yapacağını şaşırdı zaten... Anket yapsalar gençlerin yarısı heralde yurtdışında çalışmak istediğini söyler. Kendi adıma ben öyle derdim. Biraz mantıklı olmak lazım!
Mantık deyince aklıma bir fıkra geldi. Filozoflardan matrak felsefe dersleri diye bir yazı okumuştum. Aslında bir kitap tanıtımı Radikal Kitap'tan... Tümevarım ile ilgili güzel bir fıkra.

Holmes, Watson’la birlikte kamp yapmaktadır. Gecenin geç bir saatinde Holmes uyanır ve Dr. Watson’ı dürter. “Watson” der, “göğe bak ve bana ne gördüğünü söyle.”
“Milyonlarca yıldız görüyorum, Holmes” der Watson.
“Peki, bundan ne sonuca varıyorsun, Watson?”
Watson biraz düşünür, sonunda, “Şey” der, “astronomik açıdan milyonlarca galaksi ve muhtemelen milyarlarca gezegen bulunduğu sonucuna varıyorum. Astrolojik açıdan Satürn’ün Aslan burcuna girdiğini görüyorum. Zamansal açıdan saatin yaklaşık üçü çeyrek geçtiğini kestirebiliyorum. Meteorolojik açıdan yarının harika geçeceğini düşünüyorum. Teolojik açıdansa Tanrı’nın her şeye gücünün yettiğini ve bizim minnacık olduğumuzu çıkarabiliyorum. E, peki sen ne sonuca vardın, Holmes?”
“Birisi çadırımızı çalmış, dostum.”

Tümevarım yapıp bizde içinde bulunduğumuz duruma bakarsak eğer, iş yok, güç yok, para yok, yok babam yok.... Bulduğun işler ise sadece hayatını idame ettirmeye yetecek gelir sağlıyor sana ne yaparsın bu durumda? Elbette aynı işi yaptığın halde daha iyi bir gelir ve hayat standardı olan bir yerde insanca yaşamak istersin değil mi? İşte bu yüzden de benim gibi düşünen pek çok arkadaşım var çevremde...

Gençlik çalışmalarına devam
19 Temmuz - 6 Ağustos tarihleri arasında İstanbul'da düzenlenecek Kültürler arası diyalog ve gençlik çalışması seminerinde 3 hafta çalışacağım. Gençlik çalışmaları zaten benim içinden kopamayacağım bir alan. Virüs gibi bütün vücudumu sarmış. Üniversite de tez konum da muhtemelen bu alandan bir konu olacak. Henüz düşünme ve araştırma aşamasındayım...

Seyahat Planları

Seminer sonrasında ise İran-Pakistan-Hindistan-Nepal şeklinde bir rotada seyahet fikirlerim var...

Seyahat Rotası: İran - Pakistan - Hindistan ve sonunda Nepal

Para yok, pul yok nasıl oluyor da seyahat edeceksin derseniz, valla bakalım Doğu'nun Tanrı misafiri kültürünü yerinde gidip görecem... Otostop, orada burada kalmalar, couchsurfing'ten ayarlamalar vs... Eğer bir öneriniz varsa seve seve dinlerim...

Eğer bu yolculuğuma katılmak isteyen olursa, buyursun derim. Sponsor olmak isteyen varsa da seve seve kabulümüzdür. hadi hayırlısı diyorum...

Sigaramın dumanına sarsam saklasam seni...

2010-06-02T00:09:00.003+02:00

Akşam vakti sardı yine hüzünler
Kalbim yangın yeri gel kurtar beni senden
Akşam vakti dolaştım sokaklarda
Yırtık bir afiş seni gördüm duvarda

Ezgi'nin Günlüğü, beni ifade ediyor bu parçasıyla... Bilinmez bir zaman diliminde farklı görüntüler geliyor gözümün önüne. Ben bir seyyah gibi bir oradan bir buraya dolaşıyorum. Bazı zamanlarda sen çıkıyorsun karşıma tüm masumiyetin ile. Beni benden alıyorsun işte... Gel kurtar beni senden...
Diyorum ki, koşsam, zıplasam, bütün enerjimi savursam bir yerlere ne olur acaba? Bir şeyler yapmak istiyorum yine ama bilmiyorum ne olduğunu. Umutlarım ile hayallerim didişiyor birbiri ile... Bakalım maceralara nasıl devam edeceğim.

Bu hafta Romanya'ya gidiyorum. Bizim çalışmalar ile ilgili bir toplantıya katılacağım. Sonra da Kütahya'da sınavlara girmeye gideceğim. Yüksek not almalıyım, Erasmus bekliyor beni daha :) İspanya diyorum kendime ama bakalım ne olacak...

Masumiyet...

2010-05-30T04:00:00.000+02:00

Bana bakarken ne kadar masumsun sen... Bukowski'nin sözünü hatırlıyorum sana baktıkça... bir kadın olarak doğmuş olsaydım, kesinlikle orospu olurdum. erkek olarak doğduğum için sürekli kadınları arzuladım, ne kadar aşağılardaysan o kadar iyidir… ben güçlü değilim. böylece kadınlarla, kadın düşüncesiyle uğraştım durdum. İşte böyle bir durumdayım...

Kendi yalnızlığımda kum saatinin bütün kum taneciklerinin akışını izliyorum.

Gülünesi durumlarda ağlayan taraflarımız...

2010-05-26T22:51:00.005+02:00

Mutlu olmak istiyorsan başkalarının mutluluğu içinde çalış,
bunun sevinci seni mutlu etmeye yetecektir. (Beethoven)

Zaman geçmezken ve biz bilmediğimiz diyarlarda umulmadık işlerde koştururken gerçekler karşımıza çıkınca ne yapsak diye afallarız. İşte ben de bu durumlarda saçmalıyorum kendimce... Bu yazı da zaten tipik bir saçmalama yazısından başka birşey değil...

Dün Kütahya'dan geri döndüm Ankara'ya... Şu iki gündür başımdan geçenler hayatıma yeni bir yön verecek. Kız arkadaşımdan ayrıldım, işlerim istediğim gibi değil çünkü ne yapacağımdan emin değilim, okul durumum askıda, hala bekleyen bir askerlik mevzuu var... liste uzuyor. Uzarsa da uzasın, çok ta liste hani...

Gülmeye ihtiyacım var benim, kendimi mutlu etmeye. Kütahya'dan gelirken video kamera yı getirdim.Video ile bir iki kısa film denemesi yapacağım. Ardından Genç Gelişim için tanıtıcı stop motion videolar hazırlayacağım. Site güncellemeleri güzel oluyor ama hala eksikler var tabi...

İşte böyle, yok yani bir yenilik şimdilik hayatımda... Sadece olanlar bir bir çıkıyor... Sanırım bir yenilik yapma zamanı geldi. Bakalım neler olacak, ne zaman esecekler bana.... valla bu sefer ben de bilmiyorum işin sonunda ne olacak... Walt Disney güzel diyor, peşinden gidecek cesaretiniz varsa bütün rüyalar gerçek olabilir...

Geçip giden zamanların...

2010-05-17T00:07:00.008+02:00

Bilemezsin, o senin gözlerinin içine bakar ama sen yine bilemezsin... Hep acaba dersin kendine ve hiç bir zaman emin olamazsın...

Ben hep geçip giden zamanlarımı acaba diye düşünüp hayal kurarım. Acaba...? 'Ya böyle olsaydı' derim... Pişmanlık duymak mıdır bu? yoksa daha iyisi olabilir, fakat nasıl diye düşünmek midir? Bilemiyorum. Sadece şu geçiyor aklımdan, eğer bir gün geriye dönüp baktığımda yaşadığım hayattan mutlu olduğumu düşünmek istiyorsam, o zaman şimdi de mutlu olmalıyım.

Senin bana bakışların benim için şuan önemli, yarın ne olur bilemem. İşte bu yüzden seni seviyorum bugün ben... Seni sevebilmeyi de seviyorum hem de...
Böyle midir herkes yoksa ben miyim hayaller aleminde gezen...

Fotoğraf : A Distant Figure by `TheTragicTruth-Of-Me

Yapmam gereken o kadar çok şey var ki...

2010-04-03T13:56:00.004+02:00

Yapmam gereken o kadar çok şey var ki, bütün bunları bir kenara bırakıp yazmak istiyorum. Öyle de yapıyorum zaten… Danimarka’dan dönüp İstanbul’a geldiğimde aklımda pek çok şey vardı. Hepsini sırası geldiğince yapmaya başladım üstelik.

Keşan’a gidip biraz vakit geçirmek istiyordum. Epey oldu gitmeyeli tabii, sonunda evdeyim. Annem arayıp duruyordu yol boyunca, oğlum ne yemek yapayım sana diye… Neden bilmem ama ıspanak yemek istiyordum bol yoğurtlu ve yanında da salata, ama Türk işi hani J Bir tencere yedim neredeyse ama hevesim geçmedi daha… Bir ara kendim pişirip yine yiyeceğim…

İstanbul’a döndüm ama pek fazla kalmadım çünkü Kütahya’ya gidip derslere girmeliydim artık. 4 hafta oldu, devamsızlık sınırına geldim, bir ders daha kaçırırsam kalacağım… Gitmeden önce Neco ve Cansu ile Kahve Bahane keyfi yaptıktan sonra tren ile Kütahya yolunu tuttum. Trende giderken camdan dışraıyı seyretmeyi seviyorum. Arada bir trenin durmasına alıştım zaten. Yanımdaki koltuk boşalınca uzanıp Kütahya’ya gelene kadar kestiriyorum biraz.

İncik Suyunu İçmez Olaydım

Sefa'nın odadan Kütahya manzarası

Derler ki Kütahya’nın incik suyunu içen 7 sene Kütahya’da kalırmış. Ben 2001 de gelmiştim Kütahya’ya ilk kez, yıl oldu 2010 nedir bu? Bizim içtiğimiz incik suyu heralde kaynaktan geliyordu hala çıkamadım bu şehirden J He ne kadar şikayet etsem de bir yaşamışlığım var bu şehirde, o yüzden ayrı bir yeri var Kütahya’nın bende… Gece yarısı vardım Kütahya’ya, Sefalara gittim. Sabaha kadar da uyuyamadım, biraz heyecanlandım sanırım… Sabah olunca Elçin uykudan uyanınca beni karşısında görünce ürktü bu yüzden… Ulan rüya mı görüyorum yoksa bu Emin mi diye bana şaşkın şakın baktı epey…

Sefa ve Akif birlikte kalıyorlar. Ben gelince yanlarına yerleşip ev arkadaşı olacaktım onlara ama İstanbul’a iş başvuruları yapıp sonuçlarını aldığımda İstanbul’a gitmeye karar verdiğim için, en baştan benim yerime bir başkasını bulmalarının daha iyi olacağını söyledim. Sefa’nın odasından Kütahya manzarası hoşuma gitti ama artık bu manzara değil, başka manzaralar görmeliyim diye düşünüyorum…

Gençlik Faaliyetlerine Devam

5.ci yıl psstamız

2005te birkaç genç bir araya gelip kurduğumuz Kütahya Gençlik Derneği’nin 5.ci yılını kutluyoruz 15 Martta… Dernek için yaptırılan pastayı kesenlerden biri ed derneğe emeği geçen kuruculardan biri olan benim. Güzel bir eğlence düzenlenmiş ve Vali yardımcısı, Gençlik ve spor İl Müdürü, onlarca genç dernek kutlamasına gelmiş… Derneğin yeni başkanı Ercan pek çok konuda ekibiyle birlikte güzel faaliyetler gerçekleştiriyor. Kendimce mutlu oluyorum, ne emek vermiştik gençler tarafından kurulmuş, gençler tarafından yönetilen ve gençler için faaliyet gerçekleştiren bu derneğin kurulması için… Gelen gençlerden bir kısmı proje gerçekleştirmek istediği için hemen onlara uygun olduğum tarihleri veriyorum ve projeler konusunda destek olmaya çalışıyorum. Yeni başlangıçlar beni hep heyecanlandırır…

Dernekte 5.ci yılımızı kutluyoruz...

Ders Ders Ders

Elmalı kek üstadı Ben

Yüksek lisans yapmaya karar verdiğimde özellikle kamu yönetimi bölümünü seçtim çünkü gençlik çalışmaları konusunda devletin gençlere sunduğu imkanları ve politikaları çalışmaları incelemek istiyordum. Danimarka’dan döndüğümde elimde pek çok kaynak ve yabancı bir gençlik kuruluşunda bir sene çalışmış olma tecrübesi vardı. Zaten daha önce Gençlik Hizmetleri Dairesi Başkanlığı’nda hem gönüllü olara hem de gençlik projesinde uzman olarak çalışmanın vermiş olduğu tecrübem de vardı. Bütün bunları bir araya getirip kafamdakileri yazıya dökmek istiyordum. Derslere de büyük heyecnla girmeye ve not tutmaya başladım. İlk deste hem not alıp hem de diğer öğrencilerin yaptığı sunumlar sonrasında sorular sormaya başladım sınıf içinde… Çünkü sınıf içerisinde bir tartışma ortamı yaratıp farklı fikirleri öğrenmeye, yeni bakış açıları kazanmaya çalışıyordum. Ama ne yazık ki tam da istediğim gibi bir tablo ortaya çıkmadı. Bu açıdan pek mutlu olamadım. Ama yine de sınıf arkadaşlarımın çoğu ile iyi arkadaş olduğumu söyleyebilirim. Onların da beni sevdiğini söyleyebilirim, öyle ki birlikte epey vakit geçirdik, hatta bir keresinde elmalı kek yapıp akşam çayı düzenledikten sonra tabu ve jenga ile hararetli oyunlar oynadık. Tabi ben elmalı keki kendim yaptığım için, öncesinde bir kere de kendim deneme amaçlı Fatih’in evde yaptım. Böylelikle elmalı kek yapma konusunda kendimi geliştirdim diyebilirim. Hatta bugün de yalancı tiramisu yaptım ama kek kadar başarılı olduğumu söyleyemem…

Kütahya'da ani kar yağışı...

Bir Sefa da bir Fatih’te kalmaktan eşyalarımın bir kısmı orada bir kısmı burada epey dağıldım… Sefalarda daha büyük bir yığın şeklinde olan eşyalarıma yakın zamanda bir çare bulacağım ama şimdilik hiçbir şey yapamıyorum. Kitapları da bir oraya bir buraya taşımaktan bel fıtığı olacam yakında heralde… Eşek ölüsü gibi ağırlar meretler…

Fatih’te kaldığım bir akşam, bütün herkes uyuduğunda ben balkondan dışarıyı izliyordum. Sabah hava günlük güneşlik iken gece yarısı bir anda kar yağmaya başladı iyi mi… İşte memleketin ilginçliklerinden biri de bu, aynı gün içinde dört mevsimi yaşıyorsun resmen… Sabah kısa kollu ile okula gittim, şimdi de kar yağıyor…

Ankara’ya gideceğim için, yolculuk öncesi inceden rakı balık yapalım dedik. Sefa, Akif, Fatih ve ben toplandık, bir güzel mezelerimiz, Rakılarımız ve cila biralarımız ile güzel bir akşam sofrası kurup epey sohbet edip keyif yaptık… Daha sonra da ben Ankara’nın yolunu tuttum.

Hep beraber Rakı & Balık

Ankara’nın Taşına Bak

Eee, madem derslere çalışmaya devam edeceğim, gidip Ankara’da ki kitaplarımı toplarlayım hem de eşyalarımın durumuna bir açıklık getireyim istedim. Böylece hem eskiden çalıştığım daireyi ziyaret eder hem de derneğe uğrar işlerimi hallederim. Bizim sınıftan Yusuf ile birlikte Ankara’nın yolunu tuttuk. Yusuf’ta Ankaralı zaten…komik olan, Ankara’ya sadece bir günlük gelmiş olmam. Cuma günü geldim, görüşmeleri yapıp ardından hemen Kütahya’ya döndüm derslere girmek için çantada bir çuval kitap ile… Gerçi arada Neco’da Ankara’ya eğitim için gelmişti, eğitime uğradım Halis ile birlikte…

Sınav haftası yaklaşıyor, harıl harıl ders çalışyor ve not topluyoruz artık.. ama ben bu hafta ders olmayacağı için hafta başında Kütahya’dan tekrar Ankara’ya geldim. YFU eğitmen havuzu için veritabanı oluşturma çalışmalarına başladım. Biraz çalışıp ekonomik açıdan kendime yetecek kadar gelir elde etmezsem zateb battım… Hafta boyunca dernekte çalışıyorum. Burada çalışmayı seviyorum. Keşke sürekli çalışıp iyi bir gelir elde edebilsem burada ama, diğer taraftan İstanbul hala aklımda… Gençlik çalışmalarına devam etmek istiyorum YFU da bunun için en kilit yerlerden bir tanesi ama Ankara değil, İstanbul dedim bir kere kendime… Bakalım hayat neleri çıkartacak karşıma…

YFU-Türkiye Ofis

Şimdi, 9 ve 10 unda olacak sınavla için çalışmaya çalışıyorum. Bu zamana kadar teslim etmem gereken ödevleri hazırlamak için yırtınıyorum. Diğer yandan veritabanı için kafa patlatıyorum, kodlarla boğuşuyorum. İş başvurularına devam ediyorum. Zaten bu gidişle ödevleri yetiştiremeyeceğim gibi geliyor bana en iyisi hocalara yazıp bu konuda bir yardım istemek olsa gerek… Daire’de bazı işler var yapabileceğim, üstelik ödevlerim için kaynak olabilecek çalışmalar… keşke durumum olsa da bütün hepsini bir arada yürütebilsem…

Herşey yolunda merkez!

2010-03-18T00:35:00.000+01:00

Döndüm... Geldiğimin ilk dakikası zaten Türkiye bana kendine has bir hoş geldin dedi... Seviyorum ülkemi vesselam. Şimdi artık hayat mücadelesine kaldığım yerden devam edeceğim. Oysa nereye kadar kaçacağım? Cevabını bilmediğim soruları niye soruyorum ki kendime... Şimdi İstanbul'dayım ardından Keşan'a gideceğim ve sonunda Kütahya ve en nihayetinde Ankara var... Yine yollarda geçiyor hayatım. ben yine arayış içerisindeyim ve her yolculuk bana yeni bir heyecan veriyor bir sonraki çalışma için... Her ne kadar bunların geçici hevesler olduğunu bilsem de...

Ne acelesi var?

2010-03-17T12:56:00.001+01:00

Bu soruyu oldum olası sevmiyorum. Hayatı erteleyebilir misin ki acele etmeyelim? Acele işe şeytan karışırmış, karışırsa karışsın kardeşim. Hem demiyor muyuz şeytanın bol olsun diye oyunlarda... Yoksa acı gerçeklerle karşılaşmaktan mı korkuyoruz...

Boşversene sen...

Danimarka'da ki son iki günüm. Sabaha karşı yola çıkacağım ama henüz eşyalarımı toplamadım bile... Jakub ve Marketa ile Student house, Hr.Nielsen derken bir şişe votka ile kendimizi yurtta bulduk.. Zaten taksiyle anca gelebildik. Oturup buz hokeyi maçı izlemeye başladık. İlk önce Çeklerin maçını izledik. (jakub Çek olduğu için tabi) Ardından da Roman ile Slovakya - İsveç maçına başladık... Sabaha kadar süren maç bizi ekrana kilitledi. Aslında heyecan maçtan değil, birbirimizle yaptığımız tezahürat yarışındandı desem yerinde olur.

Sabah olur, millet kahvaltı yapar, peki biz?
Alex ile Bilka'dan iki şişe viski, bir Absolut, bir de fiyakalı bir kanyak alıp cümlemiz keyifli bir kahvaltıya başladık...ve üstelik ben bugün uçağa binip Türkiye'ye döneceğim. Bugün nasıl geçti, ne oldu, bir boşluk sanki zihnimde... Ama şunu hatırlıyorum, keyifli bir gün geçirdim, mutluydum. Elveda Danimarka... Hoşçakalın sevgili arkadaşlarım...

Başkalarının Hayatı...

2010-03-16T00:42:00.002+01:00

Bazen hiç beklemediğimiz şeyler karşımıza çıkaveriyor bir anda. Beklenmedik şeyler beklenmedik zamanlarda... kimi zaman bize mutluluk veriyor kimi zaman da can evimizden vuruyor.

Danimarka'dan dönmeye hazırlanırken bir akşam vakti Radu kapımı çalıp iki gün sonra Köln'e gidecem benimle gelir misin dediğinde hiç tereddüt etmeden elbete dedim bu beklenmedik teklife... Muhtemelen uzun bir süre seyahat edemeyeceğim için bu gelişme benim için epey mutluluk verici oldu. Üstelik hem Radu'ya yeni bir araba alaaktık hem de ailesi de Romanya'dan gelip eski arabasını götüreceği için ailesi ile de tanışma fırsatım olacaktı.

Perşembe günü atladık arabaya İstanbul - Ankara mesafesi yapar gibi Danimarka/Aalborg - Almanya/Köln yaptık :) Gerçi yolda başımıza gelmedik kalmadı, Köln girişinde benzinimiz bitti kamyonculardan benzin dilendik. Bulgar kamyoncu benzin yok diye anlatmaya çalışırken kafasını evet der gibi sallayınca ben de benzin verecek diye başında beklemeye başladım, sonradan jeton düştü tabi, onlar hayır dediklerinde bizim evet dediğimiz gibi başımızı sallıyorlar... Neyse sonunda vardık Köln'e ve ailesi de bizden sonra geldi... Romen ailesinde bir Türk kaynaşıverdim. Şansımıza da Köln'de festival vardı, bütün haftasonumuz müthiş eğlenceli geçti..

Dönüş yolunda Hollanda üzerinden gidip biraz gezinti yaptık elbette :)

Sudan Cikmis Balik

2010-03-12T02:56:00.001+01:00

Haydarpasa Tren Istasyonu onunden...

Ve sonunda memlekete geri dondum... Epey oldu yazmayali ama isleri kosturmaktan yazmaya vakit kalmadi... yarin oturup yazacagim uzun uzun aklimdakileri, sadece simdiden bunun mujdesini vereyim istedim :)

Bağlanmayacaksın...

2010-02-22T22:58:00.003+01:00

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
"O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.

Ve zaten genellikle o daha az sever seni,
Senin onu sevdiğinden.
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de
korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları...
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
"O benim." diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan birşeylerin...
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait
olacaksın.
Mesela turuncuya, yada pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem
de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak...

CAN YUCEL

Bir maceranın daha sonu...

2010-02-11T02:34:00.006+01:00

Woman, originally uploaded by eminfidan.

life in Aalborg

Zaman su gibi akıp geçti. Şöyle dönüp bir arkama baktığımda yaptığım ne çok şey var diyorum ve hala da yapmaya devam ediyorum aslında... Bu satırları tamamladıktan sonra Köln'e gideceğim haftasonu için. Döndüğümde de valizimi toparlamaya başlayacağım. Sanırım burada öğrendiğim en iyi şeylerden birisi fotoğraf konusunda kendimi geliştirmiş olmam oldu. Gerçi powerbook'um bozulmasaydı keyfim pek bi iyi olurdu ama olacağı varmış demek ki... Bu fotoğrafı da dün Lena ile yaptığım 'şehirde bir güzel' çalışmamdan seçtim. Yorumlarınızı bekliyorum...

Tembelliğin Daniskası...

2010-02-06T20:29:00.002+01:00

Aalborg Şehir Merkezinden...

Dönüş vakti yaklaştıkça beni biraz daha heyecan sarıyor. Bu heyecanı bastırmak için bir şeylerle uğraşmak istiyorum ama kendime yapacak birşey bulamıyorum. Tıkandım sanki...Kütüphaneden programlama dilleri ve felsefe ile ilgili kitaplar almıştım. (iki konuyu yan yana yazında biraz garip geldi bana...) Onları okumayı düşünüyordum sözde ama hiçte ilgi çekici gelmediler nedense... Teslim etme zamanı geldi çattı, dışarı çıkıp kütüphaneye gitmeye üşeniyorum. Gerçi temel sebep sadece üşengeçlik değil, resmen insan yollarda donup kalır bu soğukta... Neyse, bugün atlayıp gittim şehre, gel görki cumartesinin erken kapanan kütüphanesine denk gelmişim. Şansıma tüküreyim. şimdilik bu kadar, yazmaya bile üşendim resmen...

Hayat... Ben...

2010-02-04T13:21:00.008+01:00

Aalborg Tekniske Kollegium, bir yıl beni misafir eden yurt...

Bir süredir içimde bir sıkıntı vardı nedenini bilmediğim. Belkide biliyorumdur; iş bulma kaygısı, dönünce ne yapacağım stresi, öğrencilik, askerlik, yarım kalan işler, yapamadıklarım için kendi kendime yarattığım stres... Ne oldu bilmiyorum ama bir anda sanki hepsi üzerimden kalktı... Uçuverdi biranda... Hiçbir sorunun hallolduğu yok, herşey yerli yerinde duruyor ama sanırım ben farklı bir pencereden bakmaya başladım...

İşte böyle... Pek birşey yaptığım da yok açıkçası, kendimi dönüşe hazırlıyorum ama döndüğümde gerçekten dönmüş olacağımdan da emin değilim. Aklımın dışarıda olacağına eminim. Bu yüzden yeniden nerede ne yapabilirim diye araştırmaya başladım. Türkiye'de yapabileceğim bir şey olduğunu sanmıyorum, en azından içinde bulunduğumuz bu ekonomik ve sosyal şartlarda... Can Yücel'in dediği gibi bir durum aslında: 'Memleketin hali benim halim, öyle bir kabız olmuşum ki boğazıma kadar bok içindeyim...' Vesselam...

Başlığa hitaben, Cem Adrian'dan Hayat... Ben...

"Herkes Gitmek İstiyor"...

2010-02-02T13:35:00.005+01:00

Şiirle aramın pek iyi olduğunu söyleyemem ama eğer blogumu takip ediyorsanız arada şiirlerin olduğu farkedeceksiniz, benim şiirlerim değil tabi. Can Yücel'in kaleme aldığı ve okuduğumumda kendimden birşeyler buldğum şiirler onlar... Can baba'nın yine o eşşiz şiirlerinden bir tanesini paylaşmak istedim burada...

Bu günlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi...
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim,
Öteki de olmuyor;
Yani herşeyi yüzsütü bırakmak göze alınmıyor.
Böyle gidiyoruz işte.
Bir yanımız "kalk gidelim",
Öbür yanımız "otur" diyor.
"O"tur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık...
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz.
Evlenmeler,
Bir çocuk daha doğurmalar,
Borçlara girmeler,
İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.
Misal ben;
Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek,
İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında.
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?
"Sırtında yumurta küfesi taşımak" diye bir deyim vardır.
Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin.
Kendi imalatımız küfeler...
Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira!
Ölüme inat tutunmak lazım,
İnadına kök salmak lazım.
Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabi yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif denk olsa...
Gün içinde mesela;
Küçücük gitmeler yapabilsek.
Ne mümkün?
Sabah 9 akşam 18...
Sonra başka mecburiyetler...
Sıkışıp kaldık...
Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli bu kadar ağır olmamalı.
Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karşılığı bir ömür yani...
Ne saçma...
Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba..
Ben her bahar aşık olmam
Ama her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç, ama olsun...
İstemek de güzel.

Can Yücel

Fotoğraf galerimi yeniden düzenledim

2010-01-28T18:18:00.008+01:00

Seduction, originally uploaded by eminfidan.

adresim: http://www.flickr.com/photos/emin/
Bonus:

Üstteki fotoğrafı begendim ben, ama şu da hoşuma gitti açıkçası, ben fotoğrafı çekerken beni de çekmişler :)

Ankara Gemisi ve Pearl Harbour

2010-01-28T14:55:00.003+01:00

Pearl Harbour'u bilirsiniz herhalde..
Bilmeyenlere de geçen yıllarda filmi öğretti. Japon uçakları Amerikan donanmasını bir
sabah ansızın bastılar ve tam 96 zırhlıyı batırdılar...

Oysa Hawaii'deki bu limanda, 97 donanma gemisi vardı..

Birine dokunmadılar. .

Niye?...

Çünkü o geminin tepeden bakılınca bembeyaz görünen güvertesinde
bir kızıl haç vardı... O hastane gemisi idi... Bombalar ve kamikazelerle dalan Japon uçakları hastane gemisine dokunmadılar. (Askeriye Raporu, merak edenlere)
Çünkü o gemi orada, öldürmek değil, yaşatmak için demirliydi..

Adi Solace...

Türkçesi
Teselli... Üzüntü azaltan...

Solace savaş boyu Amerikalı annelerin üzüntüsünü azalttı.

Tam 25 bin genci ölümden kurtardı, Amerika'ya
taşıdı... Ülke limanlarına her gelişinde, umutla
umutsuzluk karmaşasındaki kafaları ile anneler iskeleye
koştular...
"Benim oğlum da geldi mi?.."
Savaş sonrası hayatlarını Solace sayesinde kurtaran
gençler bir dernek
kurar ve bir madalya yaparlar... Üzerinde Solace'nin
kabartması olan
bir madalya... Ve bunu gururla takarlar...

Devlet rahatsız olur...

İkinci Dünya Savaşı'ndan böyle savaş karşıtı
bir sonuç çıkar mı?..

Solace gemisini yok etmeye karar verirler...

Gemi sapasağlam... Pırıl pırıl... Jilet olur mu?..

Savaş sonrası yere serilmiş ekonomi her dolara
muhtaç... Uzak bir ülkeye satarlar.. Makyajını
değiştirip bambaşka bir amaçla kullanması için...

O uzak ülke Türkiye...

Yok yahu!..

O gemi, ünlü "Ankara"!..

Hastane gemisinden transfer Gezi Gemisi Ankara...

Vay canına!..

Türkiye, bugün Amerikalılar için belki de hac yeri olacak,
Gelibolu'nun Anzaklar'ı çektiği gibi bir turizm
anıtına dönüşebicek Solace'nin kıymetini bilmez..

Şefik Kaptan'la yaptığı Avrupa seferleri dillere
destan olan Ankara gemisi sonunda ihtiyarlar ve jilet yapılmak üzere hurdacılara teslim edilir...

1980'li yılların başında Ankara gemisi , İzmir'de sökülürken, yılların söktüğü
bir eski anıt da İstanbul'da dikilmektedir.

Haliç Tersanesi'ndeki Çorlulu Ali Paşa Camisi'nin şadırvanı...

Restorasyon gelir çatıda takılır...

Çatıkurşun...

Kıtlık yılları..

Kurşun yok...

Etibank dahi geri çevirir...

"Kurşun yok..."

Şadırvan çatısız kalacak...

Dört bir yana duyururlar..

"Kimde kurşun
varsa..."

Aliağa'da Ankara'yı söken hurdacılardan haber
gelir...

"Gelin bizde var,alın..."

Bre aman...
Gemide kurşun olmaz... Ankara gemisinde niye olsun...
Çaresizler ya... Gider bakarlar...

Gerçekten Ankara'nın sayısız kamaralarından biri,
tamamen kurşunla kaplı...

Niye?...
Çünkü burası Solace'nin röntgen odası...
Radyasyonun dışarı sızmaması lazım...

Şimdi yolunuz Haliç'e düşerse, Çorlulu Ali Pasa şadırvanından bir tas
su içerseniz, ya da yüzünüze iki avuç su atarsanız serinlemek için,
unutmayın...

Çatısına da bakın... Orada, ikinci Dünya Harbi'nde, Pearl Harbour'da
Japonlar'ın batırmadığı tek gemiden bugüne kalan
son izleri göreceksiniz...

Aalborg'ta Gençlik Müzik Festivali...

2010-01-28T13:25:00.022+01:00

Epeydir bekliyorduk bu festivali. Hazaırlandık ve güzel işler çıkartmayı planladık. Öyle de oldu aslında benim için... Festival boyunca bir aşağı bir yukarı koşturdum, ayaklarıma kara sular indi. Sahnede kamera ile çekim yapmaktan (tripod ya da monopod kullanmadan üstelik) elimde kolumda derman kalmadı... Anlayacağınız epey yoruldum bu festival boyunca... Ama değdi. Harbi değdi, değerimi anladım istasyonda... Benimle birlikte gençler de çekim yapmıştı ama hem televizyonda hem de youtube kanalında benim çekimlerimi kullanmış bizimkiler. Mutlu oldum tabi ben de :)

Festival boyunca 250 civarında müzik grubu 9 farklı sahnede parçalarını çaldılar. 13 bin civarında gencin katıldığı bu festivalin en büyük gençlik müzik festivallerinden biri olduğunu söylüyor bizimkiler. (13-22 yaş grubu için değerlendirin, yoksa bir Roskilde festivali bile yirmiye katlar bunu)

Neyse işte, epey çekim yaptım ama, en zoru steadycam ile çekim yapmak oldu benim için. Bedene tam hakimiyeti gerektiren bir çekim yöntemi, nasıl yani derseniz, iyi görüntü alabilmek içib dengede durabilmeyi iyi becerebilmeniz gerekiyor. Benim gibi dengesize bu kamerayı niye verdiler diye sormayın... Nasıl bişey derseniz resimde göreceksiniz...

Kameranın en büyük avantajı, istediğin şekilde yönetebiliyorsun, mesela konser boyunca bir oraya bir buraya koşturup farklı açılardan görüntü almaya çalışmak yerine sahneye çıkıp sahne içinde sanatçılar ile aynı alanda onları rahatsız etmeden çekim yapabilirsin...

Bu steadycam beni o kadar çok etkiledi ki, nasıl birşey olduğuna dair bir video ekleyim dedim... Videoyu izleyince ne demek istediğimi çok iyi anlayacaksınız, özellikle video sonunda yaşlı amcaya dikkat! :)

Thomas'ın beş dakkalık kursundan sonra hem ben hem de Matthias steadycam ile çekim yapmayı denedik.Bu olayı sevmemin sebeplerinden bir tanesi aslında spor tırmanıştaki gibi vucudun dengesini koruyup hızlı ama kararlı hareketler ile doğru zamanda iyi görüntüyü yakalamaya çalışmak. Şairane bir şekilde anlatmaya çalıştım ama yapması anlatması kadar kolay değil...

Çoğunu benim çektiğim youtube kanaldaki Videolardan bir tanesini ekleyim dedim :)

Ve bir gün daha geçti...

2010-01-24T00:14:00.001+01:00

Sabah:
Sabah uyanıyorum, yataktan kalmaya işeniyorum. Yapacak hiçbir şeyim yok çünkü… Ne yapabılırım diye düşünmeye devam ediyorum yataktayken; yabancı dil öğrenmek için daha çnceden getişridğim alıştırmaları yapabilirim, php&mysql kitabını okuyabilirim, fotoğraf albümümü ne zamandır düzenlemek istiyorum, ona keza müzik arşivimi de. Ayrıca bitirmem gereken bir video montajı var.
Neyse, bir yerlerden başlamalı diyerek bütün bulaşıkları yıkıyorum. Çamaşırlar, oda temizliği daha bekleyebilir... biraz atıştırdıktan sonra dışarı çıkıyorum...

Gece:
Ne yaptım? Fotoğraflarımı düzenledim mi? Hayır! Diğerlerini yaptım mı? Hayır! Ne yaptım? Cnsmovies e bir yazı yazdım, dpudak’ta ve edfhosting’te güncelleme yaptım. Sizdekatıl için logoyu düzenledim. Düşündüklerimden tamamen farklı şeyler... şimdi uykum var, bir gün daha böyle geçiverdi işte...

Ey hayat!

2010-01-23T02:08:00.002+01:00

Eflatun'a iki soru sormuşlar:

Birincisi; "İnsanoğlunun sizi en çok şaşırtan davranışları nelerdir?
-"Eflatun tek tek sıralamış:"Çocukluktan sıkılırlar ve büyümek için acele ederler. Ne varki çocukluklarını özlerler. Para kazanmak için sağlıklarını yitirirler ama sağlıklarını geri almak için para öderler. Yarından endişe ederken bugunu unuturlar. Dolayısyla ne bugünü nede yarını yaşarlar. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşarlar. Ancak hiç yaşamamış gibi ölürler.

Sıra gelmiş ikinci soruya;
-" Peki sen ne öneriyosun?" Bilge yine sıralamış "Kimseye kendinizi sevdirmeye kalkmayın! Yapılası gereken tek şey kendinizi sevilmeye bırakmaktır. Önemli olan; hayatta en çok şeye sahip olmak değil, en az şeye ihtiyaç duymaktır.

Emin Usta'nın marifetleri

2010-01-15T20:03:00.012+01:00

Yemek pişirme konusunda kendimi cidden aştım burada... Hani epey tembellik yapıyorum ama canım isteyince de kendime göre şaheserler yaratıyorum :) Daha önceleri çekiniyordum denemeye yeni şeyler yapmayı ama artık aştım onu da... Elime ne geçerse deniyorum. Tariflere bakıyorum. Hatta Ümit Usta'nın kitabını edindim, oradan tariflere bakıp denemeler yapıyorum. Tek başıma da tadına karar vermiyorum. Her yemek pişirme bir seremonı gibi. Davetlilerim var, onlara servis yapıyorum ve nasıl olduğunu soruyorum. Allahtan yemeği beğenmezler ne lan bu bi boka benzemiyor diyecek arkadaşlar, o yüzden en azından yemek kıvamında değile, insanlar beğenmemişse geribildirimler direkt olarak geliyor.

Son denemelerimden en beğendiklerim;

Zeytinyağlı dolma

Elmalı kurabiye tatlısı

2010-01-08T18:56:00.014+01:00

Havalar soğuyor burada iyice... Donucaz yakında neredeyse ama keyfim yerinde benim. Madli geldi bu hafta ve bir ay burada kalacak benimle. Zaten okullar da christmas tatili dolayısıyla kapandı. İki hafta tatil bana :) Yapacak pek birşey yok tatil zamanında Aalborg'ta, biz de studyoya gidip yemek yapıyoruz, şehirde dolaşıyoruz... Sinemaya gitmeyi çok istiyordum ben ama iki kişinin sinema ücreti 200 kron olunca (neredeyse 30 euro) insan ohaa!!! kardeşim diyor...

Yeni yıl için blog konusunda yeni kararlar aldım. (Halis'im yorumlarını bekliyorum bunlara)
- Blog adresini eminfidan.blogspot.com yerine eminfidan.com'a çevirdim.
- Her cuma bir gönderi yayınlamaya çalışacağım. Birden fazla olabilir gönderiler ama genelde her cuma bir gönderim olacak.
- Konu etiketlerini yeniden düzenliyorum, bir kaç gün içinde hepsini bitireceğim.
- Gönderilerde diğer yazılara bağlantılar da olacak :)

Can Baba gideli geriye kalan...

2010-01-01T20:24:00.005+01:00

“Ben aptallığa, haksızlığa kızıyorum…
İnsanın iki boyutu var bence; bir, olan insan, bir de olabilecek insan.. İnsanın olabileceği boyuta engel olan ne kadar unsur varsa ben buna öfke duyuyorum.”
Can Yücel

Herkese mutlu yıllar...

2009-12-29T19:16:00.002+01:00

Valla be sene nasıl bir sene olacak bilmiyorum, ama icimde umut var benim. Zor bir yıl olacak, epey sey ogrenecegiz ve kesfedecegiz aynı zamanda... Bakalim bize neler getirecek bu sene... Hadi hayırlısı...

Sarhosum ben ah dusunmekten...

2009-12-02T02:43:00.005+01:00

Dario Moreno'nun sarkisi "Her aksam votka, raki, sarap" dinleyerek huzunleniyorum. Sanki biraz donus moduna gectim. Nasil istir bu anlamis degilim. Kutahya'da ogrenciyken duzenli bir ev yasamim olmadi. Sadece adreslikti hani... (Ama yinede ev arkadaslarim ozeldir benim icin, herbiri ...) Sonra Ankara hayatm basladi. Kendime bir hayat kurdum orada, uzun sure yasadim Ankara'da... Sehrim olarak benimseyecek kadar. Ardindan Danimarka'dayim, Ankara'da ki butun birikimimi geride birakip buraya geldim. Marttan bu yana burada pek cok dostluklar edindim, kendime yeni bir hayat tarzi belirledim. Ama simdi yavas yavas burayi birakip gidecegim dusuncesi aklima dusuyor. Ne yapacagimi bilmiyorum. Hala devam eden bir yuksek lisansim var, kaldigim yerden devam edip, sinavlarla bogusmak, is arama telasesine girmek... diger taraftan da yapmak istedigim seyler...

Insan hayal ettiklerinin pesinden gitmeli bence... sevdigi isi yapmali ve sevdigi insanlarla birlikte olmali... Bende bunu yapmaya calisacagim, umarim sansim yaver gider...

Sevgi Duvarı

2009-11-14T10:27:00.001+01:00

Sen miydin o, yalnızlığım mıydı yoksa
Kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi
Dilimizde akşamdan kalma bir küfür
Salonlar piyasalar sanat–sevicileri
Derdim gülüm insan arasına çıkarmaktı seni
Yakanda bir amonyak çiçeği
Yalnızlığım benim sidikli kontesim
Ne kadar rezil olursak o kadar iyi

Kumkapı meyhanelerine dadandık
Önümüzde Altınbaş, Altın Zincir, fasulye pilakisi
Ardımızda görevliler, ekipler, Hızır Paşalar
Sabahları açıklarda bulurlardı leşimi
Öyle sıcaktı ki çöpçülerin elleri
Çöpçülerin elleriyle okşardım seni
Yalnızlığım benim süpürge saçlım
Ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi

Baktım gökte bir kırmızı bir uçak
Bol çelik bol yıldız bol insan
Bir gece Sevgi Duvarını aştık
Düştüğüm yer öyle açık öyle seçik ki
Başucumda bi sen varsın bi de evren
Saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi
Yalnızlığım benim çoğul türkülerim
Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi

Can Yücel

Bu nasil bir tembelliktir...

2009-11-04T02:34:00.002+01:00

Bugun ise gitmedim, sebebini bilmiyorum, gitmek istemedim, birazda hastaydim aslinda... Uyudum aksama kadar. Bu uyuklamalar nereye kadar surecek bilmiyorum. Bir an once kendimi toparlayip ise adapte olmaliyim. Yapilacak is cok ve benim de zamanim az, cunku sanki yarin gidecek misim buradan ve bitmesi gereken isleri yarin bitirmeliymisim gibi hissediyorum. Oysa suanda uzerinde calistigim genclik degisimi videosunu daha iki ay once bitirmis olmam gerekirdi... Araya baska cekimler girdi, ben Estonya'ya gittim, tatil oldu, bi suru mazaret cikartabilirim ama yapmadim iste sonucta bu isi henuz... Bilmiyorum, neden boyle oldu bana bu aralar, sonbaharin verdigi bir durum mu acaba?

Dpudak tayfası bir(a)rada...

2009-10-25T18:07:00.023+01:00

Interrailin ardından epey zamanım vardı, bir türlü karar veremiyordum ne yapacağıma... Aslında bütün yaz yapmak istediim şey Barselona ya gitmekti ama Paris'teyken ne tren ne de uçak hiç bilet yoktu... Yerim lan Barselona'sını deyip kendimi İstanbul'a attım bende... Supriz mahiyetinde ilk önce Ayşegül'ü ziyaret ettim hotelde... Konsey ile ortaklaşa dil kursu düzenliyordu daire, Ayşegül, Neco, Kutlu, Musa tayfa ordaydı yani... Ayşegül'ü aradım Turkcell'den ve direkt sordum nerdesiniz diye... Tabi telefonu açmadan önce, alla alla Ehayırdır, Emin bu saatte Danimarka'dan niye arar ki diye düşünmüştür elbette, ve düşünmüşte, sordum çünkü :)
Akiam kursun bitmesinden sonra Neco ile sahile yürüdük, Neco'nun askerlik bitiminden sonra ilk görüşmemizdi bu. Duygulu anlar yaşadık Neco'cumla... Biraz geleceğe dair konuştuk ne yapacaz ne edicez diye işte... Sonra Beşiktaş sahilinde bir çaycıya oturup çay içtik. Valla özlemiştim memleketimin çayını kokusunu herşeyini... kim bilir kaç bardak çay içtim orada...

Hotel de sabahladıktan sonra, Cansu'ya uğradım ama kalmayıp Ankara'ya geçtim.Derneğe gidip Rusça kitaplparımı almak istiyordum çünkü, ama farkettim ki dernek taşınma telaşesinde, bütün herşeyi kutulara dolduruyorlar, ben de benm eşyaları kutulayıp hazır ettim. Neco İstanbul'daki eğitimi bitirip Ankara'ya geldiğinde de onun aracılığıyla bir kısmını Keşan'a gönderttim. annem çaycıyı nasıl kullanmış bu insanlar diye telefonda epey bi dert yandı gerçi ama... Haklı da, bakalım döndüğümde eşyaların son hali nasıl olacak?

Elbette Daire ziyaretini yapmam gerekir, Adnan Bey, Cenk bey, Vildan hanım... Her birini özlemiştim ayrı ayrı... Ama Cenk bey şehir dışındaydı, onunla sonradan buluituk. Ceren ile birlikte Sincan'dan döndüklerinde buluşup Mado'ya gittik. Böylece Anakra faslını tamamlayıp Kütahya'ya doğru yola çıktım.

Dpudak Tayfası

Türkiye'ye gelirken askerlik durumu konusunda Sefa yı elli kere aramışımdır belki, ve sonunda Sefa'nın evindeyim. Sefa'cum, Azime, Fatih, Metin'im, Egemen Abi ile ayrı ayrı hasret giderdikten sonra, ilk işimiz Vodoo'ya gitmek oldu tabi... ama öncesinde benim dutf free den getirdiğim tekilayı hüplettik hep beraber... Doldurun bardaklarıö hoop güm derken bi litre tekilayı dört ya da beş kişi bitirdik... Saate bakıp Vodoo'nun kapanmıs olma ıhtimalini dahi öze alıp yola çıktık. Evet, Vodoo son servisleri çoktan vermiş kapatmak üzereydi ama Dpudak tayfasına bir kıyak yapıp birer 70 verdi, bizde keyifle biralarımızı yudumlayıp sohbet ettik.

Kaç gün kaldım kütahya'da hatırlamıyorum, neredeyse bir hafta heralde... Sonra daKeşan'a gitmek gerek artık diyerek, Keşan'a doğru yola çıktım. Bizimkiler biraz sevinsin hesabı. Keşan'da da bir hafta kadar kaldım. Uğur'u ziyaret ettim, bizimkilerle konuştum. Fazla birşey yaptığım söylenemez sadece evde vakit geçirdim olabildiğince... 8 aydan beri ilk defa Keşan'a gelmiştim yine çünkü... Bu arada da İstanbul'a ne zaman gideceğimi planlıyordum. Sonra bütün eşyaları düzenledikten sonra İstikamet Cansu dedim...

Artık tesadüf nasıl olduysa, Dpudak tayfa nın birinci kısmını kütahya da görmüştüm zaten, ikinci kısım tayfa yı da İstanbul'da görmüş oldum. Cansu, Cicu, Ufuk, İsmail ve Elif hatta Fatih ve Özkan... Güzel oldu hep birlikte Beşiktaşta oturduk önce sonra da Caddebostan sahiline gittik takıldık hep beraber...

Azime

2009-10-24T19:25:00.004+02:00

Kürtler ve Türkiye

2009-09-15T15:58:00.011+02:00

Epeydir gazeteleri takip ediyorum, memlekette neler oluyor diye. Merak ediyorum bu açılımın sonu nereye varacak. Konuya birkaç kaynaktan yaptığım araştırma ile değinmek istiyorum.

Eski Gençlik ve Spordan Sorumlu Devlet Bakanı Hasan Celal Güzel'in bir yazısında şu ifadeler yer alıyor:

Time dergisi 18 Mart 1991 tarihli sayısında, Türkiye’de 8 milyon Kürt olduğunu yazmış; ancak iki hafta sonraki 1 Nisan 1991 tarihli sayısında -bu rakamı az bulmuş olacak ki- Türkiye’deki Kürt nüfusu sayısını bir anda ikiye katlayarak 14,5 milyona çıkarmıştır (Mustafa Akyol).

Aynı yılın Mart ayında Paris Kürt Enstitüsü Başkanı Kendal Nezan, ‘Türkiye’de 25 milyon Kürt var’ diye açıklama yapmıştır. Talabanî, 1991 Martı’nda Der Spiegel’e yaptığı açıklamada, ‘Topraklarında 9 milyondan fazla Kürdün yaşadığı Türkiye...’ şeklinde beyanda bulunmuşken; Kemal Burkay, aynı yılın Aralık ayındaki basın açıklamasında Türkiye’de 15 milyon Kürt olduğunu iddia etmiştir.

Peki Gerçek rakamlar nelerdir diye merak etmiyorum değil ama öncesinde şunu ifade etmekte yarar var, sonuçta ne kadar olursa olsun nufüsa oranı, Atatürk'ün İsmet İnönü ile olan diyaloğunu yayınlamıştım yine burada, Biz boşuna 'Ne Mutlu Türküm Diyene!' demiyoruz...

Yine Güzel'in yazısından:

Gerçek rakam nedir?

Türkiye’deki Kürt nüfusu hakkında en gerçekçi ve bilimsel veriler Devlet İstatistik Enstitüsü‘nün(Şimdi TÜİK ) 1965 nüfus sayımlarıdır. Buna göre, 31.391.421 olan Türkiye Nüfusu’nun 2.219.502’si ana dili olarak Kürtçe’yi beyan etmiştir. Bu sayı, toplam nüfusun yüzde 7,07’sine tekabül etmektedir. Bu tarihten sonraki nüfus sayımlarında nüfusun ana dile göre dağılımı yapılmamıştır.

Faceboook ta rastlantı eseri iki gönderi üst üste gelmiş, benim de çok dikkatimi çekti iki gönderi de... Gönderenlerin isimlerini silerek buraya ekliyorum durumu ve biraz üzerine düşünmek istiyorum.

İlk gönderide bir Türkçe öğretmeni Güney doğuda küçük bir köye ders vermek için gönderiliyor fakat gittiği köyde ders vereceği öğrencilerin hiçbiri Türkçe bilmiyor. Ne acıdır ki ülkemizde hala Türkçe bilmeyen insanlar var ve bu konuda hükümet ne yapıyor bilmiyorum. Sadece Türkçe dersleri vermek ne kadar yeterli? Bir Ingiltere'nin British Council'ine bir de Almanya'nın Goethe Enstitüsü'ne bakın... Her ikiside çok kültürlü olan bu toplumlarda diller ne kadar önemli yer tutuyor. Hele ki Almanya...Göçmen olarak gitmeniz için artık Almanca bilme şartı koyuyorlar. Tabi diğer taraftan İspanya örneği var. Mesela İspanya'da Erasmus için araştırma yaparken Barcelona Üniversitesinin Katalanca dersler verdiğini görüyorum. Yani işin hangi tarafından baktığınıza bağlı... Çözümsel yaklaşıp ülkeyi bölme çalışmalarına girmeden, gelişimci bir yol izlenmeli diye düşünüyorum. Şimdş eğri oturup doğru konuşmak gerek. Eğitim dili mi Kürtçe olacak yoksa Kürt Dili bölümü mü kurulacak Türkiye de? İkisi farklı şeyler... bu konuda düşünmeye devam edecem, ama yazmaya devam edersem uzar gider...

Gelelim ikinci gönderiye, 'Çocukların Açılımı' adlı programdan bir sahne... Bir çocuk mikrofonu eline alıp, Teror örgütü liderine sayın diye hitap ediyor. Nasıl ki Atatürk sizin lideriniz ise Apo da bizim liderimiz diyor... Bu gencin enine boyuna düşünüp bunları söylediğini zannetmiyorum. Ailesinden, çevresinden ne öğreniyorsa o da onları söylüyor...

Neyse...

Cengiz Çandar bugünki köşe yazısında şunları ifade ediyor;

Burada ‘sorun’, DTP’nin ‘işi kısa sürede PKK’nın meşrulaştırılması odaklı bir sürece doğru çekmesi’ değil. Çünkü, ‘Kürt açılımı’ ile birlikte öne çıkan konu, ‘Kürt sorunu’na çözüm tartışmasının ve çözüm yolları araştırılmasının, ‘şiddetten arındırılmış’ bir ortamda yapılabilmesi.

Ve yazısını şu cümleyle sonlandırıyor;

‘Süreç’e ‘toplumsal desteği’ diri tutmak gerekiyor. ‘Açılım’ın başarısı için ‘olmazsa olmaz’

Evet, ben de buna katılıyorum ama ülkenin durumunu ve psikolojik halini bir düşünün.
Gazetelerde ki haberlere bir bakın hergün...

bir başka haber, işşizlik ile boğuşan halkın ne hale geldiğini gösteriyor.

Kayseri’deki 6 aylık geçici istihdam sağlamak için başlattığı proje kapsamında okullarda hizmetli olarak çalıştırılacak 137 kişiyi belirlemek için çekilen kuraya 1164 işsiz katıldı. Kutudan adı çıkmayanlar torpil yapıldığını iddia etti.

Ekonomik sıkıntı yaşayan halk dolayısıyla kendisine bir düşman yaratıyor ve topsumsal barışın önünde büyük engel oluşturur...

Kolay değil...

Belirsizlikler üzerine kurulu bir hayat...

2009-09-12T16:43:00.016+02:00

Zaman su gibi akıp geçiyor. Yapmak istediğim şeyleri yapayım derken liste sürekli artıyor, zaman geçiyor ve ben bir türlü mutlu olamıyorum. Burada eğlencelere, partilere katılmayı seviyorum ama artık sıkıldım ve yüksek lisans tezi için bilgisayar başına oturup okumalara başladım. Dil öğrenmek için de kitaplarımı yanımda getirdim, getirdiğimde Ağustos tu gel gelelim şimdi neredeyse Ekim e gireceğiz... Zaten yüksek lisansın durumu da çalkantılı... Kayıtlar için internet sitesinde benim de adımı yazmışlar, ama benim kayıt yaptırmama gerek yoktu sözde, okulu şubata kadar dondurmuştum. Ne bok yiyeceğimi bilmiyorum. Bu SBE nin de adam akıllı iş yaptığını görmedim. Niye böyle küçük detayları unutup insanları telaşa sokuyorlar anlamıyorum... İnsanın sinirleri geriliyor...

Yalnızlık

Dedim ya gelip bilgisayar başına oturuyorum diye, Newsweek Türkiye'de bir yazı alt başlığı dikkatimi çekti: 'Aramızdaki tüm bağlara karşın, artık hiç olmadığımız kadar yalnızız.' bu başlıktan sonra Facebook, myspace gibi sosyal ağlar ve insnların bu ağlarla olan ilişkileri, sosyal anlamda değerlendirmelerini yapan yazıda şöyle bir satır vardı ki, buraya alamadan edemeyeceğim:

Günlük hayatında tatmin duygusu yaşayan ve sevildiğini hisseden insanlar için sosyal medya güven tazeleyici bir uzantı olabilir. Facebook güncellemeleri kendini zaten yalnız hisseden kişiler için, yalnızca başkalarının arkadaş edinme konusunda ne kadar iyi olduğunu ve ne kadar eğlendiğini anımsatan şeylerdir.

İnternet bütün hayatımızı çevrelemiş durumda, öyleki artık internetteki sosyal kimliklerimiz gerçek hayattaki kimliklerimizden daha öenmli bir hal alır hale geldi...

Kendimce yapacak işler çıkartıyorum iyi mi...

Atatürk'ten muhteşem bir ders !!!

2009-09-08T17:40:00.007+02:00

E-postamda buldugum bu mesaj benim de ilgimi cekti, burada paylasmak istedim.

Konu azınlıklar. İnönü bir yasa çıkarmaya hazırlanıyor. Atatürk'ün huzuruna çıkıyor. Bu muhteşem anekdotu okuyun deriz!
Bugünlerde "özür diliyoruz" kampanyası ile Türkiye yine bir "azınlık" sendromu yaşamaya başladı. İşte bu dönemde Atatürk ile İnönü arasında yaşanan bir olay ders niteliğinde.

Başbakan İnönü saat 18.00 sularında Florya Köşkü'nde Atatürk'ü ziyaret etmiş:

ATATÜRK - Hayırdır İsmet... Habersiz geldin.
İsmet İnönü- Paşam, azınlıklar meselesi... Konuyu Meclis'e
getireceğiz.. . Ne diyorsunuz?
ATATÜRK- İsmet bugün geç oldu... Yarın sabah erkenden gel, konuşalım..

İnönü çıkınca Atatürk "bütün görevlileri" toplamış:
ATATÜRK- Sadece laleler kalsın... Bahçedeki diğer bütün çiçekleri
sökün, atın... Derhal.

İsmet İnönü sabah gelmiş, bahçenin "halini" görmüş ve "görevlilere" sormuş:
İsmet İnönü- Ne oldu böyle?
Görevli -Gazi Paşa Hazretleri emrettiler, söktük.

Başbakan İnönü, Cumhurbaşkanı Atatürk'ün odasına girmiş:
İsmet İnönü- Paşam, bahçenin durumu nedir?
ATATÜRK- Azınlıkları söküp attım İsmet.

İnönü"anladım" dercesine başını öne eğmiş:

ATATÜRK: - İsmet, ben "Ne Mutlu Türküm Diyene" sözünü boş yere
söylemedim....
Kendini Türk hisseden herkes bu vatanın öz evladı... Ben hayatta
olduğum sürece bu böyle bilinsin... Ve sakın azınlıklar ile ilgili bir kanun çıkarılmasın.

Yapacak çok iş var...

2009-09-03T22:24:00.011+02:00

Durmadan yağmur yağıyor şehre ve kendimi ofise hapsolmuş hissediyorum... Bunun dışında da yapılacak o kadar çok iş var ki nedensiz şekilde kendi kendime stres yapıyorum bu durumu... B,r şekilde kendimi kopyalayıp bir yandan video düzenleme, diğer yandan internet sitelerinin düzenlenmesi öbür taraftan yüksek lisans tezi için araştırma durun daha bitmedi neler var neler... Dedim ya stres oluyorum işte bu yüzden...

Kendimi koplayayabilseydim, bu gruba yüksek lisans tezim için araştırma görevi verrdim, bu zamanalrda üzerine yoğunlaşmak istiyorum çünkü tez işlerinin...

Yağmur Şehri

Dedim ya durmadan yağmur yağıyor diye, alın size üç gündür ofiste çektiğim fotolar... Yok abicim sıkma oyle havadan, üçgün boyunca ofiste kaldığın doğru ama hergün foto çekmemişsin, anca bir tane adam akıllı foto var... işte o da bu
Napalım, yapacak birşeyler bulunuyor işte hep... Geçenlerde de linda ile buluştuk, Roman'ın kız arkadaşı, Sista Linda... Şehirde biraz gezindik beraber sonra da otobüs geç vakitte olunca yapacak birşey de kalmayınca studyoya gidip Roman'a göndermek üzere bir video kaydettik beraber. Gerçi ben kaydettiğimiz videonun dışında bambaşka bir klip hazırladım kayıtlarda, Linda bir balkan müziğini seslendiriyor klipte :)

Bahsettiğim balkan müziği bu, sizi düşünüp ekleyim dedim buraya :)

Yalnız Adam

2009-08-30T01:40:00.009+02:00

İzledim ve sonra da ağladım...

"..isterse hayat zehrolsun
isterse refah kahrolsun
isterse kurşun düşsün yanımıza belimize
isterse geçinmek için bir dilim
kuru ekmek geçmesin elimize.
halel gelmez bizim ateşimize;
dünya düşse peşimize
yer sarsılsa yerinden
ne senden geçeriz, ne senin eserinden"

Get on Stage!

2009-08-26T12:22:00.011+02:00

Türkiye'den döndüğümde istasyon da bir gençlik değişimi olacağını biliyordum, buna hazırlıklıydım ama hiç bu kadar keyif alacağımı ve unutulmaz anlar yaiayacağımı tahmin etmemiştim. Else ve Rolf ile Sondeborg'tan dönerken onlara İstasyon'da değişime gelenler ile birlikte kalabileceğimi, bu sayede istasyonda onlar için bir nevi kolaylaştırıcı olabileceğimi söylemiştim, hatta bu onları biraz şarşırtmış ama sevindirmişti de. Sonuçta ben istasyonda çalışıyorum ve her daim onlarla birlikte olacağım için herhangi bir sorun olması durumunda bütün işleri kolaylaştırabilecektim.

Neyseki hiç bir sorun olmadı (ya da oldu ama benim pratik zekam sayesinde sorun olmaktan ziyade eglence kaynağı haline dönüştü) Hatırlıyorum da ilk grup olan İtalyan'lar geldiğinde, bir gün erken gelmişlerdi, duş almak istemişlerdi. Rolf'un bana gösterdiği okulu onlarla bulana kadar bir Norresundby turu yaptık, vardığımızda da duşların yerine sadece bir ortak duş olduğunu gördüğümde ne gülmüştüm. Yani erkekler ve kızlar isterse birlikte duş alsınlar :) haydi hep birlikte duş almaya kardeş kardeş... Neyse grup grup ayrı ayrı girdi herkes... ama ne perde var ne bişey, hani Amerikan filmlerinde hatırladığımız türden duşlar...

Değişim rojesi başlamadan önce gelecek olanların profesyonel olduklarını sanıyordum ben, sonra değişimin koordinatörü Dalia ile tanışınca bunun bir eylem 1 gençlik değişimi olduğunu öğrendim. Dalia Litvanya'dan Danimarka'ya esiyle ve cocuguyla yerlesmıs bir eğitmen. Burada Aalborg Gençlik okulu için freelance çalışıyor, değişimler organize ediyor. Hatta bundan bir sonraki değişimde Türkiye'den katılımcılarda olacakmış.Epey iyi anlaştık Dalia ile. Bir sonraki değişimde de yardımcı olacağım ona.

Değişimin amacı gençlerin İstasyon'da çevre konusunda duyarlılık oluşturmak amacıyla sözlerini kendi yazdıkları ve kendi besteledikleri bir parça hazırlayıp sonra herkese açık bir konserde sunmalarıydı. Bizde bu şarkılar için vide klip hazırlayacaktık onlarla birlikte. Rolf ve Per iki Estonya grubu ile çalışırken ben de İtalyan grup ile çalışmaya başladım. Bir süre sonra öyle kaynaktık ki, adım Emin yerine Emilio oluverdi birden... Değişim boyunca da herkes Emilio dedi bana zaten.
Bu arada her değişimde gelenek oldu artık, bütün katılımcı ülkeler kendi mutfaklarını tanıtıyorlar, Estanya gecesi, İtalyan gecesi, Letonya gecesi ve benim artık yourgunluktan uyuyakaldığım bu yüzden kaçırdığım İspanya gecesi... Her biri ayrı damak zevki, farlı bir keyif...

Ben de onlar mutfakta hazırlık yaparken çekim yaptım bir süre... Belki ileride bu çekimleri bir montaj ile kısa video haline dönüştüreceğim. İste İtalyan Mutfağı ve The Panicles işbaşında...

Bütün bu keyifli anları videoya kaydedip sonra üzerinde çalışmak biraz ilginç. Değişik bir hisiyat veriyor bana... Aslında her video kaydı için geçerli bu, lan bunlar olurken ben vardım, bak nasılda geçti zaman iyi mi türünden bir hissiyat... Yaşlanıyor muyum ne?

Kayıtları yaparken elimden geldiğince farklı açılardan görüntü almaya çalıştım. Elisa'nın yardımı olmasa zaten bitmiştim. Sürekli elinde kamera ben durduğumda o başladı kaydetmeye, ben de onlara jest olsun diye kısa bir komedi filmi hazırladım bazı çekimlerden, henüz bitmemişti ama değişimin son gününde bir kaç kısa filmi gösterdim onalra değişim boyunca çekip sonrada düzenlediğim. Sanırım en beğenileni de Giovanni'nin Don Juan'ı canlandırdığı absürd filmdi...

Gençler çevre sorunları için birarada!...

2009-08-24T20:36:00.027+02:00

Önceki hafta Søndeborg'ta Bright Green Youth gençlik buluşmasını kaydetmeye gittik. Dünyanın dört bir yanından gençler bilim adamlarıyla çevre sorunlarını tartışmak, onlara kendi fikirlerini sunarak çözüm önerileri getirmek üzere bir araya gelmişlerdi.

Gençlik Buluşmasına Aalborg Gençlik Okulu'ndan dan gençler katılıyordu. Bu büyük organizasyonun medya ortaklarından birisi de benim de gönüllü olduğum Station 10 olunca 4 günüm Søndeborg şehrinde geçti haliyle...

Dünyanın kanayan yaralarından biri olan çevre sorununa Danimarka'nın ev sahipliğinde boyle bir organizasyon düzenlenmesi iyi bir gelişme. Organizasyonun yürütülmesi ve gençlerin politikacılara, bilim adamlarına mesajlarını daha açık verebilmesi için yapılan kolaylaştırıcı çalışmalar gerçekten etkileyiciydi. Özellikle Biggerpicture resim şirketinin yapmış olduğu görsel çalışmaları hayranlıkla izledim. 13-16 yaşları arasında gençlerin çıkıp politikacılar gibi nutuk vermesini bekleyemezsiniz elbette, o zaman yapılması gereken onların kendini ifade edebileceği ortamı onlara sağlamak, biggerpicture da tam zamanda devreye giriyordu... Etkilendim...

Buluşmanın gerekleştirildiği mekan:

Bizim için en önemli etkinliklerden birisi de Hali ve Rasmus'un bu gençlik buluşmasına özel hazırlardıkları şarkıyı söyleyecek olmalarıydı. Çünkü bu etkinlik hem tüm dünyadan gençlerin katılması açısından önemliydi hem de Danimarka Kraliyet Ailesinden Prens Henrik'te bu etkinlikte bulunacaktı. Dolayısıyla tam bir tanıtım fırsatıydı bizim için...

Ve heryerde tanıdık olan sahneler gelir...
Prens gelecektir, kırmızı halı serilir...

Gençlik etkinliği olduğu için karşılama ekibinde gençlerde bulunur, Prens onlarla tokalaşır sonra da içeri girer ve açılışı yapar...

Sonra politikacılar gençlerle iki sohbet ederler ve fotoğraf çekilirler

Sonra da haydi gençler çalışın bakalım...

Ne yalan söyleyim, bütün bunlara rağmen gençlerin ortaya koymuş oldukları çıktılar etkileyiciydi. Bunda biggerpicture'ın büyük payı var. Yoksa sadece konuşmadan ibaret kalacaktı bütün bu organizasyon. Ayrıca bilim adamları ve özel şirketlerden yüksek düzey insanların da katılıp gençlerle fikirlerini paylaşması ve onalrın önerilerini dinlemesi dikkatimi çekti. Etkinliğe değişiklik katan başka şeylerde vardı tabi, örneğin iki çılgın mucitin gösterisi ve güneş enerjisi ile çalışan müzik bisikleti :)

Bütün hafta boyu yılmadan, yağmur demeden çamur demeden azimle çalışan ekibimiz:

Kadınlar...

2009-08-23T15:29:00.022+02:00

"Alkol ve ve kadınlar, itiraf edeyim ki, layık olduğum tek ferahlığı sağladı bana. Bu sırrı size açıyorum aziz dost, kullanmaktan çekinmeyin onu. O zaman göreceksiniz ki, gerçek sefahat kurtarıcıdır, çünkü hiçbir yükümlülük yaratmaz. Onda insan ancak kendini sahiplenir, bu durumda da, kendilerini seven büyük aşıkların yeğlediği uğraş olarak kalır o. Bir vahşi orman olarak kalır, geleceği ve geçmişi olmayan, özellikle vaadi olmayan, dolayısıyla yaptırımı da olmayan. Onun uygulandığı yerler dünyadan ayrıdır. Ona girerken korku da umutta bırakılır. Konuşma onda zorunlu değildir; orada gelip aradığımız şey sözsüz dahası çoğu zaman parasız elde edilebilir. Ah! Ne olur, o zamanlar bana yardım etmiş olan bilinmedik ve unutulmuş kadınlara , bırakın ayrıca saygılarımı sunayım....."

Albert Camus-Düşüş

Fotoğrafı çeken: Silvia Sabia / İtalya

...

Gençlik Kulüpleri Tanıtım Fuarı

2009-08-22T23:11:00.010+02:00

Okullar açıldı burada... Öğrencilere gençlik kulüpleri aktiviteleri hakkında bilgi vermek ve kulüplere yeni üyeler kazanmak için Aalborg Gençlik Okulu tarafından bir gençlik kulüpleri tanıtım fuarı düzenlendi. Tabi Station 10 olarak bizde yerimizi aldık fuarda. Diğerlerinin yanısıra bizim başka bir görevimizde fuarı kaydedip televizyonda yayınlamaktı. Tahmin edersiniz ki bu iste benim görevimdi...

Gerçi fuar işi tam bizim Türkiye deki gibiydi. 'Öğrenciler! bugün ders yok, milli eğitimden yazı geldi herkes fuara katılmak zorunda!...' Buna rağmen pek fazla katılımcı yoktu fuarda... sanırım fuarın keyfini en iyi ben çıkardım, bu sayede benimde katılabileceğim tüm etkinlikleri bir arada bulma imkanım olmuş oldu.
Hatta kulüplerden biriyle Norveç'e kayak yapmaya gidip onları orada videoya kaydedeceğim Aralık ayında...

Fuarda birde küçük bir bilgi yarışması düzenlendi, ama öğrencilerin pek salladığı söylenemez açıkçası...

Gemide...

2009-08-16T14:40:00.012+02:00

Bugün Gemide filmini tekrar izledim. Kaçıncı oldu bilmiyorum bu izleyişim. Laleli'de Bir Azize ve Gemide filmlerini birlikte almıştım. Üstelik orjinal filmleri gidip almıştım. Yeni dönem Türk filmlerine destek olmak gerek... Film boyunca en etkileyici sahnelerden birisi... Film, aynı zamanda yönetmen Serdar Akar'ın ilk uzun metrajlı filmi...

Film hakkında kısa bilgi: (sinepil.org adresinden alınmıştır)

Film bir kum kosterindeki kaptan ve 3 kişiden oluşan tayfasının hikayesini anlatıyor. Esrar ve içki içip, geyik muhabbetleri yaparak zaman geçiren tayfa yine bir muhabbetin döndüğü gecede beklemedikleri bir olayla karşılaşırlar. Tayfadan boksör diye bilinen kişi dayak yemiş, kaptanın paralarını çaldırmış ve beklenilen yemekleri getirmemiş halde gemiye gelir. Hem aç hem kafası güzel olan kaptan tayfayla birlikte Laleli'ye paralarını çalan kişileri bulmak için giderler. Kısa bir gezinti sonrasında aradıklarını bulan tayfa yanlarında bir kız da olan grubu döverler ve alacaklarını alıp gemiye kızı da alarak dönerler. Sabah olduğunda hiç bir şey hatırlamayan kaptan gün içinde yavaş yavaş olanları hatırlamaya başlar.

Gece esrarlı kafasının etkisiyle adam öldürdüğünü ve Rus bir fahişeyi (üstelik bakire!) kaçırdıklarını hatırlayan kaptan durumun vahimiyetinin farkına vardığında her şey daha kötüye gidecektir. Üstelik olaylar çığrından çıktıkça tayfa, birbirlerine ve kaptana karşı daha isyankar ve güvensiz hareketlerde bulunurlar. Kaptan bir an önce kafasını toparlayıp kendilerini temize çıkaracak bir plan yapmaya karar verir. Ama artık hem mürettebat hem iş çığrından çıkmıştır. Oyuncu kadrosunda Erkan Can, Haldun Boysan, Yıldıray Şahinler, Naci Taşdöğen gibi isimlerin yanı sıra rus kızı Ella Manea adlı oyuncu oynamıştır.

'Gemide'' şimdiye kadar çekilmiş en sert ve gerçekçi Türk filmlerinden biri olarak görülebilir. Filmde aşırı argo ve küfür kullanımının yanı sıra tecavüz ve şiddet sahneleri de vardır. Ayrıca yapılan muhabbetler devamlı esrar döndürülen ve içki içilen bir ortamda gerçekleşir. Bu açılardan yönetmenin ''Barda'' filmiyle benzerlik gösterse de kesinlikle daha karanlık ve daha cesur bir filmdir. Fahişe rolündeki kızın replikleri iki üç cümleyi geçmezken hiç biri Türkçe değildir. Dolayısıyla onun hakkında fazla bir şey öğrenemeyiz. Sadece erkeklerin muhabbetlerine, birbirinden çıkarcı ve bencil karakterlerin eylemlerine şahit oluruz.

Filmin müziklerini ise Uğur Yücel yapmıştır. Uluslararası alanda ''On Board'' adıyla bilinen film aynı zamanda çekildiği sene Antalya Film Festivalinde ''En iyi erkek oyuncu'', ''En iyi kurgu'' ve ''En iyi yönetmen'' ödüllerini kazandırmıştır. Son olarak belki günümüz filmlerine bakıldığında teknik olarak yetersiz görünen ama televizyon yapımları ve popüler sinema anlayışından tamamen sıyrılmış, kendine özgü tipleri ve hikayesiyle ''Gemide'' kesinlikle izlenmesi gereken Türk yapımlarından biri olarak ilgiyi hakediyor. Ha bir de... Nerde kalmıştık?

Ayrılış öncesi piknik ziyafeti

2009-07-26T02:03:00.018+02:00

Zaman geçmiyor... Gençlik değişim projesinden döneli kendimi boşluğa düşmüş gibi hissediyorum. Şehirde kimsecikler yok ve yapacak birşeyler bulamıyorum. Ne resim çizesim var ne de videoları düzenleme isteği... Yaptığım tek şey ofise gidip bilgisayar başında vakit geçirmek oluyor bir iki gündür. Sonunda şehirde olan bir arkadaşım olduğunu öğreniyorum. Facebook ta vakit geçirirken Frantiska piknik yapmayı düşündüklerini söyleyip beni de davet ediyor.

O gün ofiste uyudum yine ve öğleye doğru uyanıp Frantiska ile buluşup Martin'in evine gittik. Araba ile gelecek diğer arkadaşları bekliyorduk. Onlarda gelince ekip tamamlandı. Üç bulgar bir Türk bir Çek'ten oluşan piknik ekibimiz ile nevaleyi almak üzere arabaya atlayıp yakındaki markete gittik.

Bu piknik mevzuları güzel oluyor. Hatta mangalı kuruyoruz ya, ben bi türlü barbekü demeye alışamadım. Mangal, bira, hafif te ateşi katon ile yelleyecek, közünü göeceksin... Off, nasıl bir keyiftir bu ya. Anlatılmaz yaşanır türden işte...
Odunları teker teker topladık, ateşimizi bir ince yaktık. Medeniyet bu işte, belediye insanlar gelince mangallık sistemi de kurmuş buraya. Hem evden BBQ taşımanıza gerek yok. Sen atla gel, gerisine karşışma. Hatta odunlar bile kesilmiş, sıra sıra dizilmiş. Gidipte ağaçlardan dal koparıp kendini ve doğayı harap etme diye... Bizde köftelerimizi sıra sıra mangalın üzerine dizip biraları açtıktan sonra sohbete başladık.
Yazıyı tekrar güncelleyeceğim, gidip kendime bir Türkçe klavye alacağım artık, daha düzgün yazmak istiyorum çünkü...

Bu gençlik değişimleri beni çok etkiliyor...

2009-07-08T17:23:00.037+02:00

2003 yilinda Kutahya Genclik Merkezine kayit oldugumda yapmak istedigim ilk sey bir genclik degisim programina katilip bir avrupa ulkesine gitmekti. cok iyi hatirliyorum, kisti ve yaza kadar bircok plan yapip almanya ya gitmeyi istiyordum. Almanya'ya gittim o yaz ama genclik merkezinin genclik degisim programi ile degil. Sonrasinda da bugune kadar surecek genclik degisimleri maceram baslamis oldu. Pek cok degisim programina katildim ama sadece katilimci olarak degil, ayni zaman da organizasyon icerisinde yer aldim. butun bu degisimler boyunce hep yapmak istedigim bir sey olmustu, butun degisimi kaydetmek ve bunlardan bir video hazirlamakti. Isaretlere inaniyorum demistim ya, iste oldu bu istedigim de...

Danimarka'ya bir genclik merkezine gonullu olarak calismaya geldim. Burada film ve muzik kaydediyoruz. Onceki hafta civar genclik merkezlerinden bir tanesi, daha once muzik yarismasi kaydettigim sejflod Genclik Merkezinin mudur Knud bize gelip degisimde acaba kisa goruntuler kaydedebilecegimiz sordu. Degisim bizim tatilimize denk geliyordu ama benim icin bulunmaz bir firsatti bu ve Knud'a tum degisimi kaydetmek istedigimi soyledim. Bana Merkezde studyo odasini ayarladilar ve tum degisimi videoya kaydettim. Kafamda kurgu, cekim sahneleri, heyecan ile merkeze gittim ve unutulmaz gecen bir hafta yasadim orada...

Her degisimde oldugu gibi, ilk once atolye calismalari ile basliyoruz...

Sonra da ulke tanitimlari... Liza, Rusya hakkinda bilgi veriyor ve Tolstoy'un insanligi nasil etkiledigini acikliyor... derin mevzular, ben de bu sahneyi yakaladim.

Ve ardindan da bu kare geldi... Anna Karennina ve Rus katilimcilar...

atolye calismalari devam ediyor...

Bu kadar calisma yeter biraz da yasayarak ogrenelim, en iyisi disari cikip kesfetmek... Peki yolculuk nereye kardesim?

Istikamet Lindholm Hoøje, vikinglerin ilk yerlestikleri bolgelerden biri. Onlardan bu yana sadece tas kalintilari var ve bizde orya dogru ilerliyoruz.

Sonrada bolgede yasayan rehberlerden bir tanesi bize buradaki eski yerlesim bolgeleri ve vikingler hakkinda bilgiler veriyor. Ben gorevim icabi butun bu anlatimi kameraya kaydediyorum, ama bir sure sonra dayanamayip, ilgimden dolayi rehbere bolge hakkinda sorular soruyorum. Kamera da o sirada Maxim'de, cirak olarak onu atadim.

Degisim sayesinde pek cok yere gitme firsatim oldu. Lindholm Høje nin ardindan baska bir sehre gittik ertesi gun. Orada da artik mevcut olmayan kilise kalintilarini inceledik. Her yil kuzey denizi bir kisim topragi aldigi icin kiliseyi tasimislar, kala kala sadece bu goruntu kalmis

Google maps ile bir bakayim dedim, sevgili dostumuz google da kilise hala yerli yerinde duruyor...

Vis stort kort

Gezilere devam ediyoruz. Simdiki duragimiz ise 75 km2 alaniyla Kuzey avrupanin en buyuk dogal alani olma ozelligi tasiya Lille Vildmose muze parki. Ve Kristina is basinda... Faroe Adalarindan gelen bu arkadas, 15 inde ama super fotograflar cekiyor... Gerci buna ragmen facebook hesabina benim cektigim fotolari yuklemisya, neyse dedim...

Kimi fotograf ceker kimi de doganin keyfine dondurma yiyerek varir:)

Bu kadar doga yeter, biraz da deniz kum olsun... Ve Daniel is basinda :)

Her degisimde olur ya iste burada da oluyor boyle seyler... Genclik merkezi muduru Knud tum katilimcilari (50 kisi) evine davet etti. Biz Knud'un evine giderken Martin bana evin nasil bi yer olabilecegini somustu, ben de kesin bir ciftlik evidir ve cok genis bir bahcesi vardir demistim. Cunku onceki hafta Anders'in evinden biliyordum. ve dedigim de cikti. Knud ikinci esi, cocuklari ve ikinci esinin cocuklari ile birlikte kocaman bir ciftlik evinde yasiyor. Asagidaki fotoda kucuk gibi gozukuyor ama... Buyuk bahceye sahip olmanin avantajlarini katilimcilar epey sevdiler... :)

Herkese uygun birseyler var bu evde...

Nordsøen Oceanarium, Kuzey Avrupa'nin en buyuk akvaryumuna bakiyorsunuz suan. Buradan kucuk gorunduguna bakmayin, derinlere inmek lazim... Ben bizzat yerinde inceledim, test ettim onayladim.

Burada gordugunuz gibi, abimiz hamsileri eliyle besliyor. Hamsi de hamsi hani, bi ince kopekbaligi mi desem onlara... Cocuklarin yuzlerine bakin saskinlik ve hayranlik icinde izliyorlar... Onlar abiyi izliyor, ben onlari...

Her yere ulasmak o kadar kolay olmuyor, hele gene buyuk bir otobusumuz olunca, ee trafik sikisikligi yasaninca ne yapmali, sorun cikaran araci kipirdatmali...

Ayrilmadan onceki gun, Dunkelfolget tiyatro grubu bizlere bir gosteri sundu, gosteri oncesinde de sehirde bir yuruyus gerceklestirdik, evet bu garip kiyafetler ile bize eslik etti butun tiyatro grubu :-)

Ve son gece, veda partisi. DJ Dee-lay'den Ibiza parcalari... gencler cosuyor...

Bu yaziyi okuduktan sonra bana "yalan dunyayi sen yasiyorsun kardesim!, "helal olsun!", "yuru bee!" diyecek arkadaslarima not: Butun gordugunuz fotograflari cekmek ve vidoya kaydetmek icin girmedigim sekil kalmadi. 10 gun suren bu etkinlik boyunca her gun ancak iki saat uyudum en fazla, sonrasinda calismaya devam... Degisimde katilimcilar beni kendilerine daha yakin hissetmis olacaklar ki mudur yerine butun problemlerini benimle paylastiklarindan part time psikolojik danismanlik ve rehberlik hizmeti sunma durumunda kaldim ki, bu zamanlar benim tamda kahve icme istegimle cakisan zamanlardi, icine etti tum ehl-i keyfimin... sonuc olarak, eglendim mi eglendim, yoruldum mu yoruldum... simdi esas urunu ortaya cikarma zamani, esas is video duzenlemesiyle baslayacak...

Iste butun bu genclik degisimi asagidaki harita da yer alan sehirlerde gecti...

Teknoloji yakında bizi çılgına çevirecek!

2009-07-06T15:29:00.001+02:00

Videoyu izlerken üstüne fare ile tıklayıp sağa yada sola sürükleyin.
Bakalım ne diyeceksiniz...

Yaza giriş mahiyetinde...

2009-07-06T11:44:00.011+02:00

Isteki son gunumuz, hic calisma istegi yok kimsede... Herkes gunun biran once bitmesini bekliyor :) Sara ve ben de kendimize is cikardik bu bahaneyle. Ben Rolf'e gidip, sehir merkezinde fotograf cekimi yapacagiz, arabaya da ihtiyacimiz var deyip anahtarlari aldiktan sonra Sara ile biraz sehirde dolastik. Sonra da Ostre Alle parkina gidip eglenceye katildik. Cocuklar icin bir suru seyler getirmisler, ben de nasibimi aldim onlardan :)

Herkesler gitti dedim ya, hani bizde her gidenin arkasindan su dokeriz ya, burada da habire veda partisi veda partisi... bir kisminda fotoraf cekecek halim olmadigi icin ancak bir kac tanesini ekliyorum...

Ve hafta boyu suren veda partileri...

hoscakal Eszter! Simdi Amerika'da stajta... Hoscakal Maria! o da simdi Kanarya adalarinda... Hotel stajlarini yapiyorlar...

bu kime hoscakal, heralde toplucasindan bir hoscakaldi...

Hoscakal Burak'cim, sende simdi Ankara'dasin...

Hoscakal Timi ve hoscakal Aylin... Goodbye Sista!!!

eat chocolate with friends by ~devrimfidan

2009-06-27T21:44:00.009+02:00

Life... is like a box of chocolates - a cheap, thoughtless, perfunctory gift that no one ever asks for, unreturnable because all you get back is another box of chocolates. So, you're stuck with mostly undefinable whipped mint crap, mindlessly wolfed down when there's nothing else to eat while you're watching the game. Sure, once is a while you get a peanut butter cup or an English toffee but it's gone too fast and the taste is fleeting. In the end, you are left with nothing but broken bits filled with hardened jelly and teeth-shattering nuts, which, if you are desperate enough to eat, leaves nothing but an empty box of useless brown paper. ~The X-Files

Anadolunun Bilinmeyen Türküleri

2009-06-27T20:48:00.011+02:00

Türküler

İnsanların türküleri kendilerinden güzel,
Kendilerinden umutlu,
Kendilerinden kederli,
Daha uzun ömürlü kendilerinden.
Sevdim insanlardan çok türkülerini.
İnsansız yaşayabildim
Türküsüz hiçbir zaman.
Hiçbir zaman beni aldatmadı türküler de.
Türküleri anladım hangi dilde söylenirse söylensin.
Bu dünyada yiyip içtiklerimin,
Gezip tozduklarımın,
Görüp işittiklerimin,
Dokunduklarımın, anladıklarımın
Hiçbiri, hiçbiri,
Beni bahtiyar etmedi türküler kadar...

Nazım Hikmet Ran

Iyi ki Dogdun Anders... Hosbulduk Vejle...

2009-06-18T14:26:00.007+02:00

8 Haziran hem Anders'in hem de Jakub'un dogumgunu... Ankara'da iken Anders'in evinde buyuk parti yapacagiz diye kararlastirmistik. ve iste o gun geldi ve Vejle'de bulustuk tekrar. Ama Jakub aramizda yoktu maalesef. Anders'in arkadaslari ve ailesiyle birlikte kutladik dogum gununu... Anders'in arkadaslari sadece birgun icin farkli sehirlerden gelmislerdi, zaten bir gun disinda kalan sadece ben Tresa ve Karla idik. bu benim bir deneyim oldu. Ilk defa bir Dan ailesiyle birlikte kaldim ve gercekten cok iyi vakit gecirdim. Anders'in ablasinin fotografciligina hayran kaldim. Zaten bu posta da yayinladigim fotograflar ona ait.

Teresa ve Karla

Hep birlikte kahvaltidayiz...

Anders ve ailesinin ciftligi

ve herkes gidiyor...

2009-06-17T18:23:00.002+02:00

Sehirde yasan tum Erasmus ogrencileri yavas yavas sehirden ayriliyor. Bugun Son partilerden biri duzenleniyor ogrenci evinde... Partinin adi da “Last Beer Party”. Eger Roman ile video cekimi yapmazsak ofisten dogruca ogrenci evine gidecegim, cekim yaparsakta cekimden sonra gidecegim.

Oda arkadasim Jakub staj icin Girit’te. Eszter dun Amerika’ya gitti, Roman yarin Bratislava’ya ucuyor... Tanidik butun herkes bu hafta arilmis olacak neredeyse... Temmuz ayinda ben de bir nevi Avrupa turuna cikmayi dusunuyorum. Bu sayede hem arkadaslari tekrardan gorebilirim hem de biraz macera olur benim icin.

Zaman akıp gidiyor...

2009-06-17T14:26:00.050+02:00

Dusunuyorum da, onceki haziranlarda ne yapiyordum ben? Yakin gecmisime hep birlikte bir bakalim... 2004'te Avrupa Konseyinin duzenledigi Egiticiler icin Egitim kursuna katilmistim. On gunumu bu egitimde gecirdim. Zaten bu egitim sonrasinda Genclik Hizmetlerinde calismaya basladim.

Ama cok iyi hatirliyorum, egitim kursuna Aladaglar tirmanisindan gelmistim. Benim ilk Aladaglar tirmanisim o zaman olmustu ve yuzum belki uc defa deri atmisti sonrasinda... Egitim zamani sanki uzayli gibiydim... Dipsiz golun altina kamp atmistik ve ilk defa o zaman etkilenmistim etrafima bakip sira daglari izlemeye basladigimda...

Aladaglar Tirmanis Ekibi (Haziran 2004)

Bir yandan okul diger yandan genclik calismalari derken epey bir icine girdim sosyal islerim... Okulda dagcilik kulubu ve aktif universitelilier kulubunde, Ankara'da da Genclik hizmetlerinde aktif olarak calismalar yaptim. Genclik calismalari bana hep biraz daha ilgi cekici geldi. 2005 haziraninda ise Genclik Politikalari seminerinde buldum kendimi... Tabi ki vazgecilmez mekanlarimizdan biri olan golbasinda...
Genclik politikalari benim calisma konum artik. Kamu yonetimi alaninda yuksek lisans yapiyorum cunku devletin genclere sundugu hizmetler uzerine bir calisma yapmayi planladim. Eger bunu basarirsam kendime koydugum hedefi gerceklestirmis olacagim. Bir nevi Turkiye'de genclik politikalari arastirmasi olacak benimkisi...

Genclik Hizmetlerinde calismalar devam ederken bir cok egitim programina katildim, organizasyonunda yer aldim ve bu bana epey tecrube katti. kendimi biraz da sansli hissediyorum bu acidan, cunku pek o kadar kolay degildi yaptigim seyler... Kutahya'da ki ogrenci yasamimdan vazgecip Ankara'ya yerlestim. Vakifta kalmaya basladim. Hani derlerya "yazsam kitap olur" iste ben de vakif maceralarimi yazsam kitap olur... Odalar ucer kisilik oldugu icin her gun farkli kisiler geliyor, farkli sohbetler oluyordu...

Vay bee, Fatos hanim da emekli oldu ya... Jean Philippe de konsey de degil artik... Ufuk Kibris'a gitti... Vildan hanim, yine daire de calismaya devam. Ne cok cilemi cektiler ama. Kolay degil, yeni yeni ogreniyorum o zamanlar ve heyecanliyim da ustelik. Her seyi hemen ogrenmek ve yanlis gorduklarimi hemen degistirmek istiyorum. Ama burasi Turkiye iste, her sey hemen degismiyor, bazen de hersey birgun de degisiveriyor... Anlamasi guc, sadece yasaninca anlasilabiiyor ama yine de anlatilamiyor iste kelimelerle... Belki benden daha iyi bir kalemsor bunu aciklamistir ama arayip bulmak lazim gelir...

Ve saclar zamanla uzamaya basliyor...

Ben Dairede calisan tek gonullu olma ozelligimi uzun sure surdurdum. Bunun bana vermis oldugu bir avantaj da saclarimi uzatma firsatiydi. Yonetmeliklere gore erkekler sadece belli bir seviyeye kadar sac uzatabiliyorlardi ama ben bu yonetmeliklere bagli olmadigim icin herkes gibi universite yillarimda sac uzatmak yerine universite sonrasinda saclarimi uzatmaya basladim.

Genclik Sosyal Gelisim Programi

Butun yasamimi etkileyen sureclerden birisi de bu program boyunca vakiftaki calismalarim olsa gerek. Yeni bir hayata basladim, artik kendi evimde tamamen bana ait olan esyalarim ile birlikte yasiyordum. Borclarini odemek tam bir senemi alsa da sonucta butun hepsi bana aitti... Hergun sabah erken kalkma problemi yasayip, kahvalti etmeden alelacele vakifa gelip calismaya basliyordum. Butun gun kahve cay kahve cay, dislerim sarardi bundan dolayi... Vazgecemedim bu aliskanliktan burada da...

dusundum de o sene ne yapiyordum ben bu zamanlarda? Sanirim vakiftaki ofiste bilgisayar basinda calisiyordum, genclik istihdami ile ilgili egitimleri organize etmeye calisiyordum Emel ile... Peki ne oldu? ne kadar amacina ulasti yaptiklarimiz? Bilmiyorum ama sonucta pek cok genc icin faydali oldugunu da soyleyebilirim(mi?).

Belki de ben pek inanamadigim icin etkisini goremedim ama yine de yaptiklarimizin bos seyler olmadigini dusunmek istiyorum iste...

Sorgulamalar icinden cikamayinca yaptigim isten sogumaya basladim... Artik etkinliklere pek katilmaz oldum .Bu fotograf genclik haftasindan, 2008 yilinin genclik haftasi hazirliklari icin can hiras kosturan ekibe ben izleyici olarak katilmistim sadece...

Iste boyle akip gecti zaman... Ve, daireden ayrilacagim gunde boyle geciverdi...

Angelika ile Gezinmeler

2009-06-13T15:05:00.017+02:00

Haftada bir kez yazarim diyordum ama epey gezmece tozmaca oluyor, yazamiyorum... Olsun, guzel anlar yasiyorum ve bunlari gecte olsa burada paylasiyorum ya... Gerci suan bile aslinda iki isi birarada yapiyorum. Bugun merkezin yillik degerlendirme toplantisi var, tum ekip asagida haril haril tartisiyor. Ben de onalra servis yapiyorum, kahvedir, meyvedir kektir falan filan... Meyve yemekten bi hal oldum servis yaparken...

Karnaval sonrasi Angelika geldi Aalborg'a beni ve Amandayi ziyaret etmek icin. Ona sehri gosterecem bahanesiyle daha once kendimin de gitmedigi yerlere gidip sehri yeniden kesfettim aslinda...Sehirde yapilacak cok sey var ama bilmek lazim bunlari...

Angelika ile gezinmeler
Aalborg sehrinde yapilacak ne var diye visitaalborg.dk ya bakayim dedim, epey bi alternatif cikti karsima ama her bisey icin para harcamak gerekiyor. misafirimiz de Alman olunca, en iyisi minimum masrafi dusunmek gerek dedim kendimce... Eszter'in bisikleti hala bende oldugu icin Angelika'ya kendi bisikletimi verdim, birlikte sehir turu yaptik. Kuleye gidip sehir manzarasi esliginde birer cay ictik.

Sehr-i Aalborg

Sonra da yine bisiklet ile onceki hafta karnavalin oldugu parka gidip kendi capimizda bir piknik yaptik... Millet parka gelmis ne guzel egleniyor valla...
Ilginc olan daha gecen hafta copluk gibiydi burasi, karnaval zamaninda millet parkin icine etmisti ama gel gor ki bir hafta sonra her yer piril piril.

Neyse iste... Sonra lunaparka gittik, ne guzel seyler var lunaparkta, hoplayasi ziplayasi geliyor insanin... Lunapark sonrasi yurtta barbeku yapmaya karar verdik. Nevaleyi alip yurda yollandik. Ben atesi yakmaya calisirken millette etleri hazirliyordu, Roland, Tana, Angelika ve sonradan aramiza katilan Roman ve Linda... Bu kacinci bbq oluyor bu hafta icinde bilmiyorum ama epey bir bbq yaptim hani... hatta bizim kizlar Turkiye'ye donecegi gun de bir bbq yapmistim da onlara sofra kurmustum bi ince.

Bbq sonrasi biranin verdigi nahosluk ile biraz muzik yapmaya karar verdim :) Hem yeni gitarimizi da deneyelim dedim bu vesile ile.

Angelika ve Amanda ile Jomfru Ana Gade
Ee, Aalborg'a geliceksin de Jomfru Ana Gade'ye ugramadan ayrilacaksin, olurmu hic oyle sey... Ama elbette ilk once Amanda'nin fiks mekani Irish House ta isinma turlari yaptik biraz. Biz Irish House'ta iken Timea ve Alaeksandra bize katildilar. Gerci baska bir partiden geldikleri icin fazla durmadilar, sanki ates almaya gelmislerdi, 15 dk isonrada ayrildilar... Beni gormeye geldiler filan deyip artislik yapmayacagim tabi :)

Sabaha kadar Jomfru'da takilip eglenmeyi planliyorduk. Sokaga girdigimizde ucretsiz bira bileti alip ilk bara girdik, 5 dk sonra baska barda ayni sey, sonra diger bar... boyle boyle 5 tane bara girip birer ucretsiz bira ictikten sonra Herr Nielsen'de karar kildik. Zaten Zoya Nielsen'de vestiyerde calisiyor. Boylece vestiyer parasi da odemeyiz dedik. Iceri girerken birer ucretsiz biletimizi alip biralarimizi yudumlarken Amanda gitmek istedigini soyledi. Sonra da amanda'yi otobus garina birakip angelika ile sokaga donduk. Sabah 7 gibi sokaktan cikip eve donmeye karar vermistik ama sehir manzarasi o kadar guzeldi ki, ben fotograf cekmeye karar verdim.

Bir Karnaval geldi gecti Aalborg sehrinden...

2009-05-29T13:12:00.026+02:00

Iki ay oldu ve sonunda pes ettim. Sallama cay bana gore degil ve iranli bi bakkaldan caykur rize cay buldum. anlasilan elemanin turk musterisi bol, ogrendigi yarim yamalak turkce ile benimle konusmaya calisiyordu. Neyse, damagima uygun zevkle cay icebilecegim. Caydanlikta vardi orada ama salla dedim ya, bi sekilde hallederim artik demleme isini... Bilgisayarimi bozduktan sonra zaten zaman bollugum var yurttayken. Bilgisayar basinda harcadigim zaman yerine artik yemek pisiriyorum, resim yapiyorum, yaziyorum...

Hatta gecen dur bi degisik biber cesitlerini katarak menemen yapayim dedim, yanina da cay demledim... oh valla...

Daginikliga bakip aldanmayin, dedim ya vakit bol diye,, yemek sonrasi hemen temizlik, sonra da sanata veriyoruz kendimizi... Resimlerimi gorseniz hele bide...

Iste boyle vakit gecerken, karnaval icin heyecan basladi millette... Aalborg karnavali iskandinav ulkelerinde duzenlenen en buyuk karnaval etkinligi olma ozelligine sahipmis. Ayrica pek cok farkli ulkeden ve Danimarka'nin farkli sehirlerinden insanlar karnavala geliyor... Karnaval'in bu sene ki temasi ise La Dolce Vita yani Tatlı Hayat. Federico Fellini filmi olan La Dolce Vita dan esinlenerek mi bu isim konulmus bilmiyorum ama, wikipedia'dan alintiladigim su satirlar ilgimi cekti acikcasi

Fellini, İtalyan "ekonomik mucizesi"nin doruk noktasında yitirilen değerler üzerine yaptığı bu epik çalışmada, sansasyonel bir gazetede çalışmak zorunda olan bir yazarın (Marcello Rubini/Marcello Mastroianni) günlük yaşamından kesitler vermektedir. Yazar Marcello Rubini, çevresindeki yozlaşmayla oldukça uyum içindedir ve bu yozlaşmanın içinde yazmak onu etkilemez. Açılış ve kapanış sahnelerinde, ahlaki çöküşün İtalya'ya getirdiği sonuçların altını çizen Dante'ye zekice dokundurmalar vardır. Bknz: http://tr.wikipedia.org/wiki/Tatl%C4%B1_Hayat_(film)

Tabi boyle karnaval hakkinda atip tutarken aksam 7 ye kadar yatip, sirf 130 kron ucret odememek icin karnaval alanina arka kapidan giren ben sabah ki gosterileri tembelligimden goremedim... ama sabah iki yuruyus yaptilar iste, dpudak tayfasi olsa burada mehter yuruyusu yapardik :)Isin garibi, cuma aksami uc kisiyi odamda agirladim, hani onlarda karnavala katilmaya gelmislerdi hem de baska bir sehirden. Sabah uyandiklarinda, siz gidin ben bir iki saat icinde gelirim demistim ama nerdeeee...

Julia ve Noe, bir de Zoe var... Iste benim misafirler :)

butun gun uyumadim ama tembellik yaptim iste, sehre inmeye niyetim de yoktu hani ama Roland odaya gelip hadi moruk sehre inelim, karnavala akalim deyince, tamam lan buraya kadarmis dedim. Iki bira ve ustube iki shot silva palinka vurup karnaval alanina aktik. Gerci neredeyse hersey bitmisti ama yine de eglenceliydi...

Roland hatunlarla takilmaya calisti ama nafile...

Baktik karnaval alaninda Roland'a is yok, dedik bari Jomfru Ana Gade'ya gidelim, millet simdi akmistir oraya... Yola koyulduk koyulmasina da, yari yolda iki sandalye gorunce, oturup bira masasi kuruverdik kendimize sehrin gobeginde... Harbi oturdugumuz mekan tam da sehrin gobegi...

sehrin ortasinda bira keyfinden sonra, yavas yavas sokaga inerken Burak, Timi ve Handels kolegium tayfasi ile karsilastik. Hep beraber Hr. Nielsen e gidip bi guzel eglendik. isin guzel tarafi sabaha kadar dans ettim, para veripte gidip bardan bir tane bira almadim ama bi dunya bira ictim. Nasil mi?

Zoya sagolsun!
Hatun'un adini her soyledigimde sanki Arog'tan cikmis bir karaktermis gibi geliyor bana... Iste neyse, zoya Nielsen'in vestiyerinde calisiyor ve girerken ceketi, cantayi birakirken - para odemeden - ucretsiz bira biletlerimi de aliyorum ondan... Buyuk kiyak. Eglencenin dibine en ucuzundan yolculuk... Yoksa sokakta hele gene karnaval zamani bira alip, vakit gecirmek nereden baksan kisi basi 150-200 liradan asagi olmaz... elemanlar oyle cakal ki, Nielsen dolunca tika basa, hemen kapiya giris ucreti koydular, Black money, girmek istersen 50 kron... 15 lira civari...

Kolegium tayfasi 2 gibi yurda donunce ben de onlari yolcu edeyim dedim bari... Tam da Hollyfood'un onunde bizim kizlari gormemeyim mi... Bugun (29 Mayis) Turkiye ye donuyorlar gerci ama burada Noea universitesinde erasmus ogrencileri... Ayni yurtta kaliyoruz... Neyse handels kollegium tayfasina hoscakal deyip bizim tayfa ile ile Nielsen'e donus yaptim tekrardan... Yanda Esra poz veriyor... diger elemani filan tanidigimiz yok, araya kaynayan bi eleman... Karnaval zamani herkes herkese arkadas :)

Dinsin artik su yagmur!...

2009-05-18T18:36:00.007+02:00

Yurttan cikip tirmanis icin Nørresundby'e geldim. Gelene kadar pestilim cikti gerci. Yol ustunde Afgan bakkaldan Rize Caykur cay ve Halley ile sebze corbasi aldim. Burada ikinci ayimi tamamlamis olmama ragmen bugun gittim ilk defa su meshur Afgan bakkala... O da artik cay tadi damagima uymuyordu ve iskence olmaya baslamisti... Iyi dayanmisim yine, iki ay!!!

hayat devam ediyor...

2009-05-12T15:58:00.018+02:00

Her tarafim sizi icinde ama buna seviniyorum. Hele parmaklarim, tirmanis sonrasinda kulubun kurucusu ile tanismistik, e-posta adresimi vereyim dedim ona ama yazmak ne kelime "e" harfi bile yapamadim... bildiginiz yazamadim iste harfleri... O kadar yani... Sunu anladim, duvar tirmanisi ile boulder farkli seyler. Duvarda iken cirmalayip tepeye cimaya calisiyorsun ama boulder da problemleri olusturmak ve sonrasinda cozmeye calismak zaman aliyor... Mantik istiyor, teknik gelistirmek acisindan da oldukca faydali...

Buraya gelmeden once universitenin icindeki boulder duvarindan dusup iki hafta topalladigimi hatirliyorum hala ama ne yaparsiniz iste, bi sekilde insan bu imkani bulunca duramiyor... Bende elime bu imkan gecmisken kendimi gelistirme firsatini kacirmak istemedim. Sirada kendime bir antreman programi olusturup duzenli bir calisma yapmaya baslamak var. Salondakiler surekli faaliyet duzenliyorlar ve bir sure sonra, yaz etkinliklerine belki ben de katilabilirim... Burada tanistigim bir arkadas ile birlikte gidiyorum, Martin adinda Bulgar ve epey iyi tirmaniyor elaman...

Boulder ile kendimi biraz gelistirdikten sonra alt kattaki duvara yonelecegim, ama duvar icin bi guvenlik kursunu gecmek gerekiyor. Martin'in olmasi bu acidan benim icin iyi, hani birbirimize emniyet aliriz takiliriz oyle duvarda... Bu guvenlik dersini ne zaman acacaklar bakalim, ondan sonra duvara gireriz, cirmalariz biraz duvarda... bizim kutahya'da ki duvarin negatifleri ile bu duvarin negatiflerini karsilastiriyorum da burada hareket sahasi daha genis ve bi dunya rota imkani var... Gerci her ne kadar boyle desem de bizim duvar bizim oldugu icin daha iyidir her zaman :)

Sağlıklı yaşama merhaba diyoruz...

2009-05-08T13:58:00.006+02:00

Günler hızlı geçiyor burada... Hani hiç birşey yapmamış olsanda bir sürü şey yapmış olsanda, en azından benim için öyle, çabucak geçiyor günler. Bu birazda neredeyse her akşam tayfa ile takılmaya bağlı olsa gerek... Ama bu duruma biraz ara verip sağlıklı yaşama merhaba demenin zamanının geldiğini düşündüğüm için Nordjydsk Tırmanış Kulübüne üye olmaya gittim aidatını da haftaya yatıracam ve hafta içi boulder ve tırmanış yapmaya gideceğim kulübe... Dün gittiğimde de biraz zorladım kendimi duvarda, yurda döndüğümde hafif sızıları hissettim kaslarda. iyi, iyi böyle... Kontrollü olduğu sürece bedenim de yavaş yavaş gelişecek üstelik.

öyle yazmaca birşeyler işte...

2009-04-29T02:54:00.010+02:00

Aslında Koepenhag ile ilgili yazmayı düşünüyordum, önceki hafta gittiğim için aklımdakileri ve izlenimlerimi aktarmak istiyordum ama Aalborg'ta hareketli bir hafta geçirince paylaşayım istedim... Zaten haftanın gidişatı az çok belli... Pazartesi günleri öğleden sonra beşe kadar yurtta pineklen, kitap oku film izle falan filan... gerçi bizim kızlarla tavla oynarım belki artık...o kadar tavla getirdik ofisten (onlarda tavlayı nerden bulduysalar, neyse...)... salı günleri zaten iş başı, yoğun geçen bir günün ardından akşam üzeri bira, cips ve film keyfi süper gidiyor...Vee çarşamba, işte Studenterhuset'te takılmaca ve yeni arkadaşlar edinme zamanı... Gerçi her perşembe işe geç kalacaksam ve ofistekiler bana Emin yine öğrenci evinde sabaha kadar takıldı muhtemelen gözüyle bakacaksa bu işe bir çözüm bulmalı... Şimdilik sadece keyifini çıkartıyorum. ve son iş günü perşembeee... severek çalışıyorum zaten o yüzden aslında cuma ve hafta sonu da ofise geliyorum. Ama hani perşembe gününden sonra işe gelmeyebilirim de diyebilmek güzel yani...

Günler geçiyor çabucak...
Signs diye bi film vardı, nedense işaretlere böyle bir takıntım var benimde... her şey sanki birbiri ile bağlantı gibi... birşey oluyor ardından başka birşey geliyor ya da birşey olmuyor ama onun yerine başka birşey çıkıveriyor birden. Ya da acaba ben mi bunları kendimce yaratıyorum ne?

Hani bazen canım sıkılıyor şehre ineyim diyorum, öyle şehre inmiş yanlız başıma John Bull Pub'ın orada otururken birden Amanda'yı gördüm. Dur şuna bir merhaba diyeyim dedim. O da ne, cümbür cemaat, ailecek bara oturmuşlar içiyorlar. Neyse işte, beni de maslarına davet ettiler. Anane, baba, anne, kızkardeş ile birlikte tipik bir irlanda ailesi ile toptan tanışmış oldum. Anane amma eğlenceliydi ama ya, hele 5 tane baileysi devirince daha bi eğlenceli oldu ya :)

anane ve ben :)

Amanda ve Babası

işte böyle geçen bir öğleden sonra yurda gelip dinleneyim belki film izlerim diyordum nafile... Jakub (yurtaki oda arkadaşım) Emin kaldır kıçını hadi partiye gidiyoruz diyince, ooop ayaktayım ve Sobotkova'ların evindeyiz 20 dklık bisiklet sürüşünden sonra... Sobotkova'da Jakup gibi Çek... (Çek Cumhuriyeti'nden yani)

Alex, Sobotkova (Sobotkova soyadı, adı aslında Marketa)

Ben ve Petra

Mutfakta takılmaca...

Zaten bu duruma sinir olmaya başlıyorum yavaş yavaş... Han parti parti diye takılıyoruz, millet öyle kendi halinde, eğlence desen varla yok arası, sarhoş olan bir yerde sızıp kalıyor zaten... Bakalım gelecek hafta nasıl olacak? Bir çözüm bulmalı bu işe...

OKUYUCULAR İÇİN NOT: Bu metinler genelde bi düzine tuborg eşliğinde yazılıyor, dolayısıyla imla hataları olduğunda, ya da yanlış yazılmalar, kusura bakmayın! Sonradan tekrar okuduğumda düzeltmeye çalışırım... :)

Bir EVS gönüllüsünün cevapları

2009-04-21T23:07:00.030+02:00

>

Hayatınızda sürekli anlatabileceğiniz bir maceranın olmasını istiyorsunuz ve bunu nasıl yapabileceğinizin yollarını arıyorsunuz. İşte Avrupa Gönüllü Hizmeti (AGH ya da ingilizce kısaltmasıyla EVS) biz gençlerin yararlanabileceği imkanlardan bir tanesi ve Türkiye'de Ulusal Ajans tarafından yürütülüyor. Ulusal ajansın bu programı gençlere tanıtmak için büyük bir çaba sarfetmesine rağmen hala pek yaygın olduğu söylenemez. Yani genç nüfus ile giden gönüllü sayısını kıyasladığımızda bu sonuç çıkıyor...

Bu programa katılmak isteyen pek çok gencin aklında doğal olarak sorular oluyor. Nasıl ki ben de kendi gönüllü hizmetime başlamadan önce sorduğum sorular gibi...

Aşağıda bloğumda yazdıklarımı okuyup bana ulaşan Nurdan'ın soruları var. Bana tüm sorularını yazmasını ve onların hepsini blogda cevaplayacağımı, böylece başka gençlerle paylaşma imkanımız olacağını söyledim.

Nurdan: - Merhaba Emin,
Nasılsın? Kusura bakma gecikti sorular fakat fazlasıyla yoğun 3 gün geçirdim yeni fırsatım oluyor..

Emin: - Merak etme, bu yazıdan sonra ben de kendi başımdan geçenleri yazacağım... Benim kisi de hiç o kadar boş değildi hani :)

N: - Öncelike ülke tercihi konusunda kararsız kalıyorum.. İngilizce öğretmenliği son sınıf okuyorum ve de 3 yıldır öğretmenlik yapıyorum, gideceğim ülkenin de ing. konuşma açısından bana yeterli olanağı sağlayabilecek bir yer olmasını istiyorum.. aslında aklımdan İtalya İspanya da geçiyor ama bilemiyorum kararsızım, işin sosyal yönünü de düşünüyorum:)) Danimarkayı tavsiye eder misin?

E: - Benim fikrim, EVS ile ingilizce ogrenmek ya da pratik yapmak icin illa ingiltere ya da Malta olmasi gerekmiyor. Tum Iskandinav ulkeleri anadili gibi ingilizce konusabiliyor... Almanlarin cogu da ingilizce konusuyor ama konusmayi tercih ettiklerini sanmiyorum. Italya ve Ispanya konusunda ise bence ingilizce yerine oranin dilini ogrenmeye calisman daha eglenceli olurdu... ben her iki dili de ogrenmek isterdim acikcasi... Danimarka'yi tavsiye eder miyim? Bilmem, ben sadece kendi projemi yasiyorum, digerleri konusunda pek birsey soyleyemem ama eger benim yerimde olmani istermiydim sorusuna kesinlikle evet derdim...

N: - theme lerden hangisini seçmek daha uygun ve eğlenceli olur , tabiki kendimize göre bir seçim yapmamız gerekiyor fakat hayal ettiğimden farklı birşey çıkarsa diye düşünmüyor değilim.. Senin projen sevimli geldi açıkcası müzik, film ... benm aklımda da spor ve media var. sanırım senin theme media ??

E: - Eger spor ve medya konusunda birseyler yapmayi dusunuyorsan o zaman bu temalarda projelere basvurman mantikli olur. Ben daha once baska bir projede suan da yaptigim islerin daha basit versiyonunu (aslinda cok basit versiyonunu) yaptigim icin medya konusu tek tercihimdi ve simdi de bundan gayet memnunum. Az once kendi kendimi filme cektim, belki daha sonra buraya yuklerim sacma sapan kisa film denemeleri yapiyorum iste, zevkli de oluyor ama...

N: - Daha önce de sorduğum gb motivasyon mektubunda dikkat etmem gereken şeyler neler?

E: - Bilmem, ben sadece elimden geldigince kisa ve oz, acikca ne yapmak istedigimi beyan ettigim bir yazi yazdim. Dernegimizin (Genc Gelisim Dernegi, Ankara, www.gencgelisim.org.tr) EVS koordinatoru Selma'da o kadar begenmis olmali ki, butun evs gonullulerine ornek olarak benim motivasyon mektubumu gonderiyor.

N: - Başvurulara ne kadar sürede cvp veriliyor?

E: - Kurulus bulmak gercekten cok zorlu ve bunaltan bir surec. Bence bu asamada kendine kuruluslar belirlemelisin veritabanindan ve iste aradigim kurulus bu diye bir kac alternatif secmelisin. Ben oyle yaptim. Sonra bir iki ay icerisinde cevaplar geliyor olumlu ya da olumsuz. ama kendi kurulusum ile eylul de basvurmayi anlasmistik, sonra dan tarihi degistirip 1 kasim a verdik projeyi ve 1 subat ta proje basladi, 15 subatta da benben buraya geldim.

N: - Ankara'daki eğitim nasıl birşey ?

E: - Egitim illa Ankara'da olacak diye birsey yok. Bizim egitimimiz Antalya'da oldu... macerali bir egitimdi benim icin. Cunku acikcasi genclik calismasi icinden geldigim icin bu tur egitimelre hem cok katildim hem de egitmen oalrak gorev aldim. Bu egitimin egitmenleri de arkadaslarimdi ve egitim boyunca sinirsiz biranin keyfini cikardim. (bunu ua yetkilileri okumasinlar, ya da okusalarda aslinda boyle birsey yok, inkar ediyorum...)

N: - Cep harçlığı yeterli geliyor mu yoksa destek almak durumunda kalıyor musun?

E: - Her ulkenin cep harcligi farkli oluyor. Danimarka icin belirlenen sabit cep harcligi 140 Euro. Ulusal ajansin internet sayfasinda detayli bilgiler mevcut bununla ilgili. Tabi soyle bir durum var, konaklama yapacagin yerin ve yemek masraflarinin karsilanmasina gore bu miktarin artmasi soz konusu... Azalmasi soz konusu olamaz sanirim, cunku sabit miktar bu. Ben 430 euro civarinda bir cep harcligi ve yemek parasi aliyorum. Burada bu para bana yetiyor mu? hem evet hem hayir... parayi nasil kullandigina gore degisir. Ben alkolu seven ve seyathat etmekten zevk alan birisiyim ve bu miktar biraz yetersiz geliyor. Eger bunun bir dusuk versiyonunu yasayan birisi olsaydim bu miktar gayet yeterli gelirdi... ya da itiraf etmek gerekirse ben aza kanaat getiremeyen doyumsuz biriyim galiba...

N: - Bu programda da kılık kıyafet yönetmeliği var mı:))

E: - Yok elbette... ama mesela ozel bir proje secersin, izci okulunda iki aylik sportif calisma gibi mesela (boyle birsey var mi onu da bilmiyorum ayrica) o zaman senden izci kiyafeti giymeni isteyebilirler... Ama bunu projede belirtmeleri gerekir ya da sen ozellikle sorabilirsin. Kendim icin soyluyorum, ciplak gelmedigim surece sorun olmuyor :) Mesela ustte degerlendirme toplantisindan sonra PER'in evinde bulustuk sohbet ettik. bilk fotograftan epey masuum gozukuyor ama sonrasinda olanlara bak bir de...

N: - Blogunda haftada 3 gün çalıştığın yazıyor dil kursu varmış bir de, benim hoşuma gitti bu fikir:) bildiğim kadarıyla İngiltere dil eğitimi vermiyormuş, diğer üye ülkeler de kendi dillerinin kursunu veriyormuş, yanılıyor da olabilirim "mış müş" ne de olsa.

E: - Evet sadece sali, carsamba ve persembe gunleri oglen 12 - aksam 10 seklinde calisiyorum. Dil kursuna henuz baslamadim cunku kurslar eylul ayinda grup olarak basliyor ve ben subatta geldim, baslayan program nisanin ikinci haftasi yani gecen hafta sona erdi. Ben ne yapiyorum peki? Kutuphaneye uye oldum, oradan aldigim kitaplar ile Danca calisiyorum, calistigim yerde benimla Danca konusmalarini istiyorum bazen, Barda Danlar ile tanismaya calisiyorum diyecem, yapiyorum cunku, ama pisman oluyorum sonra... Ayik bir Dan ne kadar soguksa Sarhos bi Dan da onun bir o kadar zitti, zehirli sarmasik gibi valla... yani genc tayfadan bahsediyorum... biliyorsun iste... Ingiltere dil egitimi vermiyor, cunku zaten ingiltere'nin ekonomik kazanc kapilarindan biri de dil okulu ve buna alternatif yaratmak istemiyorlar sanirim :)

N: - Kaldığın yerde kurallar nasıl? benim aklıma yurt hayatı gb bir ortam geliyor ki ben pek alışkın değilim sınırlamaları var mı yoksa işine geldiğin sürece serbest misin?

E: - Evet yurtta kaliyorum. Kurallar basit, kimseyi rahatsiz etme, mutfagi temiz tutmaya ozen goster, bisiklet kullaniyorsan trafik kurallarina uy, park yerine park et ve ustunde ismin yazili olsun-kilitlemeyi de unutma sakin... Ise zamaninda gel ve is bitince uzatma, eglenmeye bak. Bunlar gorunen kurallar.. Birde icebergin alti var tabi ama onu zamanla kesfedersin, ben de bunu yasiyorum ve ogreniyorum iste. Barda tek basina oturursan heran biri gelip seni opebilir (zehirli sarmasiklar iste...) Birisine bir sey ismarladiysan illa onunda sana ismarlamasi gerekmiyor, hani gelecek sefere sen alirsin yok (olsa guzel olurdu ama)... Bunun disinda Is ile ilgili elbette bazi kurallar vardir ama beniim calistigim yerde calisan insanlar gayet eglenceli ve hosgorulu insanlar... Ornegin dun 11 e kadar kayit yatik, genlerin rock konseri yarismasi vardi. Ben her zaman ki gibi carsambalari international night icin ogrenci evi ne gittim. Bunu da Else'ye soyledim. Saba 1,5 saat gec kaldim ise... Else de geldigimde gulerek, bunun olacagini daha ogrenci evine gidecegim dediginde biliyordum dedi ve muhabbete devam ettik. Bu belki baska yerde olmayabilir ve bugun bu saatte gelmen gerektigini biliyordun neden sorumluluklarina dikkat etmiyorsun denilebilir...
Ek: resimdeki televizyon artik yok, kullanmadigim icin istasyona geri verdim. Super hizli internet varken tv artik gecmiste kaldi bence...

N: - yeme içme konusunda sıkıntı yaşayacağımı sanmıyorum tabi uzaktan böyle konuşmak kolay geliyor da olabilir:) seni zorlayan bir durumla karşılaştın mı?

E: - Resim eklerken silindi daha once yazdiklarim, sinir oldum bu ise... ama ders oldu bana artik yazdiklarimi yedekleyecegim once...

E: - daha once de yazdigim gibi, domuz eti yemeyen ama vejetaryan olmayan birisi oldugu dusunursek, burada yemekler ile aranin pek iyi olacagi soylenemez. Benim durumumu sorarsan, benim icin yemek guzel kokmali ve taze olmali. kokusunu begenmedigim sey dunyanin en leziz yemegi de olsa yiyemiyorum onu iste... ama bu durumum pek tutarli degil, yani hemen vay be adama bak diye aklindan gecirme, 5-6 biradan sonra durum degisebiliyor cunku...Mesela Afrikali arkadaslarin mangal partisinde insan eti bile yemis olabilirim :) Umarim oyle bisey pisirmemislerdir, gerci Che (evet elemanin adin CHE) bildigin shooting dogs filminden cikma Hutu gibi bakiyor bana ama neyse bakalim...

E: - Haftasonu pikniklerinde vazgecilmezler; tereyagi, ekmek, recel, cay, domates, salatalik vs... Elif ile birlikte piknik yapmaya gitmistik gecen hafta... boyle aksiyonlar da yapilabilir...

N: - Şu an aklıma gelen sorular bunlar, aklıma gelirse ve eğer sen de uygun olursan yazarım..

şimdiden teşekkürler, görüşürüz ...

E: - Rica ederim, sorularin oldugunda sormaktan cekinme, elimden geldigince cevaplamaya calisirim...

Değişen yaşamlar ve farklılaşan dolaplar...

2009-04-13T23:01:00.007+02:00

Hiçbirşey aynı kalmıyor ve herşey birgün yok olup gidiyor. Ankara'da çalıştığım süre boyunca kendi başıma yaşadım ve hayatıma yön vermeye gayret gösterdim. Ne kadar başarılı oldum bilmiyorum ama elimden gelenin en iyisini yaptım işte... Sonra kendime dedim, burası artık bana göre değil ve herşeyimi bir kenara bırakıp buraya geldim.

İlk resim, Ankara'daki evin dolabı diğeri ise şimdi ki dolabın resmi :)

Anlık düşünceler...

2009-04-12T17:46:00.004+02:00

İnsan bazen yalnız olmak istiyor ya, bazen de bir gruba ait olmak. Hani akıntıya kapılıp gitmek gibi, gerçi süriye dahil olan koyun olmak ta diyebilir bazıları... Neyse işte, nasıl bir çelişkidir yalnız iken şimd birşeyler yapsak, hayatımıza renk katsak diye çırpınıyoruz. Yapmaya başladığımızda da tatmin olmuyoruz hiçbir zaman.

Buraya geldiğimden beri hep yeni insanlarla tanışmaya çalıştım. Tanıştıkça insanlar beni düzenledikleri şeylere davet ettiler. Bara gidip tek başına bira içmekten daha keyifli gözükebilir ama bazen insan gidip tek başına barda oturup etrafa bakınmak istiyor. Can Yücel'in dediği gibi bağlanmayacaksın çok fazla, elinden uçup gidiverdiğinde üzülmeyeceksin sonrasında...

Haslev'de varış sonrası eğitim ve varış sonrası eğitim sonrası :)...

2009-04-10T18:36:00.018+02:00

Burada zaman çabuk geçiyor. O yüzden ger döneceğim zaman, neler yapmış olmayı istediğimi düşünüyorum bazen. Aksi takdirde dönüşe yakın, son hafta şunu söylemek istemiyorum, vay ne de çabuk geçti zaman oysa daha yapacak şeylerim vardı...

İkinci haftamda Danimarka Ulusal Ajansı Cirius'un düzenlediği varış sonrası eğitimimi almak için Haslev'e gittim.Benimle birlikte toplam 13 gönüllü vardı eğitimde ve eğitmenlerimiz Lene ile Kit.

Eğitimin zamanlaması ben ve iki gönüllü dışımda sanırım diğer tüm gönüllüler için pekte uygun değildi. Çünkü geleli 2-3 ay olmuştu ve eğitimi daha yeni alıyorlardı. Gerçi eğitimde ne öğrendin diye soracak olursanız, eğitimlik bir kısmı yoktu. Olay diğer gönüllüler ile bağ kurmak, birbirmizin sorunlarına protaik çözümler üretmek ve dayanışmayı sağlamak. Ayrıca kültür şoku yaşamamak için bir kaç pratik bilgi :)

Bol bol oyun oynadık, oyunların en sevdiğim tarafı Danca şarkı söylemeye çalışmaktı, hala bir kaç kelime var aklımda... Hey, je heller Coni :)
ve elbette kendimi projelerimizden bahsettik... Ben çalıştığım Station10 u bir pano kağıdına şekillerle süsleyerek ifade etmeye çalıştım. Diğer gönüllülerden üçü Liene(Leton), Lene(Alman) ve Lee(İngiliz) (evet nerden seçtilerse bu üç benzer isimli gönüllüyü) Roskilde'de Gimle Social Cafe diye bir cafe/barda çalışıyorlar. Marta(Portekizli) Arhus'a yakın ama başka bir şehirde bir merkezde çalışıyor. Orada köpekbalıklarını besliyormuş. Angelika(Alman) bir Danimarka'nıngüneyinde bir kasaba'da engelli gençlere yönelik bir okulda çalışıyor. Carlotta(İtalyan) Angelika gibi ama daha kasabada yaşıyor ve çocuklara yönelik bir okulda çalışıyor. Jens(Belçikalı) Kopenhag'ta bir sosyal cafe/barda çalışıyor. Pek memnun olduğu söylenemez, çünkü bardakilerle aynı işi yapıyorum onlar ücret alırken ben niye o zaman gönüllü olayım ki diyordu... Oanna (Romen) yazın gerçekleştirilecek bir izci kampının hazırlığında çalışıyor. en yakın medeniyet 5 km yakınlıkta diyordu o da... Marie (Alman) bir nevi gençlik merkezinde çalışıyor. Benim komşi, Amanda(ayriş, İrlandalı yane) Aalborg'a çok yakın bir şehirde bir gençlik merkezinde çalışıyor. Yaşadığı şehirde sadece bir tane bar olduğu için haftasonları Aalborg'a kaçıyor :) Eğitimde gönüllülerden biri görme engelli idi. Riikka(Fin), köpeği kesu ile birlikte gelmişti ve kendi gibi görme özürlü olan gençlere yönelik bir merkezde gönüllülük yapıyordu. Son olarakta oda arkadaşım olan Noe(Fransız) bir izci merkezinde çalışıyordu. Kırık olduğu her halinden belli idi :)
Bir görme engelli ile eğitim programında olmak kendini onun yerine koyup oyunlarda aktif olmaya çalışmak, bunları düşündüm arasıra eğitimde... Çünkü oynadıklarımızın bir çoğu beş duyu organlarımızın tamamına aynı anda hitap ediyordu... Riikka, bu durumlarda kendini hiç iyi hissetmediğini söyledi eğitim sonunda... Sanırım Lene ve Kit'in de bu durum ilk tecrübeleri oldu. Ama sonraları durum iyileşti. Hatta Riikka'nın backward yaptığını öğrendik. Yani şarkıları tersten söylemek... Bir şarkıyı hem tersten söyleyip hem de tersten çalabilr misiniz? Üstelik bunu güzel bir şekilde yapabilir misiniz?İşte Riikka böyle bir müzik yeteneğine sahipti.

Eğitim bol eğlenceli geçti yani anlayacağınız, akşamları da bol sohbetli :)
Eğitim sonrasında yarım günlük bir gezimiz vardı. Ama gezinin farkklı bir özelliği de yüzbin yıllık fosil kalıntılarının bulunduğu yere olacaktı. Üstelik giderken Kit üstümüz başımız kirlenebilir ona göre kıyafetler getirin demişti. Neyse hazırlandık, yola koyulduk. Vardığımızda aksaçlı aksakallı bir dede karşıladı bizi diyecem ama sakalı yoktu tabi. Öğrendik ki Kit'in babası hem öğretmen hem de o bölge de fosiller üzerine çalışan bir araştırmacı-aktivist imiş. Aldık Çekiçleri elimize, kuşandık, yola koyulduk fosil avına... Arada Aksaçlı dede tabi bize bilgiler de verdi, hatta eğer kalıntı bulabilirseniz alabilirsiniz ama eğer önemli bir parça çıkarsa o zaman müze para karşılığı onu sizden alaiblir dedi (aslında bir nevi el koyar dedi...)

Lan madem el koyacaklar niye uğraşıyoruz kardeşim dedim ben de taş sektireyim bari dedim...

Bir eğitimi de böyle bitirmiş olduk... Eğitim sonrası Ben, Carlotta, Angelika ve Amanda Gimle üçlüsünün evinde kaldık. Roskilde turu yaptık biraz (Gerçi Amanda ilk gün İtalya'ta gitmek üzere Kopenhag'a gitmişti.) Haftamıza Roskilde ve Kopenhag ile devam ediyoruz.

Aalborg ta gezinmece...

2009-04-06T16:24:00.030+02:00

Ilk hafta Rolf'e bisiklet istedigimi soylemistim. Otobus saatleri ile benim calisma saatlerim uymadigi icin, aksam 10 da ciktiktan sonra yurda donebilecegim bir ulasim araci yok. Bu nedenle bisiklete acilen ihtiyac duyuyordum. Gerci sonra 17 numaranin oldugunu ve yurume mesafesinde 15 dk lik bir duraga kadar aksam otobus oldugunu ogrenmis oldum. Sonuc olarak bisikletim de var, otobus kartim da var...

Bu harita hergun bisiklet ile gidip geldigim yolun resmi. Sabahlari 10-11 gibi uanip, hizli bir kahvalti, ki genelde yapmiyorum ya neyse, sonrasinda bisiklete atlayip Nørresundby'e dogru yola koyuluyorum. 15-20 dk icinde ofiste oluyorum. Daha hizli gidip kendimce rekor kirmak istedim ama beni trafik isiklarina uymam konusunda uyardilar ofistekiler. Aksi takdirde 600 kron para cezasi odemek durumunda kalabilirmisim. Gerci pekte uydugum soylenemez ama polis var mi yok mu diye bakiyorum o zamanlar tabi :)

Bisiklet ile sehiri biraz dolasip istasyonun fotograf makinesi ile sehir fotograflari cekmeye calistim. Boylece hem sehri kesfetmis olayim, hem de bunlari paylasabileyim istedim. Hatta fotograf makinesi kaliteli olunca, biraz da deneme calismalari yapayim istedim. Bunlar ikinci haftamda tripod kullanarak cektigim fotograflardan birkaci... Sehrin fotograflarina bakinca vaybe sehir guzelmis, ama ben icinde yasarken niye bunlari farketmiyorum acaba diyor insan...

"Vild med Verden" (dunyayi cevrele, yakala anlaminda...)
Sehrin mottosu bu, hatta sehir icin kuzeyin parisi diyorlar, turistik brosurlerde Danlarin gittigi yere git, sen de Aalborg u ziyaret et yaziyor.

Biraz yasadigim sehir hakkinda bilgi vereyim. 2008 verilerine gore 121,818 olan nufusu sehri Copenhagen, Aarhus ve Odense den sonra dorduncu buyuk sehir yapiyor. Burada en eski yerlesimin milattan sonra 700 yilina dayandigi soyleniyor. Limfjord kiyilari ortacag zamaninda onemli yerlesim bolgelerindenmis ve bir nevi endustri merkezi olarak gelismis. Gunumuzde ise, yenilen endustri ile birlikte daha cok beyaz yakali insanlarin bulundugu ve modern tesislerin kurulu oldugu bir sehir haline donusmus. Maaslar konusunda oyle kucuk bir arastirma yaptim, ne kadar gercekcidir bilmem ama sonuclar, siradan bir fabrika calisaninin yillik epey iyi bir ucret aldigini gosteriyor.
Evet, yillik 75 bin dolar yaziyor orada, yanlis okumadiniz, bu da demek oluyor ki aylik 6.250 dolar yapiyor. turk lirasi cinsine vuracak olursak 9 bin lira civarinda bir miktar oluyor. Nasil, iyiymis degil mi?Sehirde boyle iyi bir ucret politikasinin olmasi, elbette iki universitenin vermis oldugu teknik destegin sanayide pratik ve teorinin bulusmasi ile olmus.

Aalborg Universitesi (universitenin ingilizce sayfasi) ruzgar enerjisi konusunda dunyanin bir numarali universite imis. Hatta danimarka da enerjinin yuzde yirmisi ruzgar enerjisi ile karsilaniyormus. Bu bilgileri bana yurtta ayni binada kalan Erhan verdi. Sabanci universitesi ogrencisi, buraya doktora yapmaya gelmis, turkiye de bes sene surecek doktora yerine burada hem dunya birincisi unide 3 sene de bitirecek. Zaten Turkiye de universitelerde amma cok kasiliyoruz, ustelik okul bitince bir sonucta cikmiyor. Burada universitelerdeki egitim sistemi proje temeline dayaniyor. Yani bizdeki gibi illa sinava gir, gec falan filan degil. Aalborg universitesi tanitim filmlerinden birisinde bir ogrenci bu konuda bilgi vermis, bu linkten (ingilizce) onu izleyebilirsiniz.

Jomfru Ane Gade
Neyse, ben baska ilginc bir bilgi daha aktarayim. Aalborg ayni zamanda Danimarka nin en meshur barlar sokagina sahip bir sehir. Her cesit alkolu bulabileceginiz nadide mekanlarin bulundugu Jomfru Ane Gade (Bakire Ane Sokagi anlamina geliyor) eglence icin birebir bir adres. Ama sunu belirtmekte fayda var, gun boyu burada sadece bir iki kafe acik, tum mekanlar gece 11 de aciliyor ve sabaha kadar acik kaliyor.

Evs gunleri basliyor...

2009-04-05T14:48:00.009+02:00

Avrupa Gunullu Hizmet (AGH/EVS) ile Danimarka'nin Aalborg sehrinde bir sene bir genclik evinde calisacagim. 15 mart'ta basladi evs maceram ve geleli dort hafta oluyor, ilk satirlarimi simdi yazabiliyorum benim evs im hakkinda...

Buraya gelirken bavuluma neler koyacagim konusunda dusunup durdum. Sonra ad Anders'in onerisini dusundum. Bir hafta boyunca giyebilecegin kiyafetlerini gotur yeter bence demisti... Ben de ona gore bir ayarlama yaptim. Yukaridan kutu indirip, giyeceklerim ve burada birakacaklarim diye ayirdim... canta agzina kadar doldu yine de... ne bileyim birakamiyorum iste bazi seyleri geride... ama havaalaninda 130 euro ekstra ucret odedigim zaman icime oturdu acikcasi... Ondan sonra dedimki, giderken ne varsa birakacagim lan. o paraya yenilerini alirim bunlarin ben...

Geldigim gun beni Rolf ve Else karsiladilar havaalaninda. Rolf calistigim yerin bir nevi yoneticisi. Else de burada calisan genclik calisanlarindan. Sonra kalcagim yurda gidip yerlestim. Aalborg Ehrvervskollegium Yurdunda dunyanin farkli yerlerindengelmis bi dunya farkli insan ile birlikte kaliyorum. elbette kendime ait bir odam ve super hizli internet baglantim var. (bu cok onemli bisey... 10 dakika da film indirme duygusunu yasamaniz lazim.)

Projem bir genclik merkezinde ve ben haftada uc gun calisiyorum sadece. Sali, Carsamba ve Persembe gunleri. Bunun disinda kalan gunlerde dil kursuna gidecegim ama henuz dil kursu baslamadi. Sanirim gelecek haftadan itibaren dil kursuna baslarim.
Station 10 Ungdomhuset, calistigim yerin adi, 13-19 yas arasi genclerin serbest zamanlarinda gelip kendi muzigini yapabilecegi, film kaydedebilecegi, radyo programi yapabilecegi, danismanlik alabilecegi cok amacli bir genclik evi - film okulu. Binadan da anlasilacagi gibi, eski ama gayet yakisikli :) Ben sevdim burayi...

Son iskender kebabım :)

2009-03-16T00:36:00.002+01:00

Yol göründü... Sabaha karşı havaştan havaalanına gidip sonra da uçağa binip Danimarka'ya gidecem. Anders ile Tomasz yemek akşam yemeği hazırlayacaklar amaaa ben dışarı çıkıp yemeyi düşünüyorum. gtmeden önce kendime küçük çaplı bir ziyafet çekeyim. En yakın Şanlı Edessa var 8. cadde de, ben de oraya gitmeye karar verdim. Daha doğrusu doğaçlama oldu tamamen, dışarı çıktım ilk gördüğüm yer burası oldu ve hemen girdim içeri.

Ayrılış zamanı yaklaşıyor...

2009-03-15T03:35:00.005+01:00

Öyle hemen AGH macerası anlatmaya başlamayacağım tabi... Kolay mı 1 sene gidiyoruz. O yüzden gitmeden eğlencenin dibine vurmalı, yanımızda götüreceğimiz eşyaları düşünmeli, hoşçakal denilip helallik alınmalı, verilirse paralarda alınabilir tabi :)Kütahya'da kaldığım sürede Fatih'in eve kamp kurdum sanki... Hatta ona 50 lira vermem gerekiyor. artık ayın 24ünden sonra verebileceğim neyse... Bebişim Elif te bana çay demlemekten usanmıştı çay bitti diyordu... Gidip kiloluk çay aldım bende :) Bu sayede ne kadar çaykolik olduğum anlaşılmış oldu...
Canım sıkılınca sürekli bu manzarayı izledim. Kar yağdı ben Kütahya'dayken...

Artık ayrılma vakti yaklaşınca, birgün de Azime de yemekteyiz programı yapıverdik. Başrolde tabi bi Ben, Burhan, Burhan'ın kız arkadaşı, Azime ve Sefa... Azime'de benden bir hafta önce Makedon'ya ya gitti. Ben Danimarka'ya gideceğim gün o Türkiye ye dönmüştü. Şimdi Erasmus başvurusu kabul edildi, Eylül'de Atina'ya gidecek. Arık ziyaretine giderim kısmet olursa... Daha doğrusu para bulursam...
Artık eşyalarımı toplamalı, elçilikten vizemi almalıyım. Ankara'ya geldim 9'unda... Ama vizemi aldığımın ertesi günü de İstanbul'a gittim.. İyi geldi.
Cansu'da kaldım ama Büyük başkan ile iso hariç tüm tayfa ile buluşma fırsatım oldu... Güzel oldu be... Sevindirik oldum hani. Hatta Burak ve Fatma ile bile görüştüm. İstanbul bana güzel geldi... Mutlu oldum kendi adıma.

Eee, artık valizi toplamalı diyerekten Ankara'nın yolunu tuttum.

Filistin'de bir hafta!

2009-03-14T13:55:00.006+01:00

Hristiyanlarin uc farkli noeli oldugunu biliyor muydunuz? Ben de bilmiyordum tabi oncesinde. Filistin'de oldugumuz sure iki noele arasi oldugunu soylediklerinde anlamamistim ama sonra farkli mezhepler farkli tarihlerde kutluyormus onu ogrendim. boylelikle iki noel arasinda kutsal topraklarda bulunmus olduk.

Gerci buraya gelisimiz daha en basinda olayli oldu. 24 unde vize basvurusu icin Ankara Israil buyukelciligine basvuruda bulunduk. yogun guvenlik onlemleri nedeniyle bizim ekip adina Emre iceri girip bizim adimiza basvuru yapti. Biz sadece disarida onu beklemekle yetindik. vize olayinda en sevindigim sey, telefon edip vize ucretini sordugumda telefona cevap veren kadinin "Turk vatandaslarindan vize ucreti almiyoruz" demesi oldu. Zaten paramiz yok, bir de vize ucreti odemek zorunda kalmayalim bari... Iste boyle vize ucretine seviniyorken, nerden bilebilirdik ki iki gun sonra fuzler atilmaya baslanacak Gazze'ye ve catisma cikacak bolgede...

27 Aralik 2008,
"Gazze'yi 30 füze ile vuran İsrail 225 Filistinlinin ölümüne neden oldu."
srail ile Hamas arasındaki 6 aylık ateşkesin süresinin dolmasının ardından Hamaslı militanlar İsrail'e roketli saldırılar başlatmıştı. İsrail Başbakanı Edud Olmert ise Hamas'a saldırıları durdurması için 48 saat süre tanımıştı. Ancak Olmert'in verdiği süre dolmadan İsrail ordusu Gazze Şeridi'ne 30 füze saldırısı gerçekleştirdi.

Bizim vize basvurusunun hemen ardindan boyle bir durumun baslamasi tabi ki etrafimizda Filistin'e gidecegimiz bilenlerde ve biraz da bizde gerginlik yaratti. Kendi adima gitme istegim daha da artti bu son durumdan sonra. Cunku ne Israil'in ne de Hamas'in yaptiklarini tasvip etmiyorum ve ben Filistinlilerin kendilerinin ne dusunduklerini ogrenmek istiyorum. Iste bu yuzden Burhan ve Ozlem'in cekingen davranislarina ragmen onlari da bu maceraya zorladim. 5 kisilik ekibimiz ile 8 Ocak ta yola cikmaya hazirlandik.

yazmaya devam edecegim...

ne güzel eğleniyoruz işte...

2009-02-23T00:18:00.001+01:00

Güzelim, eğleniyorum ve kafamda ne kadar şey varsa şimdi beni meşgul etmiyor artık...
Egemen abinin doğum gününü Vodoo'da kutluyoruz. Sinem gelecem dedi ama gelmedi, telefonu kapalı ulaşamıyoruz bir türlü... Eğlenceyi kaçırdı ne yapalım artık...

Ben, İsmail ve Özge, Egemen Abi için bi bimilyoncudan bir tane masa notluğu alıyoruz hediye olarak. Egemen abi de sporla ne ilgilidir ya! Bizde futbol toplu bişeyler alıyoruz... neyse... Sonra da bir tane Turti arıyoruz saat olmuş gece yarısı ama turti satan yok piyasada ne lan bu!!! Sonunda bir tane açık pastane bulup bildiğin pasta alıyoruz ve vodoo da egemen abi için mumlu pasta ile doğum günü kutluyoruz. Yani bu doğum günü benim mi olsaydı diyorum içimden tekilalar geliyor, vodka vişneler geliyor höööyt lan diyorum... zaten bir süre sonra birayı bıraktım masaya gelen vodkaları içmeye başladım sadece...

Franny...
ne güzel bir geceydi keşke sende olsaydın diyorum,
ne diyebilirim ki sadece senin olmadığın için biraz değişik hissettim ama eğlendim yine de...
öpüp sarılsaydım sana belki daha mutlu olurdum...

Dağlara gitmek gerek...

2009-02-10T20:40:00.004+01:00

Dağlara gitmeli düşünmeden ardındakileri bir süre...
Zihni boşaltmak gerek, acılardan ve umutsuzluklardan arınp sonra tekrar başlamalı hayata...

Geleceğe dair planlar...

2009-02-09T18:51:00.002+01:00

Düşün taşın boktur işin... Yapılması gereken şeyler aklıma geldikçe ve ben bunlar için henüz hiç bir şey yapmadıkça canım sıkılıyor... Nasıl olacak bu işin sonu bilmiyorum. Bir çözüm düşünmüyorum da... Sanki gel zaman git zaman bütün sorunlar birden ortadan kalkacakmış gibi... Nafile...

Danimarka için oturma izni aklımın bir kenarında ur gibi, ne zaman gideceğim konusunu hala netleştiremedim. Elçilikten cevabın ne zaman geleceğini bile bilmiyorum daha. Sonra okulu dondurma işlemlerimle uğraşmam gerekiyor. üff...

Kayıt için Kütahya'ya geldim. Haftasonu 7'den 70'e partisi düzenledik ve doyasıya eğlendik. Ben Musa'nın getirdiği viskiyi de alıp ortadan kaybolunca beni evde tuluma girmiş uyurken buldular... Şimdi herkes teker teker memleketlerine dönüyor, muhtemelen ben de öbürgün eve Ankara'ya gideceğim.

Franny var, Zoey ile birlikte ve ben de bazen onu düşünüyorum. Ne yapmalıyım ki?

Özledim yazmayı...

2009-02-04T20:31:00.008+01:00

Epey oldu yazmayalı... yaşanmış o kadar çok şey varki. Nereden başlamalı anlatmaya bilmiyorum.

Eylül'ün sonunda Gençlik Hizmetleri'nden ayrılırken (öncesinde Trabzon'u yazmıştım zaten...) bana hoşçakal partisi yapılınca, bir garip oldum.

Uzun süre çalıştım GHDB'de ve benim çalıştığım süre boyunca kimseye hoşçakal demek için böyle birşey yapılmadı (giden gitmişti zaten...) Duygulandım biraz doğal olarak. İşe başladığımda çocuktum ve ellerinden büyüdüm. Dolayısıyla aile gibi olduk geçen süre içerisinde.

Bu arada Neco'yu askere gönderdik... epey oldu bak. Özledim lan Seni Neco... Ben işten ayrıldıktan sonra, neco bir ara dağıtıma gelmişti. bu fotoğrafta işte onunla beraber aylak madam da çekilmişti. Ne çok giderdik aylam madam'a beraber...

Sonra yüksek lisansa başladım Kütahya'da. Ama beklediğim gibi olmadı hiçbirşey. Ben Doğrudan yüksek lisansa başlayacağımı düşünüyordum fakat bilimsel hazırlık programına katılmam gerektiği ve bir dönemlik bu programdan sonra yüksek lisansa başlayabileceğim söylendi. Bunu kabul edip formu doldurdum ve teslim ettim. Hatta formu teslim ederken görevli bana başka programları yazıp yazmayacağımı sorunca ben hayır dedim. Görevli ısrarla ya bu programa kabul edilmezsen ne olacak, sen başka bölümleride ekle ne olur ne olmaz şeklinde ısrar edince, anladım ki burada sıkıntı çekeceğim. Ben de görevliye, hayır, eğer bu bölüm olmazsa bende o zaman kayıt olmam. Niye istemediğim bölümde yüksek lisans yapayım ki dediğimde verdiği cevap yüksek lisans düşüncesini gözümde bitirdi. "Ama buradaki öğrencilerin hepsi, artık hangisi çıkarsa şeklinde yazıyorlar, ben de sana ondan dedim. İyilikte yaramıyor size..." Yorumsuz...

Kahve keyfi uğrak mekanlarımdan biri oldu Kütahya'da geçirdiğim günlerde... (ama genelde öğleden sonraları için...)

Gençlik çalışmaları hayatımda önemli bir yere sahip. Nereye gitsem hemen bir şekilde bu çalışmaların içine giriyorum. Hele gene Kütahya, benim bu çalışmalara başladığım yer, nasıl olurda kendi ellerimle kurduğum derneğin çalışmaları içerisinde yer almazdım? elbette hemen Kütahya Gençlik Derneği toplantılarında yer almaya ve internet sitesini yenilemeye başladım. Yerimde duramıyorum işte, ben bir şeyler kazandım, artık yeni gençlerin farklı tecrübeler edinmesi gerek, üzerime düşen ne ise yapmak istiyorum ben de... . Şimdi derneğin işlerini Ercan yürütüyor,iyi bir ekip var. Gençlik Hizmetleri'nden de mali yardım aldık... bakalım ne kadar gidecek. Umarım devamı gelir çalışmaların... Tayfa ile beraber bir ara yakomoz da buluşmuştuk, hatta Şeyda da vardı...

Ben Kütahya'da olacam da Dağcılık ile uğraşmayacağım. Nerede görülmüş? Ama şu var, tembellikten olsa gerek duvara bir ki kere gitmek ve müthiş yellice trekkingimiz dışında bir aksiyonumuz olmadı açıkçası..

Murat dağı kampına katılmak istiyordum ama olmadı işte... Daha kötüsü ise Aladağlar faaliyeti planlarken başıma gelenler. Gülistan, Serkan ve Ben Niğde-Aladağlar'da kampa gidip buzul tırmanış deneyecektik. Planımız buydu ve vizeler bittikten hemen sonra yola çıkmayı planlıyorduk. Gel gelelim Serkan caydı, benim sınavlarım lisans öğrencilerinin aksine bizim faaliyete gideceğimiz günle çakıştı. Ben ve Serkan yerine Erhan ile faaliyete gitti Gülistan. Giderken benim MSR benzinli ocağı aldılar. İşte bütün herşey bundan sonra yavaş yavaş gelişmeye başladı, tecavüz kaçınılmazsa zevk almaya bakacaksın, napalım bizde aynen öyle yaptık... Faaliyete gitmek için rektörlükten görevlendirme yazısı yazılmıştı bölümlere... Benim yazımda enstitüye gönderilmişti tabi ki. ama yazı gidene kadar ben çoktan sınavlarıma girmiş ve (hem de üç tane sınav) 90 üstü notlar almıştım. Faaliyetin ikinci günü gelen haber şöyle oldu, kamp yerine geldik ama ocak çalışmadı ve tamir ederken pompa içindeki plastik paramparça oldu, faaliyeti yarıda bırakıp gelmek zorunda kaldık... Olur böyle şeyler, ne yapalım kısmet... Gidemediğim faaliyette ocağım arızalandı. Ama gidemediğim faaliyet yüzünden sınavlarımda iptal edilince yuh artık dedim. Girdiğim üç sınavda izin yazıma çakıştığı için sınavlarım iptal edildi ve mazeret sınavlarına gireceğim söylendi.Bu ne yaaa dedim ama paşa paşa, girdiğim sınavlara tekrar girdim. (sorular da aynı değildi üstelik!...)

Faaliyet faaliyet dedim, sonra okulda temel eğitim kampında, göl evinin yanında iki defa kampta kaldım. İlkinde kaldığım tulum çok hoşuma gitti. Sanırım egemen abinin tulumuydu. Sevdim o tulumu. ikinci kampa da benim Ankara'dan ev arkadaşı Anders (kendisi Danimarkalıdır) geldi... kamp mamp derken vakit geçirverdi tabi... Arasıra olmazsa olmaz mekanımız Vodoo ya gidip eğlendik, biralarımızı yudumlayıp fıstıklarımızı yedik. Ulan Hakan, bayat fıstıkları da dayadı ya arasıra...

Vodoo günleri, güzel günlerdi bea. Eğleniyorduk. Tayfadan tanıdık kimse yoktu aslında, bazen Egemen abi ile bazen İsmail ile ve genellikle yeni tanıştığım insanlarla geçen eğlenceli vodoo geceleri muhtemelen unutmak istemeyeceğim zamanlardan olsa gerek. Böyle demişken bu anlardan birisini yazayım. Sefa ve Egemen abi beni evde tek başıma bırakıp maç izlemeye doktor Serkan'a gitmişlerdi. Zaten evde mal gibi bilgisayar başına oturup vakit geçirmekten sıkılıyordum. Serkan'ı vodooya gitmeye ikna etsem süper olur düşünmem ve harekete geçmem sonrasında kendimizi vodoo da bulduk. Maç sonrası bizim masa komplesinden doldu taştı, arka masamızda da kulüpten gözde ve iki hatun vardı. (hoş hatunlar, valla...)

İtiraf etmeme de gerek yok, sıkıldığım zaman masadan kalkar giderim genelde, bizimkiler derinlemesine bir sohbete dalınca iyice sıkılmıştım bende. huop, dönüp sohbete başladım Gözdeyle... Ne konuştuğumu sorsalar hık diyemem şimdi ama, bir ara yanımdaki hatunun biradan şikayetçi olduğumu ve mızmızlanıp durduğunu farkedince, merak ettim biranın tadını ve aldım birasını içtim biraz. Nolüyoo leyn dedi sanırım içinden ama, bizimkiler benim böyle rahat hareketlerime alışık olduğu için (buna eminim Egemen abi de sefa da beni hafiften kesiyordu, bu işin sonu nereye varacak diye...) muhabbetlerine devam ediyorlardı... Konunun nerden nereye nasıl geldiğinden pek emin değilim ama Canan (artık hatun kişisi demiyorum, muhabbet gelişmiş adını öğrenmişim) ile onun soyadını yarın hatırlayıp hatırlayamacağım üzerine iddiaya girdim. İddia olarakta birbirimize beş bira ısmarlayacaktık. Eğer iddia konusu bira olursa, elbette zihnim biraz daha açık oluyor. Bu yazdıklarımı Canan okuduğunda ne yapacak bilmiyorum ama yazıyorum yine de işte... Bana bir kere daha adını soyadını söylemesini istedim, düşündü, söylemeyecekti ama (o anda gerçekten de soyadını hatırlamıyordum, söylemeseydi iddiayı kesin kaybetmiştim...) söyledi işte... sonra bende tuvalete gittim. (ne yapmış olabilirim işemek dışında? tabi ki telefonumu çıkarım adını ve soyadını kaydettim.) Sonra da yanına gelip, yarın tekrar konuştuğumuzda sana adını ve soyadını söyleyeceğim hatta Serkan'ın çektiği resimleri de facebooka yükleyeceğim dedim. Yaptımda... Resimleri facebook'a yüklerken adını ve soyadını (ama soyadını parantez içindeyazdım tabi, hani biraz, he he he işte biliyorum baaak dercesine) yazıp akşam sekizde de carpe diem de buluşup söyledim. Sonra da birlikte iddia biralarımızı içmeye gittik. Hepsini içemeden vakit geçti gitti, gerçi bende o akşam Ankara'ya döneceğim için fazla içmemem iyi oldu... O gece otobüse atlayıp Burhan ile Ankara'ya İsrail konsolosluğuna gelip vize başvurusu yapmaya geldik. Yani üç tane bira içmeme rağmen neredeyse altıma yapacaktım, hatta otobüs nonstop Ankara yapınca biraz işkence gibi oldu bize... Aşti de yaptığımız ilk iş tuvalete gitmek oldu...

Günlerden bir gün diye başlamayacağım, çünkü herkes biliyor, epeydir yurt dışına bir şekilde gidip geliyorum gençlik programları, kendi imkanlarım (kimse baba parası sanmasın, alın teriyle çalışılıp kaznılmış paradan bahsediyoruz) ile Filistin'e gitmeye karar verdim. Gerçi bu bir Avrupa-Akdeniz gençlik projesiydi ve beni ilgilendiren kısmı ortadoğu da bulunma fırsatı veriyor olmasıydı. 26 Aralık, vize başvurusunu yaptığımız tarih. Bir sonraki gün Hamas ile İsrail arasında başlayan çatışmalar ve yaşanan trajik durum karşısında etrafımdaki herkes filistin'e gideceğimi bildiği için Emin öleceksin olum, emin misin? deyip durdu. Ne farkeder ki zaten bir gün öleceğiz hepimiz diyerek, peşime de 4 kişiyi daha takarak Filistin'e gittik. Tabi Filistin'e gitmek için ilk olarak İsrail'e gitmek gerekiyor. Tel-aviv havalanına indiğimizde her şey çok normal gibiydi. Polisler tarafından 6 saat bekletilip teker teker sorguya alınıp sonunda salıverildiğimizde şaşırdık, bitti mi yani, gidebilir miyiz diye soruyorduk onlara... Alışmış mıydık ne? Bi tecavüz etmedikleri kaldı zaten... Bu uzun konuyu daha sonra Filistin Güncesi adıyla yazacağım zaten.

Vize başvurumuzu yaptık, işlerimiz tamam... yorgunuz ama uyukluyoruz resmen. Bizim eve gelip biraz dinlenelim istedik. Zaten akşam olmuştu neredeyse, eve geldiğimizde bizimkilerin Noel hazırlıkları vardı. Yani ev arkadaşın hristiyan olduğunda onların aralığın son haftasını noel olarak kutladığını biliyorsun böylelikle...
Güzel oldu, bizim otobüs kalkana kadar takılırız demiştik ama o otobüs hiçbir zaman olmadı tabi... neyse sabah uyandık ve yola koyulup Kütahya'ya vardık.

Evden bahsedince, eski evim aklıma geldi... Neydi o zamanlar be. Kendi evimde kalır, istediğim zaman istediim şeyi yapardım. Anıttepe'de Anıtkabir'in hemen karşısında, şehir merkezinde tek başına bir yaşam. Yalnızdım ama... Bazen sıkıcı, bazen deli gibi eğlenceli, tayfa geldiğince süper matrak zamanların olduğu günlerdi onlar. Egemen abi ile Berk'in bir gün benim evde kaldığı günden birkare...

Neyse kısacık nostaljiden sonra, Kütahya zamanlarına dönelim. Noel sonrası ne yapılır? Tabi ki Yeni yıla merhaba denilir... Sefa ile birlikte ortaklaşa hem sanş topu hem sayısal loto hem de milli piyango bileti aldık. bizdeki de şans, tuta tuta anca piyangoya amorti geldi. Gerçi o da iyi oldu, paramız yoktu o zaman anca fotokopi parası olarak amortiyi bozdurup kullandık... Nerden nereye diyecem hesap edin. Çünkü yeni yıl kutlaması için Dpüdak tayfa toplandık, sanırım 40 tane bira, iki şişe tekila, bir iki şey daha vardı, ekstra dan gelen vodka, şarap onları hesap edemedim... Bir güzel eğlendik o gece... Eğlence öncesinde Akif'im ile birlikte çiğköte yoğurduk, sonra mutfakta etlerimizi mangalda pişirip bir güzel sofra donattık hep birlikte... Misler gibi, şimdi bile canı çekiyor insanın.
Ardından koptuk tabi... Ben bir iki defa dışarı çıktığım için pek kendimden geçemedim ama tayfa uçuyordu... Masumane fotoğrafları koyduğumun bende farkındayım, anlayın artık... ama şöyle gibiydim ben, resimden ne çıkacak bakalım...

yalnızlığa yürümek...

2008-09-20T16:15:00.001+02:00

Bitmeyen yağmur damlalaları sanki gözümün içinden akıyorlar... Yalan bir yaşamın kopyasını yaşıyorum bu bedende. ne kadar sürecek bilmediğim bu yolculuk giderek azaba dönüşüyor. bir çözüm bulmak istiyorum ama içinden çıkamadığım karanlık beni olduğum yere saplıyor.

Başım dönüyor, dönüyor, dönüyor...
Havada süzülen bir kuş gibi hafif ama aynı zamanda birazdan yere çakılacak bir et parçası gibi cansız hissediyorum.

Kötü bir gün olduu besbelli, kendimden geçiyorum yazarken.
Hayatımın en belirsiz haftasını yaşıyorum. aldığım kararlar bütün yaşamımı şekillendiriyor, ben kimi zaman piyonum kimi zaman vezir kimi zaman da kale... Ama bir türlü hamle yapamayan ben, amma çok hamle yaptım. Yanlış ya da doğru aldığım kararları uygulayacağım.

Kütahya Günlüğü

2008-09-05T12:30:00.003+02:00

Trabzon dönüşü hemen Kütahya'ya gidip kesin kayıt yapmam gerekiyordu. Trabzon'dan acil dönüş olunca hemen Kütahya'ya giderim demiştim ama kayıt belgeleri rasında yazan askerlik durum belgesi bana bir gün daha Ankara'da kalmam gerektiğini gösterdi... Neyse sonunda bütün gerekli belgeleri tamamlayıp Perşembe günü Dumlupınar Üniversitesi Sosyal bilimler Enstitüsü Kamu Yönetimi Yüksek Lisans Bilimsel Hazırlık Programı öğrencisiyim... 50 kişi alıyorlardı, zaten 44 kişi başvurmuş ben de 8. sıradan girmişim. Yeni bir başlangıç benim için...

Gece otobüsü ile Ankara'ya dönecektim. Rasim Kütahya'da HSBC Bankasında yönetmen yardımcısı olarak çalışmaya başladı. Aradadım buluştuk... Zaten arasıra buluşuyorduk ama u sefer evine gittik. Rasim benim eski ev arkadaşım bu arada... 4 sene birlikte yaşadık Kütahya'da...

Otobüs ile gelirken yanıma Tedaş çalışanı bir abi oturdu, sohbet ettik biraz... %34 elektirik zammı gibi milleti şok eden bir zam temel konumuzdu tabi... Abi bütün meselenin ülkemizdeki bir kısım insanların (etnik köken de belirterek) kullandığı kaçak elektirik olduğu ve bnun da bedelinin bizim tarfımızdan ödendiğini söyledi... Hatta kaçak kullanımı bildiğimizden de fazla imiş. Kaçak az görünsün diye, cami ve sokak lambalarının kilowatt saatini fazla gösteriyorlarmış...

Memleket ne halde...

Kütahya-Ankara-Trabzon ve bitmeyen yollar...

2008-08-28T13:12:00.002+02:00

Yüksek lisans başvurusu yapan amma çok kişi var... İnsanlar hayatlarını mı erteliyor yoksa gerçekten bir bilim dalında ileri düzeyde bilgi almak için mi yüksek lisans programlarına başvuruyor ? Eğitim bahane, görünüşe göre ertelenen hayatlar ve korkular bunun gerçek sebebi...

İşte böyle bir izlenimden sonra bende yüksek lisans başvurumu tamamlayıp, ingilizce teste girip (acaba yeteri kadar dil biliyor muyumu gösterdikten sonra) Ankara'ya dönüş yolunu tuttum...

Ankara'da da pek kalacağım yok zate, akşam varıp sabah Trabzon Sultanmurat Gençlik Kampına gideceğim.

Nedir bu sıkışmışlık? Niye ?

2008-08-18T15:25:00.001+02:00

Biraz daha esnek olsa şu hayat ne zararı olurdu? Hayat zor, yaşam mücadelesi, sorumluluklar… yaz yaz bitmez buraya… Oysa gidilecek görülecek ne kadar çok yer yaşanacak ne kadar çok macera var önümüzde… Olacak! Hepsi elbet bir şekilde olacak…

Bilmiyorum! Nasıl sorunuzun cevabı bu… Ama elbet olacak.

Her ne kadar umutsuzluğa kapılsamda arada sırada (yada genellikle mi desem) sonra kadercilik ile dolan içim amaaaaan nasıl olsa geçecek bunlar da deyiveriyor birden. Annem gibi, kısmet diyelim olur

Şimdilerde internet sitelerimizi gümleten hack grubu ile uğraşmanın yanısıra avrupa gönüllü hizmeti başvurularımı yapıyorum. Bir türlü olumlu cevap gelmiyor ya bir sure sonra kriz yaşayacağım ama hadi hayırlısı diyorum… Bizimkisi de tam Türk işi son dakka da mı olacak acep?

Arada sırada gözyaşı dökmek gibi

2008-08-17T00:01:00.000+02:00

Uzun sürdü ayrılık... Hüzünlü olmak mı gerekiyor yazabilmek için? Oysa ben ne kadar çok seviyorum sonbahar günlerinde hafif esen rüzgarıla birlikte gelen yağmurları... Herşey yolunda gitmiyor herzaman ki gibi. Ne zaman gitti ki zaten değil mi? Eğer öyle olsaydı neşesi kalırmıydı hiç bizim çileli hayatımızın. (Kendimize yalan söylemekten ne zaman vazgeçeceğiz acaba?)

Kendimi fantazi yazarı gibi hissediyorum. Birden kendi romanımın içine dalıyorum ve bilmiyorum sonrasını ama bundan zevk aldığımı söylemeliyim...

Yaşamak güzel şey be kardeşim...

2008-03-02T00:45:00.001+01:00

Bazen yaşadığımız hayattan umudumuzu kesiyoruz. Anlamsızlıklar içinde kaybolup gidiyoruz. Tutunacak hiçbir dalımızın kalmadığını düşündüğümüzde (ve hala yaşıyorsak) nedir bizi bağlayan şey hayata?

Ben çoğu zaman yaşama sevincimi kaybediyorum.
Sokaklarda dolaşarak yalnız başıma,
tutunacak bir dal arıyorum kendime...
Zor ama yaşamak yine de güzel şey be kardeşim...

Web ile ne kadar ilgiliyiz?

2008-02-24T11:42:00.001+01:00

İnternet öyle gelişiyor ki, bu gelişime duyarsız kalmak gibi bir şansımız yok. Hele bilgiyi paylaşmak gibi bir derdimiz varken gün geçtikçe gelişien teknoloji ve artan fırsatları kullanmak adeta farz bize...

Bizde yaptığımız çalışmaları topluma aktarabilmek için internet sitelerini kullanıyoruz. Ne kadar etkili kullanıyoruz bilemem ama elimizdeki en büyük araçlardan bir tanesi bu... Her ne kadar html ile bu işe başlamış olsakta artık GNU/GPL yaklaşımıyla elimizde bir çok ücretsiz araç var... Bu ücretsiz araçların kullanımının artması ile birlikte içerik, kullanışlılık ve erişim konusunda standartlarda kendiliğinden gelişti.

Bu standartlar çerçevesinde ülkemizde yayın yapan internet sitelerini kısaca değerlendirmek istiyorum .

Aklımda olan siteler:
Gençlik Çalışmaları Birimi (http://genclik.bilgi.edu.tr)
Toplum Gönüllüleri Vakfı (www.tog.org.tr)
Habitat için Gençlik (www.youthforhab.org.tr)
Ulusal Ajans (www.ua.gov.tr)
Gençlik Postası ( www.genclikpostasi.org)

ve tabiki bizim siteleri de değerlendireceğim...
Gençlik Hizmetleri (www.genclikhizmetleri.gov.tr)
Gençlik Sosyal Gelişim Programı (www.gsgp.org.tr)

Aşağıda Webin geleceği üzerine bir kısa film var... Kendimi bir an George Orwell romanında hissetim onu izlerken...

Resimdeki gözyaşları...

2008-02-23T18:22:00.000+01:00

Birgün belki hayattan
gençmişteki günlerden
bir teselli ararsın
bak o zaman resmime...

Hayat kısa ama yine de birşeyler yapmak lazım...

2008-02-23T18:10:00.001+01:00

Peki ben neler yaptım? Halis bizim çalışmalarımızı özetleyen bir döküman hazırladı. Bende onun içinden benim yer aldığım faaliyetleri kronolojik olarak sıralamak istedim.

2008

18-20 Ocak 2008
8. Paket Taklit Eğitimi Ankara-Gölbaşı

2007

25-26 Aralık 2007
İzleme ve Değerlendirme Eğitimi Ankara-Gölbaşı

28-30 Aralık 2007
7. Paket Eğitim – Finansal Yönetim Yalova

13 Aralık 2007
Gençlik İstihdamı Girişimleri Toplantısı Malatya
(Türkiye'nin Gelecek Nesillerine Yatırım Yapmak - Dünya Bankası Okuldan İşe Geçiş Çalışmasının Sonuçları)

14 Aralık 2007
Gençlik İstihdamı Girişimleri Toplantısı Antalya
(Türkiye'nin Gelecek Nesillerine Yatırım Yapmak - Dünya Bankası Okuldan İşe Geçiş Çalışmasının Sonuçları)

22-25 Kasım 2007
HEP(i)BiZ Noktalar Arası Bilgi Paylaşımı Toplanması 5 (Sistem) Antalya-Alanya

19-21 Ekim 2007
6. Paket Taklit Eğitimi Ankara-Gölbaşı

18 Ekim 2007
Koltuk Noktaları Toplantısı

13-16 Eylül 2007
HEP(i)BiZ Noktalar Arası Bilgi Paylaşımı Toplanması 4 (Felsefe -Aktarım) Mersin

29-30 Eylül 2007
5. Paket Eğitim - Proje Ve Kampanya Yönetimi

21-23 Eylül 2007
5. Paket Taklit Eğitimi

13-16 Eylül 2007
HEP(i)BiZ Noktalar Arası Bilgi Paylaşımı Toplanması 4 (Felsefe -Aktarım)

01-02 Eylül 2007
4. Paket Eğitim - Etkinlik Tasarlama - Madde Bağımlılığı

17–19 Ağustos 2007
4. Paket Taklit Eğitimi

9-12 Ağustos 2007
HEP(i)BiZ Noktalar Arası Bilgi Paylaşımı Toplanması 3 (Aktarım)

28-29 Temmuz 2007
3. Paket Eğitim - Kültür, Kültürümüz, Kurum Kültürü Ve Gençlik Merkezim Kültürü

13-15 Temmuz 2007
3. Paket Taklit Eğitimi

13-15 Temmuz 2007
Bilgisayar ve Finansal Yönetim Eğitimi

1 Haziran 2007
Gençlik İstihdamı Girişimleri Bilgilendirme Toplantısı Trabzon

19 Haziran 2007
Gençlik İstihdamı Girişimleri Bilgilendirme Toplantısı Van

22 Haziran 2007
Gençlik İstihdamı Girişimleri Bilgilendirme Toplantısı Bursa

3 Temmuz 2007
Gençlik İstihdamı Girişimleri Bilgilendirme Toplantısı Malatya

6 Temmuz 2007
Gençlik İstihdamı Girişimleri Bilgilendirme Toplantısı Antalya

8-10 Haziran 2007
HEP(i)BiZ Koltuk Noktaları Bilgi Paylaşımı Toplanması 1

26-31 Mayıs 2007
HEP(i)BiZ Noktalar Arası Bilgi Paylaşımı Toplanması 1 (Felsefe)

12-13 Ocak 2007
İdari Yapılanma Toplantısı

aynı ama farklı, farklı ama aynı

2008-02-12T23:54:00.001+01:00

Gündem Çocuk Derneği "Eksi 18" Belgesel Grubu'nun belgesel çalışmasının ön çalışması

2008 için okuma listem...

2008-01-08T00:19:00.001+01:00

Bilgisayar başında kendimden geçtiğim zamanlardan...

2007-09-23T19:48:00.000+02:00

Gönüllü olmak isteyenlere harika bir kaynak!...

2007-09-19T00:13:00.001+02:00

Ben gönüllü çalışmalara başladığımda aklımın ucundan hiç geçmezdi bir başka ülkede bir süre kalıp, yaşadığım yeri tanımak, hayata bakışları hakkında fikir sahibi olmak ve kendimden birşeyler verebilmek... Sonra uluslararası fırsatlardan haberim oldu ve birden "vayy be! " dedim kendi kendime..

Sonra öğrendim ki aslında bu işin bir çalışma sistemi var. Aslında sizde gönüllü olarak biraz çaba sarfetmelisiniz. Böyle olması iyi birşey bence. Birilerinin bizim için herşeyi yapmasındansa, biraz çaba sarfedip araştırmak, öğrenmek ve iletişim kurabilmek gönüllü olmak için mutlaka olmalı...

İnternet işleri çok kolaylaştırdı, yeni kaynaklar ve araçlar var artık. bunlardan bir tanesi de Youth Networks. Gönüllü Hizmet yapmak isteyen Ev Sahibi Kuruluşlar, Gönderen Kuruluşlar ve Gönüllüler için bir veritabanı olan bu site çok kullanışlı.

Benim hoşuma giden bir özelliği ise, siteye üye olduğunuzda eğer isterseniz haber bültenlerine de abone olabiliyorsunuz. Böylelikle güncel haberleri e-posta ile alabiliyorsunuz. Bu özellik genellikle bütün sitelerde vardır ama Youth Networks üyeleri sistemi gerçekten iyi ve düzenli kullanıyorlar. Umarım bundan sonra da böyle olmaya devam eder.

Mersin'deydik...

2007-09-18T23:50:00.000+02:00

14-16 Eylül tarihlerinde Mersin'deydik. Her ay gerçekleştirdiğimiz toplanma serisinin dördüncüsü, Hepibiz - Noktalararası Bilgi Paylaşımı 4 (Felsefe+Etkinlik) için Türkiye'nin dörtbir yanından yüzden fazla genç ile biraraya geldik. Nevşehir'de başlayan toplanmalarımız, Çeşme-İzmir, Palandöken-Erzurum'dan sonra Silifke-Mersin'de ...

Ben toplanmaların biri hariç (Çeşme'deki) hepsinde yer aldım. bu toplanmalar ile ilgili ayrıntılı bilgi Gençlik Sosyal Gelişim Programı internet sitesinde bulunuyor.

Gençlik merkezlerini yeniden tasarlamak

2007-08-26T20:16:00.003+02:00

Türkiye'de birçok gençlik merkezi var. Bunların büyük bir çoğunluğu Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü bünyesinde kurulan merkezler, bir kısmı belediyeler tarafından kurulan gençlik merkezleri bir kısmı da sivil toplum örgütleri tarafından kurulmuş olan merkezler. Benim bahsedeceğim merkezler Gençlik ve Spor İl Müdürlükleri bünyesinde kurulan gençlik merkezleri olacak.

Bir kamu kuruluşu olan Gençlik Merkezleri: gençlerin serbest zamanlarını sosyal, kültürel, sanatsal ve sportif faaliyetlerle değerlendirmek, bilgi ve beceri sahibi olmalarına yardımcı olmak, gençlik faaliyetlerini planlamak, programlamak, yönetmek, denetlemek, değerlendirmek ve geliştirmek amacı ile kurulmaktadır. (bkz. Gençlik Merkezleri Yönetmeliği Madde 5)

Peki amaçları nelerdir Gençlik Merkezlerinin?

Kısaca özetlemek gerekirse:
a) Gençlerin Atatürk ilkeleri doğrultusunda, ülkesine ve milletine yararlı, araştırıcı, yaratıcı, birleştirici, yeteneklerini geliştirmek ve toplumsal yaşama gönüllü olarak katılmalarını sağlamak,
b) Gençlerin serbest zamanlarını ilgi, istek ve yetenekleri doğrultusunda değerlendirmelerini sağlamak, onları sosyal, kültürel, sanatsal ve sportif faaliyetlere yönlendirmek,
c) Diğer illerdeki gençlik merkezi üyeleri ile birlikte projeler üreterek bu projeler aracılığı ile gençler arasında değişim programları yapılmasını sağlamak,
ç) Yurt dışı gençlik kuruluşları ile uluslararası değişim programları gerçekleştirmek,
d) Gençlerin sosyal kişiliklerinin gelişmesine katkıda bulunarak, topluma uyumlu olmalarını sağlamak,
e) Sosyal, kültürel, sanatsal ve sportif faaliyetlerle gençlerin ruh ve beden sağlıklarını korumak, ulusal birlik ve beraberlik duygularını güçlendirmek,
f) Gençlerin kültürel ve psiko-sosyal ihtiyaçlarını karşılayarak, bireysel ve toplumsal ilişkilerinde sağlıklı ve dengeli kişilik geliştirmelerine katkıda bulunmak ve onları zararlı alışkanlıklardan korumak,
g) İlgi ve yetenekleri doğrultusunda bilgi ve becerilerini artırmak,
ğ) Gençlerin sorunlarına yardımcı olmak, rehberlik ve danışmanlık yapmak,
h) İl düzeyinde yapılacak olan gençlik organizasyonlarında diğer gençlik kuruluşları ile koordinasyonu gerçekleştirmek.

Bu amaç doğrultusunda gençlik merkezlerinde faaliyetlerin yürütülmesi için kamu tarafından tahsis edilen personel(ler) ve faaliyetleri organize eden gönüllüler bulunmaktadır.

Gençlik Merkezlerinde gerçekleştirilen aktiviteler ise:
a) Uygulamalı güzel sanatlar;
1) Resim,
2) Müzik (ses ve enstrüman),
3) Dans, bale, halk dansları,
4) Tiyatro,
5) Heykel,
6) Edebiyat,
7) Çinicilik,
8) Fotoğrafçılık,
9) Karikatür,

b) El sanatları;
1) Madeni eşya işlemeciliği,
2) Ağaç oymacılık ve ağaç yakma,
3) Model uçak çalışmaları,
4) Takı tasarım,
5) Ahşap boyama,
6) İpek pentur,
7) Kumaş boyama,
8) Alüminyum folyo,
9) Kırk yama,
10) Vitray,

c) Değişik spor branşlarında başlangıç ve eğitim çalışmaları;

ç) Satranç,

d) İzcilik,

e) Kütüphanecilik,

f) Doğal ve tarihi çevreyi koruma ve öğrenme çalışmaları;
1) Çevre koruma,
2) Kuş gözlem,
3) Kazı ve restorasyon,

g) Eğitsel Çalışmalar;
1) Sempozyum,
2) Konferans,
3) Panel,

ğ) Bilimsel ve teknolojik çalışmalar;
1) Bilgisayar, internet,
2) Araştırma ve buluşlar,
3) Amatör TV, radyo ve telsizcilik,

h) Dil eğitimi;
ı) Gösteri ve kutlamalar;
1) Şenlikler,
2) Festivaller,
3) Belirli gün ve haftalarda faaliyet düzenlenmesi,
4) Ulusal bayramlar ve kurtuluş günleri kutlamalarına katılma,

i) Yarışmalar;
1) Değişik branşlarda spor karşılaşmaları,
2) Resim, şiir, karikatür, slogan ve benzeri,
3) Dans ve ses,
4) Tiyatro fotoğraf ve benzeri,

j) Kampanyalar;
1) Temizlik,
2) Ağaç dikme,
3) İlaç, kitap, gazete ve benzeri toplama,
4) Zararlı alışkanlıklarla mücadele ve benzeri,

k) Çevre gezileri;
1) Piknik, tarihi yerlere gezi ve benzeri,
2) Huzurevi, hastane, yetiştirme yurdu ve benzeri ziyaretler,

l) Sergiler;
1) Resim, heykel, çinicilik, fotoğrafçılık, karikatür ve benzeri,
2) El sanatları,

m) Basın – yayın.

Geniş bir faaliyet alanı bulunan gençlik merkezlerinin amacını tekrar yazalım: gençlerin serbest zamanlarını sosyal, kültürel, sanatsal ve sportif faaliyetlerle değerlendirmek, bilgi ve beceri sahibi olmalarına yardımcı olmak, gençlik faaliyetlerini planlamak, programlamak, yönetmek, denetlemek, değerlendirmek ve geliştirmek . O kadar fazla kurs ismi okudunuz ki yukarıda farkında olmadan belki heyecana kapılıp vaybe, ne kadar güzel diye içinizden geçirmiş olabilir, çok güzel bir gençlik merkezi hayal etmiş olabilirsiniz.

Nitekim göründüğü gibi değil...

Fakat açıklamaya kendi düşüncelerim ile başlayarak sona doğru kurlar hakkında fikirlerimi söylemek istiyorum. Bence gençlik merkezlerinin işlevi gençleri hayata hazırlamak için ona beceriler kazandırabilecek imkanlar sunmasıdır.

Peki hayat bizim için neleri ifade ediyor?

Hayatımızın evrelerini şu şekilde ifade edebiliriz : (1)
1. iş ve yaşam için öğrenme,
2. iş hayatına katılma,
3. Sağlıklı büyüme
4. Aile kurma
5. Vatandaşlık haklarını kullanma

Gençlik merkezleri bizlere ne gibi beceriler kazandırabilir? (2)
1.Güçlü ve zayıf yönlerimizi değerlendirebilme becerisi,
2.Bilgi ve danışmanlık arama becerisi,
3.Karar verebilme becerisi,
4.Zaman ve Enerjimizi iyi planlayabilme becerisi,
5.(Kabul etmiş olduğumuz) sorumluluk taşıyabilme becerisi,
6.Başarılı bir şekilde müzakere ederek bir anlaşmaya varma becerisi,
7.İnsanlarla başa çıkabilme becerisi,
8.Problem çözme becerisi,
9.Çatışma çözümleme becerisi,
10.Stres ve tansiyon ile başa çıkabilme becerisi,
11.Kendi ve başkalarının performansını değerlendirebilme becerisi,
12.(sözel ve sözel olmayan şekilde) iletişim kurabilme becerisi

Ülkemizde Gençlik ile ilgili sorunları sıralamak gerekirse:
- Her ne kadar fırsat olarak ifade edilsede nüfusun büyük bir çoğunluğunun genç olması doğru yatırımlar yapılmadığı takdirde bir sorun teşkil etmektedir,
- Okula gitme oranının düşük olması,
- Yüksek işsizlik oranı, özellikke genç işsizlerin yüksek oranda olması
- Gençlerin kimlik bunalımları, (Hem işsiz hem de pasif bir genç kitlenin fazla olması nedeniyle)iyi değerlendirilemeyen serbest zamanlar sonucu gençlerin sosyal ve kültürel aktivitelere katılımın azlığı,
- (HIV/Aids) Cinsel yolla bulaşan hastalıklar konusunda bilgilerin kısıtlı olması,
- Gençler arasında şiddet

Gençlik merkezleri gençlerin sorunlarına çözümler getiren bir kuruluş olmalı. Öyleyse bulunduğu şehirde yaşayan gençlerin ihtiyaçlarıne göre etkinlikler tasarlayabilmelidir. Hayatımızı şekillendirmemizde bize yardımcı olacak araçları sunmalıdır.

...

Bu yazı henüz bitmedi ama sonunu getirmek için fikirlere ihtiyacım var, o nedenle yarım haliyle paylaşmak istedim.

Kaynakça:
Gençlik Merkezi Yönetmeliği
(1) A framework of youth development (WDR2007), Worldbank Resources,
(2) Cambridgeshire City Council youth Work Curriculum

where i work/nerede çalışıyorum?

2007-06-03T19:28:00.000+02:00

bizim işler her zaman yoğun... dün Trabzon'da gençlik istihdamı girişimleri toplantısı gerçekleştirdik. bugün ankara'dayım ve mümkün olduğunca dinlenmeye ve hayattan zevk almaya çalışıyorum... Yarın Antalya'da yine aynı konuda hazırlık toplantısına gideceğiz... işler gerçekten yoğun. bütün bunların arasında birde yeni işlerim var.... hayatı doluca yaşamak büyük macera... kendimi bu konuda kıskanıyorum. keşke herşey rüyalarımda ki gibi olsa...

sonlandırılmayı bekleyen bir hikaye girişimi

2007-06-03T00:12:00.002+02:00

bu kararsız bir gencin çırpınışlarını anlatak üzere esinlenilmiş bi hikaye olsun

günümüzden uyarlıyorız

...
birinci tekil şahıs olarak anlatıyorum,

... başlangıç...

kırmızı şarabın etkisi hayatımda önemli kararları verdiğim zamanlara eş değer...

öyle ya kendimi kaptırıp, hayatın içinden kendimi savurmak ve şuursuzca bir kenara gidip miskinlik etmek için bütün bunları yapıyorumdur belki.

sabah olmak bilmiyor... kendimi gecenin karanlığa kaptırmak hoşuma da gidiyor açıkçası... çünkü başka başka sevgiler ve sevişmeler beklyor gecenin karanlığında beni. ama bu değil benim terciğim. Hayat nasıl sürüklüyor beni buralara bende bilmiyorum.

ne yapmalıyım? umutsuzluğa kapılmıyorum çünkü herzaman bir joker hakkım olduğunu biliyorum ve bu joker hakkı beni yaşama bağlıyor.

beni öyle bir hırslandırıyor ki farkında olmadan karşımdaki kişilere zarar verdiğimi de hissediyorum.

ertesi sabah...

yine başım ağrıyor ve kendimi aptal gibi hissediyorum. Dün gece yine ne saçmaladım ki ben kendi kendime... ölsem daha iyi ya. Bu gidişle sonum oraya varacak zaten. Bugün yapılması gereken işleri hiç yapmak istemiyorum sadece büütün gün evde oturayım, film izleyim ve kahvemi içeyim... beni kimse rahatsız etmesin...

erttesi gün...

bugün içimde bir başkası var sanki ve beni dışarıya sürüklüyor... bir enerji var belki bana yaşadığım için mutlu olmamı söyleyen.. bir yandan da bu zamanların tadını çıkarmamı öğütleyen... belli ki sadece etrafımda dönüp durmamı da istemiyor bu başkası... beni başka maceralara sürüklüyor ve keşfetmenin zevkine varmama yardımcı oluyor... ama nedense bu haz ile birlikte umutsuzluğa da kapılıyorum

sanki hayal kurduklarım avucumun içinden akıp gidecekmiş gibi

sonraki gün...

uyanmak istemiyorum, yataktan hiç çıkmak istemiyorum... ve nedense yalnızlığımı bir yastığa sarılarak paylaşmış olmanın hüznü var içimde... bugün hiçbirşey yapmayacağım. sadece yastığa sarılıp yorganın altında uyumadan hayal kuracağım...

son gün...

hikayenin sonuç kısmı burası

ama bitirmeyeceğim

sen tahmin edeceksin

caz müzik dinleyerek zıplamak istiyorum

2007-05-01T22:54:00.000+02:00

Radyo eksen açıp kendi kendimi gaza getiriyor bunun üstüne kahve içerek gece yarımın uykusuz geçmesini tasarlıyorum. Çünkü beynimin her tarafı muhtemelen bütün fonksiyonlarını yeterince yerine getiriyor bu haftalarda. O nedenle biraz adrenalin salgılaması gerekiyor. Çünkü heyecan hissetmek gerek birşeyleri yaparken yoksa o işi yapmamalı...

Ne istiyorum ben?

2007-03-24T19:06:00.000+01:00

hayatı yaşamak lazım doyasıya. plan yapıp sonra da tutmadığı için hayıflanmak ve üzülüp durmak nereye kadar? Bir yerde durup düşünmek ve hayatın ritmini yakalamak gerek. Ben yapamadıklarım için sürekli hayıflanıp durarım... Oysa yapabildiklerim ise az buz da değil benim için. Gerçi itiraf etmek gerekir ki yapamadıklarım her zaman daha fazla olacağı için ve ben daha fazlasını yapmak isteyeceğim için sürekli bir hırs olacak bende.. Ve bu hırs itici bir güç olacak yapamadıklarımı yapabilmemde. Neler yapmak istersin? diye sorsalar aklımda o kadar çok şey sıralanır ama bunları yapabilmek için tercihler yapmakta gerekir ve bu tercihler beni öldürüyor. Doyumsuzluk mu acaba bu?

bakışlarında gizli hayatın anlamı...

2007-02-23T20:11:00.001+01:00

yaşamak ya da çekip gitmek hayatın içinden... köşelere çekilmek ve dinlenmek bahanesiyle haytın ritmini yitirenler. Oysa ne hevesleri vardı onların ve ne de çok şeyler yapmak istemişlerdi. Başarmışlardı bazılarını yapmayı üstelik. Onlarki bu hayatın köşelerinde kendi yaşamlarını sürdüren ve gözümün içine bakan insanlar... bakışlarında gizli onların hayatının anlamı...